Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Я выдатна пачуў у першы раз! — рэзка перабіў Гонт, — І што? Марфін задаў маглу перцу, і заслужана — а цяпер што?
— Марфін парушыў чараўніцкі закон, — строга вымавіў Огдэн.
— Марфін парушыў чараўніцкі закон, — здзекліва праспяваў Гонт. Марфін захіхікаў. — Падаў маглу ўрок — цяпер ужо і гэта незаконна, так?
— Так, — кіўнуў Огдэн, — баюся, што так.
Ён выцягнуў з унутранай кішэні невялікі пергаментны світак і разгарнуў яго.
— Што гэта, гэта яго прысуд? — злосна падвысіўшы голас, спытаў Гонт.
— Гэта выклік у Міністэрства на слуханне…
— Выклік? Выклік? Ды хто ты такі, выклікаць майго сына?
— Я — глава дэпартамента магічнага правапарадку, — растлумачыў Огдэн.
— І ты думаеш, мы, значыць, адкіды, так? — завішчаў Гонт, надыходзячы на Огдэна і тыкаючы брудным жоўтым пазногцем яму ў грудзі. — Адкіды, якія павінны бегаць на задніх лапках, як Міністэрства загадае? Ды ты ведаеш, з кім размаўляеш, гідкая ты бруднакроўка, а?
— Па маіх звестках, з містэрам Гонтам, — вымавіў Огдэн асцярожна, але не губляючы самавалодання.
— Усё верна! — прароў Гонт і выставіў сярэдні палец. Гары спачатку вырашыў, што гэта непрыстойны жэст, але потым зразумеў, што Гонт дэманструе Огдэну выродлівае кальцо з чорным каменем. — Відаў? Відаў? Ведаеш, што гэта такое? Ведаеш, адкуль? Яно з нашай сям’і ўжо шмат стагоддзяў, вось адкуль ідзе наш род, і нашчэнт чыстая кроў! Ведаеш, колькі мне за яго прапаноўвалі? На камені-то — герб Певерэллаў!
— Паняцця не маю, — паціснуў Огдэн і міргнуў: кальцо прамільгнула ў цалі ад яго носу, — але гэта не важна. містэр Гонт. Ваш сын здзейсніў…
Гонт з лютым ровам кінуўся да дачкі. Яго рука шпурнулася да яе горла, і Гары спалохаўся, што ён збіраецца прыдушыць няшчасную, але ў наступную секунду Гонт ужо цягнуў Мярупу да Огдэна за залаты ланцуг, які вісеў ў яе на шыі.
— Відаў? — крычаў ён, трасучы цяжкім залатым медальёнам. Мерцпа ў жаху хрыпела і затыхалася.
— Бачу, бачу! — паспешна запэўніў Огдэн.
— Гэта Слізэрына! — крычаў Гонт. — Салазара Слізэрына! Мы — апошнія яго нашчадкі! Што вы на гэта скажаце, а?
— Містэр Гонт, ваша дачка! — у трывозе выклікнуў Огдэн, але Гонт ужо адпусціў Мерцпц; тая, хістаючыся, паплялася ў свой кут. Яна пацірала шыю і хапала ротам паветра.
— Ну? — пераможна выгукнуў Гонт, нібы прывёў абсалютна неабвержны аргумент. — І не трэба размаўляць з намі, быццам мы бруд пад нагамі! Шмат пакаленняў чыстакровак, і ўсе чараўнікі — пра цябе такога не скажаш!
Ён плюнуў на пол пад ногі Огдэну. Марфін зноў захіхікаў. Мярупа ціснулася ў акна, павесіўшы галаву — бляклыя прамыя валасы хавалі яе твар — і маўчала.
— Містэр Гонт, — спакойна загаварыў Огдэн, — баюся, што ні вашы, ні мае продкі не маюць ні найменшага стаўлення да справы. Я тут з-за Марфіна і таго магла, на якога ён напаў учора ноччу. Па нашай інфармацыя, — ён зазірнуў у пергамент, — Марфін навёў псуту на азначанага магла і выклікаў у яго прыступ вельмі хваравітай крапіўніцы.
Марфін хіхікнуў.
— Цішэй, хлопчык, — кінуў Гонт на парселтонгу, і яго сын заціх.
— А калі і так, што з таго? — з выклікам сказаў Гонт, звяртаючыся да Огдэна. — Трэба думаць, вы ўжо пачысцілі тварык маглу, заадно з памяццю?
— Прамова не пра гэта, містэр Гонт, — адклікнуўся Огдэн. —Гэта быў нічым не справакаваны напад на безабароннага…
— А я адразу пачуў, што ты любіцель маглаў, ледзь ты ўвайшоў, — гідка ухмыльнуўся Гонт і яшчэ раз плюнуў на пол.
— Такая гутарка ні да чаго не прывядзе, — рашуча заявіў Огдэн. — Паводзіны вашага сына даказваюць, што ён не выпрабоўвае ніякіх згрызотаў сумлення. — Огдэн ізноў зазірнуў у пергамент. — Марфін павінен з'явіцца на слуханне чатырнаццатага верасня і адказаць на абвінавачванне ў выкарыстанні магіі на вачах у магла і прычыненні яму фізічнай і маральнай шко…
Огдэн не закончыў фразу. З вуліцы пачулася звонкае цоканне капытоў і гучныя, вясёлыя галасы. Відавочна, дарога ў вёску праходзіла зусім блізка ад хаты. Гонт шырока раскрыў вочы і замёр, прыслухваючыся. Марфін з нейкім галодным выглядам сыкнуў і павярнуў галаву на гукі. Мярупа падняла галаву. Гары заўважыў, што яна збялела як мел.
— Госпадзі, якое ўбоства! — празвінеў дзявоцкі галасок, так выразна, нібы яго ўладальніца стаяла прама ў пакоі. — Том, няўжо твой бацька не можа загадаць знесці гэтую халупу?
— Яна не наша, — адказаў ёй юнак. — Па тым боку дарогі ўсё прыналежыць нам, але гэта — жыллё старога жабрака Гонта і яго дзяцей. Сынок, дарэчы, поўны псіх. Чула бы ты, што пра яго кажуць у вёсцы…
Дзяўчына засмяялася. Цоканне капытоў станавілася ўсё гучней. Марфін тузануўся, збіраючыся ўстаць з крэсла.