Ender wint [=De tactiek van Ender / Ender's Game - nl]

Er gebeurde niets.

Het licht ging aan.

Het spel was afgelopen.

Ook al keek hij precies in hun richting, het duurde even voor Bee doorhad wat er zojuist gebeurd was. Vier van de Draken hadden hun helmen tegen de hoeken van de poort gedrukt. En een van hen was er daarnet doorheen gegaan. Ze hadden gewoon het overwinningsritueel uitgevoerd. Ze werden afgeslacht, ze hadden zelf nauwelijks schade aangericht en toch hadden ze de gore moed om het overwinningsritueel uit te voeren en pal onder zijn neus een eind aan het spel te maken.

Pas toen drong het tot William Bee door dat de Draken niet alleen een eind aan het spel gemaakt hadden, maar dat het volgens de regels heel goed mogelijk was dat ze de wedstrijd nog gewonnen hadden ook. Ten slotte werd je, wat er verder ook gebeurde, niet als winnaar erkend als je niet genoeg onbevroren soldaten meer had om de hoeken van de poort aan te raken en iemand door de poort van de vijand naar de gang te laten gaan. Op een bepaalde manier beschouwd kon je dus aanvoeren dat het eindritueel de overwinning was. De strijdzaal erkende het in ieder geval wel als het eind van de strijd.

De lerarendeur ging open en majoor Anderson kwam de zaal in. ‘Ender,’riep hij terwijl hij om zich heen keek.

Een van de bevroren Draken probeerde hem te antwoorden met een mond waarvan de kaken door het flitspak op elkaar geklemd werden. Anderson vloog met de haak naar hem toe en ontdooide hem.

Ender grijnsde. ‘Ik heb jullie weer verslagen, majoor,’zei hij.

‘Onzin Ender,’zei Anderson zacht. ‘Je tegenstanders waren de Griffioenen en de Tijgers.’

‘Denkt u soms dat ik achterlijk ben?’vroeg Ender.

Luidkeels zei Anderson: ‘Na deze kleine manoeuvre worden de regels gewijzigd in die zin dat voortaan alle vijandelijke soldaten bevroren of buiten gevecht gesteld moeten zijn voor een poort veroverd kan worden.’

‘Het zou toch maar één keer gewerkt hebben,’zei Ender.

Anderson overhandigde hem de haak. Ender ontdooide iedereen tegelijk. Het protocol kon de kolere krijgen. Alles kon de kolere krijgen. ‘Hé!’riep hij toen Anderson weer vertrok. ‘Wat krijgen we de volgende keer? Mijn leger ongewapend in een kooi tegen de rest van de Krijgsschool? Wel eens van gelijke kansen gehoord?’

De andere jongens lieten een luid instemmend gemompel horen en het waren lang niet allemaal Draken die zich lieten horen. Anderson liet uit niets blijken dat hij Enders uitroep had gehoord, hij draaide zich niet eens om. Uiteindelijk was het William Bee die Ender antwoord gaf. ‘Ender, als jij de ene partij aanvoert, zijn de kansen nooit gelijk, onder wat voor omstandigheden ook.’

Zo is dat! riepen de jongens. Een heleboel begonnen er te lachen. Talo Momoe begon in zijn handen te klappen. ‘Ender Wiggin!’riep hij. De andere jongens begonnen ook te klappen en Enders naam te scanderen.

Ender verliet de zaal door de poort van de vijand. Zijn soldaten volgden hem. Hun stemmen die zijn naam riepen volgden hem door de gangen.

‘Vanavond nog oefenen?’vroeg Gekke Tom.

Ender schudde zijn hoofd.

‘Morgenochtend dan?’

‘Nee.’

‘Wanneer dan?’

‘Wat mij betreft nooit meer.’

Achter zijn rug steeg een gemompel op.

‘Hé, dat is niet eerlijk,’zei een van de jongens. ‘Het is niet onze schuld dat de leraren het spel verpesten. Je kan niet zomaar ophouden met ons dingen te leren omdat —’

Ender gaf met zijn vlakke hand een klap tegen de wand en schreeuwde tegen de jongen: ‘Het spel kan me niks meer schelen!’Zijn stem galmde door de gang. Jongens van andere legers kwamen in de deur van hun slaapzaal staan. ‘Begrijpen jullie dat?’En hij fluisterde: ‘Het spel is afgelopen.’

Hij liep in zijn eentje terug naar zijn kamer. Hij wilde op zijn brits gaan liggen maar zijn bed was kletsnat. Dat herinnerde hem weer aan alles wat er vandaag was gebeurd en in woede scheurde hij zijn matras met dekens en al van het bed en smeet ze de gang in. Toen rolde hij zijn uniform op, propte dat onder zijn hoofd en ging op de stalen spiraal liggen. Het lag niet lekker maar Ender had geen zin om weer op te staan.

Hij lag nog maar een paar minuten toen er iemand op zijn deur klopte.

‘Ga weg,’zei hij zacht. De klopper hoorde hem niet of trok zich niets aan van wat hij zei. Tenslotte zei Ender maar binnen.

Het was Erwt.

‘Ga weg, Erwt.’

Erwt knikte maar hij ging niet. In plaats daarvan stond hij naar zijn schoenen te staren. Ender kreeg de neiging om tegen hem te schreeuwen, te vloeken, te krijsen dat hij moest weggaan. In plaats daarvan zag hij hoe moe Erwt eruitzag, helemaal krom van uitputting en met zwarte kringen onder zijn ogen door gebrek aan slaap; toch had hij nog een echte kinderhuid, zacht en doorschijnend, een gezicht met kinderlijke rondingen en de tengere ledematen van een kleine jongen. Hij was nog niet eens acht jaar. Het maakte niet uit dat hij briljant en toegewijd en goed was. Hij was een kind. Hij was jong.