Gwiazdy — moje przeznaczenie [The Stars My Destination - pl]

Przesiąknięty goryczą, z trudem panując nad sobą, słuchał przez chwilę okrzyków oburzenia i obserwował ich zmieszanie.

— Życie jest takie proste — powiedział w końcu. — Tak łatwo podjąć decyzję, nieprawdaż? Czy mam respektować prawa własności Presteigna? Kierować się dobrem Planet? Podzielić idealizm Jisbelli? Realizm Dagenhama? Uszanować sumienie Robin? Naciśnijcie guzik i przyglądajcie się jak podskakuje robot. Ale ja nie jestem robotem. Jestem dziwolągiem Wszechświata — myślącym zwierzęciem — i staram się widzieć jasno swoją drogę przez to bagno. Czy mam zwrócić światu PirE i pozwolić na to, żeby sam siebie unicestwił? Mam nauczyć świat kosmo-jauntingu i umożliwić naszemu teatrzykowi dziwolągów rozprzestrzenienie się galaktyka po galaktyce po całym Wszechświecie? Jak brzmi odpowiedź?

Robot barman cisnął szklankę, w której jeszcze przed chwilą mieszał drinki. Przeleciała przez całą salę i roztrzaskała się o ścianę. W pełnej zdumienia ciszy, która zaległa po tym incydencie, Dagenham chrząknął:

— Cholera! Moje promieniowanie znowu rozstroiło twoje kukły, Presteignie.

— Odpowiedź brzmi: tak — odezwał się zupełnie wyraźnie robot.

— Co? — zapytał zaskoczony Foyle.

— Odpowiedź na twoje pytanie brzmi: tak.

— Dziękuję ci — powiedział Foyle.

— Cała przyjemność po mojej stronie, sir — odparł robot. — Człowiek jest przede wszystkim członkiem społeczeństwa, a dopiero potem indywidualną jednostką. Musisz iść ze społeczeństwem, niezależnie od tego, czy wybiera ono samozagładę, czy też nie.

— Całkowicie zbzikował — odezwał się niecierpliwie Dagenham.

— Wyłącz go, Presteignie.

— Poczekaj — rozkazał Foyle. Zerknął na wieczny uśmiech wygrawerowany na stalowej twarzy robota. — Ale społeczeństwo może być takie głupie. Takie podzielone. Byłeś przecież świadkiem tej rozmowy.

— Tak, sir, ma pan racje, ale musi pan je uczyć, a nie dyktować mu swoją wole. Musi pan uczyć społeczeństwo.

— Kosmo-jauntingu? Po co? Po co sięgać do gwiazd i galaktyk? Po co?

— Bo jest pan obdarzony życiem. Równie dobrze mógłby pan zapytać: po co jest życie? Niech pan o to nie pyta. Niech pan je przeżywa.

— Zupełnie oszalał — mruknął Dagenham.

— Ale to jest fascynujące — szepnął Yáng-Yeovil.

— W życiu musi być coś więcej niż samo tylko jego przeżywanie — powiedział Foyle do robota.

— A więc niech pan znajdzie w sobie to coś, sir. Niech pan nie zatrzymuje świata w jego ruchu tylko dlatego, że pan ma jakieś wątpliwości w tym względzie.

— Dlaczego wszyscy nie możemy posuwać się naprzód?

— Ponieważ wszyscy jesteście inni. Nie jesteście lemingami. Niektórzy z was muszą przewodzić i mieć tylko nadzieję, że reszta pójdzie za nimi.

— A kto przewodzi?

— Ludzie, którzy muszą… ludzie, którzy czują wewnętrzną potrzebę, ludzie dążący do jakiegoś celu.

— Ludzie-dziwolągi.

— Wszyscy jesteście dziwolągami, sir. Zawsze nimi byliście. Samo życie jest dziwolągiem. To jego nadzieja i chwała.

— Bardzo ci dziękuje.

— Cała przyjemność po mojej stronie, sir.

— Uratowałeś ten dzień.

— Zawsze gdzieś jest ładny dzień, sir — powiedział robot z nieodłącznym uśmiechem, po czym zasyczał, szczeknął i zwalił się na podłogę.

Foyle zwrócił się do pozostałych:

— To pudło ma racje — powiedział — a wy się mylicie. Kim my właściwie jesteśmy, kim jest każdy z nas, żeby podejmować decyzje w imieniu świata? Niech świat sam za siebie decyduje. Kim my jesteśmy, żeby mieć przed światem tajemnice? Niech świat dowie się wszystkiego i sam zadecyduje. Chodźcie do św. Patryka.

Jauntował się, a reszta podążyła za nim. Kwadratowa budowla była wciąż otoczona kordonem i do tego czasu zebrał się już wokół niej ogromny tłum. W dymiące ruiny wjauntowywało się tak wielu zuchwalców i odważnych, że policja zainstalowała ochronne pole indukcyjne, żeby ich tam nie wpuścić, ale i to nie powstrzymało łobuzów, ciekawskich i nieodpowiedzialnych od wjauntowywania się w dymiące zgliszcza po to tylko, aby po przypaleniu polem indukcyjnym odskakiwać ze skowytem.

Na sygnał dany przez Yáng-Yeovila pole wyłączono. Foyle przeszedł przez dymiące rumowisko do wschodniej ściany katedry, wznoszącej się na wysokość piętnastu stóp. Pomacał dymiące kamienie, coś nacisnął, coś podważył i ze zgrzytem uchyliła się kamienna płyta o wymiarach 3x5 stóp. Foyle chwycił ją oburącz i pociągnął. Płyta drgnęła, potem zardzewiałe zawiasy puściły, a sama płyta rozsypała się na kawałki.

Przed dwoma wiekami, kiedy to zniesiono zorganizowaną religie, a ortodoksyjnych wiernych zepchnięto do podziemia, jakieś pobożne owieczki zbudowały w katedrze św. Patryka te sekretną wnękę i urządziły w niej ołtarz. Złoto krucyfiksu błyszczało wciąż jasnością odwiecznej wiary, u stóp krzyża spoczywała mała, czarna kasetka z Obojętnego Izomeru Ołowiu.