Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Dirk podniósł się z wysiłkiem, lecz nie mógł nic zrobić, bo miał związane ręce. Garse postąpił dwa kroki naprzód i Jaan Vikary wreszcie również ruszył się z miejsca. To jednak Bretan Braith Lantry pierwszy dobiegł do napastnika i odciągnął go od Gwen, otaczając ramieniem jego szyję. Myrik miotał się szaleńczo, aż do chwili, gdy Lorimaar dołączył do Bretana. We dwóch zdołali go uspokoić.

Gwen leżała bez ruchu, wsparta głową o metalową płytę drzwi, o którą uderzał nią Myrik. Vikary przyklęknął na jednym kolanie u boku kobiety i spróbował otoczyć ręką jej barki. Na skroni od strony autolotu miała plamę krwi.

Janacek klęknął pośpiesznie obok nich i sprawdził jej tętno. Usatysfakcjonowany, wstał i zwrócił się w stronę Braithów, zaciskając mocno usta z gniewu.

— Nosiła nefryt i srebro, Myrik — oznajmił. — Jesteś trupem. Wyzywam cię.

Myrik przestał wrzeszczeć, choć nadal dyszał ciężko. Jeden z psów zawył krótko, a potem ucichł.

— Czy ona żyje? — zapytał Bretan ostrym jak papier ścierny głosem.

Jaan Vikary uniósł ku niemu twarz, wykrzywioną grymasem równie dziwnym jak ten, w którym przed chwilą zastygła twarz Myrika.

— Żyje.

— To uśmiech fortuny — stwierdził Janacek — ale nie ma w tym twojej zasługi, Myrik. Czyń swoje wybory!

— Rozwiążcie mnie! — zawołał Dirk. Nikt się nie poruszył. — Rozwiążcie mnie! — krzyknął głośniej.

Ktoś przeciął mu więzy.

Podszedł do Gwen i ukląkł obok Vikary’ego. Spojrzeli sobie przelotnie w oczy. Dirk obmacał tył jej głowy, gdzie ciemne włosy pokrywała już skorupa krzepnącej krwi.

— Ma co najmniej wstrząs mózgu — orzekł. — Może złamanie czaszki albo gorzej. Nie wiem. Jest tu jakiś punkt medyczny? — zapytał, spoglądając kolejno na każdego z zebranych. — Jest? — zapytał.

— W Wyzwaniu żaden już nie działa, t’Larien — odpowiedział mu Bretan. — Głos ze mną walczył. Miasto nie chciało reagować na polecenia. Musiałem go zabić.

Dirk skrzywił się.

— W takim razie nie powinno się jej ruszać. Może to tylko wstrząs. Wydaje mi się, że powinna leżeć.

O dziwo, Jaan Vikary zostawił Gwen w ramionach Dirka. Wstał. Wskazał ręką na Lorimaara i Bretana, którzy trzymali między sobą Myrika.

— Puśćcie go.

— Puśćcie…?

Janacek obrzucił Vikary’ego zdziwionym spojrzeniem.

— Jaan — odezwał się Dirk. — Mniejsza z nim. Gwen…

— Zanieś ją do autolotu — rozkazał Vikary.

— Nie sądzę, by należało ją ruszać…

— Tu nie jest bezpiecznie, t’Larien. Zanieś ją do autolotu.

Janacek zmarszczył brwi.

— Mój teynie?

Vikary ponownie spojrzał na Braithów.

— Powiedziałem wam, żebyście wypuścili tego człowieka. — Przerwał. — Tego niby-człowieka, jak wy byście go nazwali. Zasłużył na to miano.

— Co zamierzasz, high-Ironjade? — zapytał surowym tonem Lorimaar.

Dirk uniósł Gwen i ułożył ją delikatnie na tylnym siedzeniu najbliższego z autolotów. Była bezwładna, lecz nadal oddychała regularnie. Potem wsunął się na siedzenie kierowcy i czekał, masując nadgarstki, by przywrócić w nich obieg krwi.

Wydawało się, że wszyscy o nim zapomnieli.

— Uznajemy twoje prawo do wyzwania Myrika, ale musicie walczyć w pojedynkę, bo Teraan Nalarys Braith leży martwy — mówił Lorimaar.

— Ponieważ twój teyn wyzwał go pierwszy… Jaan Vikary trzymał w dłoni pistolet laserowy.

— Puśćcie go i odsuńcie się.

Zdumiony Lorimaar wypuścił z rąk ramię Myrika i odszedł pośpiesznie na bok. Bretan zawahał się.

— High-Ironjade — wychrypiał. — Pomyśl o swoim i jego honorze, o swoim schronieniu i swoim teynie. Odłóż broń.

Vikary wycelował w pozbawionego połowy twarzy młodzieńca. Bretan ponownie wykrzywił twarz, puścił Myrika i cofnął się z groteskowym wzruszeniem ramion.

— Co tu się dzieje? — zapytał przenikliwym głosem jednoręki staruszek. — Co on chce zrobić?

Wszyscy go zignorowali.

— Jaan — odezwał się Garse Janacek pełnym przerażenia głosem. — Pomieszało ci się w głowie. Opuść pistolet, mój teynie. Wyzwałem go. Zabiję go dla ciebie.

Położył dłoń na ramieniu Jaana.

Jaan Vikary wyszarpnął rękę i wycelował w Garse’a.

— Nie. Odsuń się. Nie wtrącaj się, nie tym razem. To dla niej.

Twarz Janacka pociemniała. Już się nie uśmiechał. Opuścił go zjadliwy humor. Zacisnął prawą dłoń w pięść i uniósł ją powoli przed twarz. Żelazo i świecik zalśniły w przestrzeni między dwoma Ironjade’ami.