Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Такім чынам, Гары, — дзелавым тонам загаварыў Дамблдор. — Упэўнены, табе не трываецца пазнаць, што я запланаваў для нашага — за адсутнасцю лепшага слова — уроку?
— Так, сэр.
— Тады слухай. Я зразумеў, што цяпер, калі ты ведаеш, чаму Лорд Валан дэ Морт пятнаццаць гадоў таму спрабаваў цябе забіць, настаў час падзяліцца з табой нейкай інфармацыяй.
Павісла паўза.
— У канцы мінулага года вы сцвярджалі, што распавялі ўсё, — не ўтрываўся ад папроку Гары. — Сэр, — дадаў ён.
— Сапраўды, — ціхамірна пагадзіўся Дамблдор, — усё што я ведаю. Аднак з гэтага моманту мы, так сказаць, пакідаем цвёрдую глебу фактаў і адпраўляемся ў вандраванне па зыбкіх балотах успамінаў, у нетры адважных здагадак. З гэтага часу я настолькі жа не гарантаваны ад сумных памылак, як Хамфры Ікотс, які палічыў, што надышоў час стварыць сырны кацёл.
— Але вы лічыце, што правы? — спытаў Гары.
— Вядома, але… адзін раз я ўжо даказаў, што магу памыляцца, як любы іншы чалавек. А паколькі я — ўжо выбач — значна разумней шматлікіх, то і памылкі мае могуць мець значна больш сур’ёзныя наступствы.
— Сэр, — асцярожна пачаў Гары, — а тое, што вы збіраецеся мне распавесці, мае нейкае стаўленне да прадказання? Яно дапаможа мне… выжыць?
— Мае, прычым самае непасрэднае, — адказаў Дамблдор настолькі спакойна, як быццам Гары спытаў пра надвор’е на заўтра, — і мне здаецца, што гэта абавязкова дапаможа табе выжыць.
Дамблдор устаў, абмінуў пісьмовы стол і прайшоў міма Гары да дзвярэй. Той, павярнуўшыся на крэсле, з цікаўнасцю сачыў за дзеяннямі дырэктара. Дамблдор схіліўся над шафкай, потым выпрастаўся, трымаючы ў руках знаёмую каменную чашу з загадкавымі пісьмёнамі па баках. Дамблдор паднёс Вір памяці да пісьмовага стала і паставіў яго перад Гары.
— У цябе ўстрывожаны выгляд.
Гары і праўда глядзеў на Вір памяці з асцярогай, ведаючы па папярэдным досведзе, што гэта прадмет, сховішча думак і ўспамінаў, не толькі карысны, але і небяспечны. Апошні раз, пракраўшыся ў яго змесціва, Гары пазнаў нашмат больш, чым жадалася б. Дамблдор усміхнуўся.
— На гэты раз ты пойдзеш са мной… і, што яшчэ больш незвычайна, з майго дазволу.
— Куды, сэр?
— Ва ўспаміны Боба Огдэна, — Дамблдор дастаў з кішэні крыштальную бутэлечку з серабрыста-белай субстанцыяй, якая дзіўна клубілася.
— Хто гэта?
— Працаўнік дэпартамента магічнага правапарадку, — адказаў Дамблдор. —Ён нядаўна памёр, але перад смерцю я паспеў з ім пагутарыць і пераканаў падзяліцца сваімі ўспамінамі. Мы далучымся да яго ў той момант, калі па абавязку службы ён павінен быў зрабіць адзін візіт…. Пачакай хвіліну, Гары…
Але Дамблдор ніяк не мог выцягнуць корак з бутэлечкі; хворая рука не слухалася, відавочна прычыняючы яму боль…
— Дазвольце… дазвольце мне, сэр?
— Не трэба, Гары..
Дамблдор накіраваў на бутэльку чарадзейную палачку; корак імгненна вылецеў.
— Сэр… як усё-такі вы пашкодзілі руку? — зноў паспрабаваў пазнаць Гары, з агідлівай спагадай гледзячы на счарнелыя пальцы.
— Не, Гары, зараз не час для гэтай гісторыі. Пакуль не час… Нас чакае Боб Огдэн.
Дамблдор выліў змесціва бутэлечкі ў Вір памяці. Рэчыва, не газ і не вадкасць, закруцілася, блякла мігочучы.
— Пасля вас, — ветліва сказаў Дамблдор і павёў рукой у бок чашы.
Гары нахіліўся, глыбока ўдыхнуў і апусціў твар ў серабрыстую імгу. Яго ногі адарваліся ад падлогі, і ён стаў падаць, падаць скрозь цемру, якая круцілася…
Раптам яго нешта асляпіла; ён часта залыпаў і яшчэ не паспеў абвыкнуць да яркага сонца, як побач паявіўся Дамблдор.
Яны апынуліся на прасёлкавай дарозе, уздоўж якой рос высокі густы хмызняк. Летняе неба ззяла незабудкавым блакітам. Футах у дзесяці стаяў невялікі чалавек ў неверагодна тоўстых акулярах, якія рабілі яго вочы падобнымі на радзімкі. Ён вывучаў драўляны паказальнік на тычцы, якая тырчала з кустоў па левым баку дарогі. Гары здагадаўся, што гэта Огдэн; па-першае, больш вакол нікога не было, а па-другое, ён дзівіў сваёй адзежай. Менавіта такую адзежу выбіраюць неспрактыкаваныя чараўнікі, калі жадаюць прыкінуцца магламі: у дадзеным выпадку, гетры і сурдут па-над старамодным паласатым купальным касцюмам. Урэшце, у Гары не было часу разглядаць гэтае дзіўнае адзенне, паколькі Огдэн дзелавіта кудысьці закрочыў.