Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Leciał jakieś sto metrów nad równiną i łagodnymi wzgórzami, rozwijając największą możliwą prędkość. W pewnej chwili, nim jeszcze Wyzwanie zniknęło za nimi, obejrzał się za siebie, by sprawdzić, czy nikt ich nie ściga. Nikogo nie zauważył, lecz jego wzrok przyciągnęło emerelskie miasto. Wysoka, czarna włócznia, która za chwilę miała zniknąć na tle jeszcze czarniejszego nieba, z jakiegoś powodu przywodziła mu na myśl ogromne drzewo ogarnięte pożarem lasu. Jego gałęzie i liście spłonęły, został jedynie zwęglony, osmalony pień, blade echo niegdysiejszej chwały. Przypomniał sobie Wyzwanie, jakim pokazała mu je Gwen, gdy chciał zobaczyć miasto, w którym jest życie: jaśniejące na tle wieczornego nieba, niewiarygodnie wysokie, gorejące srebrnym blaskiem i ukoronowane wspinającymi się ku szczytowi falami światła. Teraz została z niego tylko martwa skorupa. Marzenia jego budowniczych również przepadły. Łowcy z Braithu zabili nie tylko ludzi i zwierzęta.

— Wkrótce zaczną nas ścigać, t’Larien — odezwał się Jaan Vikary. — Nie musisz ich wypatrywać.

Dirk ponownie spojrzał na instrumenty.

— Dokąd lecimy? Nie możemy całą noc krążyć na oślep nad Błoniami, nie kierując się w żadne konkretne miejsce. Do Larteynu?

— Tam nie możemy się udać — odparł Vikary. Schował pistolet do kabury, lecz jego twarz miała tak samo nieubłagany wyraz jak wtedy, gdy przypalał Myrika. — Czy jesteś aż takim głupcem, że nie zdajesz sobie sprawy, co przed chwilą uczyniłem? Złamałem kodeks, t’Larien. Jestem teraz bezwięzowcem, zbrodniarzem, zdrajcą kodeksu. Będą mnie ścigać i zabiją z równą swobodą jak niby-człowieka. — Splótł w zamyśleniu dłonie, wspierając na nich podbródek. — Jedyną nadzieją dla nas jest… nie wiem. Być może w ogóle nie mamy nadziei.

— Mów za siebie. Ja mam w tej chwili znacznie więcej nadziei niż wtedy, gdy byłem tam!

Vikary spojrzał na niego i uśmiechnął się mimo woli.

— To prawda. Chociaż to bardzo egoistyczny punkt widzenia. Nie zrobiłem tego dla ciebie.

— Dla Gwen?

Vikary kiwnął głową.

— On… on nawet nie zaszczycił jej odmową. Jakby była zwierzęciem. A przecież… przecież według kodeksu miał rację. Według kodeksu, w zgodzie z którym żyłem. Mogłem go za to zabić. Garse miał zamiar to zrobić, sam widziałeś. Wściekł się, ponieważ Myrik… uszkodził jego własność, splamił honor. Pomściłby tę zniewagę, gdybym mu na to pozwolił. — Westchnął. — Rozumiesz, dlaczego nie mogłem mu na to pozwolić, t’Larien? Rozumiesz? Spędziłem pewien czas na Avalonie i kochałem Gwen Delvano, a ona leżała na podłodze, żywa tylko dzięki uśmiechowi fortuny. Myrika Braitha nic by nie obeszło, gdyby umarła, i pozostałych też nie. A mimo to Garse chciał przyznać człowiekowi, który to zrobił, czystą, przyzwoitą śmierć, obdarzyłby go pocałunkiem wspólnego honoru, zanim odebrałby mu jego nic nie warte życie. Garse jest… jest mi bliski. Ale nie mogłem do tego dopuścić, t’Larien. Nie, kiedy Gwen leżała taka… taka nieruchoma i zlekceważona. Nie mogłem.

Vikary umilkł, pogrążając się w ponurych myślach. Gdy zapadła cisza, Dirk usłyszał dobiegające z zewnątrz zawodzenie worlorńskiego wichru.

— Jaan — odezwał się po chwili — musimy zdecydować, dokąd lecimy. Musimy poszukać dla Gwen jakiegoś schronienia. Miejsca, gdzie będzie jej wygodnie, gdzie nikt nie będzie jej niepokoił. Może znajdziemy też jakiegoś lekarza, żeby ją obejrzał.

— Nie znam na Worlornie żadnych lekarzy — odparł Vikary. — Ale i tak musimy zawieźć Gwen do jakiegoś miasta. — Przez chwilę zastanawiał się nad tym. — Najbliżej jest do Esvoch, ale ono leży już w gruzach. Sądzę, że najlepszym wyborem będzie Kryne Lamiya. Po Esvoch, ono znajduje się najbliżej Wyzwania. Skręć na południe.

Dirk zatoczył autolotem szeroki łuk, wznosząc się w górę, a potem skierował się ku odległej ścianie gór. Niejasno przypominał sobie kurs, jakim leciała Gwen ze świetlistej emerelskiej wieży do położonego na pustkowiach, wypełnionego posępną muzyką miasta Mroczniaków.

Gdy mknęli ku górom, Vikary ponownie zatopił się w myślach, wpatrując się niewidzącymi oczyma w czarną worlorńską noc. Dirk, który potrafił sobie wyobrazić cierpienia Kavalara, nie próbował wyrwać go z melancholii, lecz powrócił do własnych myśli i milczenia. Czuł się bardzo kiepsko. Ból głowy powrócił, uświadomił też sobie nagle, że czuje w ustach i gardle palącą suchość. Próbował sobie przypomnieć, kiedy ostatnio coś pił albo jadł, lecz nie udało mu się to. Z jakiegoś powodu całkowicie stracił rachubę czasu.

Ogromne, czarne jak węgiel góry Worlornu majaczyły tuż przed nimi. Dirk wzbił się wyżej, by przelecieć nad nimi. Ani on, ani Vikary nadal się nie odzywali. Kavalar powiedział coś dopiero wtedy, gdy już zostawili za sobą góry i znowu znaleźli się nad lasem, a i wówczas tylko udzielił Dirkowi zwięzłych wskazówek odnoszących się do kierunku dalszego lotu. Potem znowu umilkł i przez długie kilometry samotnej wędrówki towarzyszyła im jedynie cisza.