Ender wint [=De tactiek van Ender / Ender's Game - nl]

Het was 21.40 uur toen Ender hen na de avondoefening liet inrukken. Vermoeid maar verrukt over de nieuwe techniek die ze gezien hadden, slenterde zijn leger door de gangen terug naar de slaapzaal. Ender liep tussen hen in, zwijgend maar luisterend naar hun geklets. Ze waren moe — ja wat wil je na vier weken van elke dag een gevecht en dan vaak nog onder omstandigheden die hun vaardigheden tot het uiterste beproefden. Maar ze waren trots, vrolijk en een hechte groep — ze hadden nog nooit verloren en ze hadden op elkaar leren vertrouwen. Ze vertrouwden erop dat hun medesoldaten hard en goed streden; ze vertrouwden erop dat hun leiders hun inspanningen goed aanwendden en ze niet verspilden; en ze vertrouwden er vooral op dat Ender hen zou voorbereiden op alles en nog wat dat zou kunnen gebeuren.

Toen ze door de gang liepen viel het Ender op dat er verscheidene groepjes oudere jongens schijnbaar in gesprek verwikkeld waren in zijgangen en onder aan ladders; in hun eigen gang kwamen ze er ook een paar tegen die langzaam in tegengestelde richting wandelden. Maar dat er zoveel van hen een Salamanderuniform droegen en dat de jongens zonder Salamanderuniform vaak uit legers afkomstig waren waarvan de bevelhebbers een grote hekel aan Ender Wiggin hadden, kon geen toeval meer zijn. Een paar van hen keken hem aan en wendden veel te snel hun blik weer af; anderen waren te gespannen, te zenuwachtig om hun zogenaamd ontspannen houding waar te kunnen maken. Wat moet ik doen als ze mijn leger hier in de gang aanvallen? Mijn jongens zijn allemaal jong, allemaal klein en volkomen onervaren in zwaartekrachthandgemeen.

‘Hoi Ender!’riep iemand. Ender bleef staan en keek om. Het was Petra. ‘Ender kan ik je even spreken?’

Ender begreep meteen dat als hij bleef staan praten zijn leger hem binnen de kortste keren voorbij zou zijn en hij alleen met Petra in de gang zou staan. ‘Loop maar mee,’zei Ender.

‘Het duurt niet lang.’

Ender draaide zich om en liep verder met zijn leger. Hij hoorde Petra hollend achter hem aan komen. ‘Nou goed, dan loop ik wel met je mee.’Ender verstrakte toen ze dichterbij kwam. Was zij een van hen, een van de mensen die hem zo haatten dat ze hem te grazen wilden nemen?

‘Een vriend van je wilde dat ik je zou waarschuwen. Er zijn jongens die je willen vermoorden.’

‘Wat een verrassing,’zei Ender. Sommige van zijn soldaten spitsten hun oren. Moordplannen tegen hun bevelhebber waren kennelijk interessant nieuws.

‘Ender, ze kunnen het doen ook, hoor. Hij zei dat ze het al van plan zijn vanaf het moment dat je bevelhebber bent —’

‘Vanaf het moment dat ik de Salamanders versloeg, zal je bedoelen.’

‘Ik haatte je ook toen je de Feniksen versloeg, Ender.’

‘Ik zei toch niet dat ik het iemand kwalijk nam.’

‘Het is waar. Hij vroeg me om je vandaag even apart te nemen als je uit de strijdzaal terugkwam om je op het hart te drukken om morgen voorzichtig te zijn omdat —’

‘Petra, als je me daarnet echt apart had genomen, lopen er een stuk of tien jongens achter ons die me in de gang te grazen hadden kunnen nemen. Kun je me in alle eerlijkheid vertellen dat je die niet hebt gezien?’

Ineens werd ze vuurrood. ‘Nee, natuurlijk heb ik die niet gezien.

Hoe haal je het in je hoofd om te denken van wel? Weet je niet wie je vrienden zijn?’Ze duwde de Draken opzij, stampte voor hem uit en klauterde langs een ladder naar een hoger dek.

‘Is het waar?’vroeg Gekke Tom.

‘Is wat waar?’Ender keek de slaapzaal rond en riep tegen twee stoeiende jongens dat ze moesten maken dat ze in bed kwamen.

‘Dat een paar van de oudere jongens je willen vermoorden?’

‘Allemaal kletskoek,’zei Ender. Maar hij wist dat het dat niet was. Petra had iets geweten en wat hij vanavond onderweg naar de slaapzaal had gezien was geen verbeelding.

‘Kan best kletskoek zijn maar je zult het hopelijk wel begrijpen als ik zeg dat je vijf pltonleiders hebt die je vanavond naar je kamer begeleiden.’

‘Volkomen overbodig.’

‘Laat ons nou maar. Dat hebben we wel van je tegoed.’

‘Jullie hebben niks van mij tegoed.’Het zou ontzettend stom zijn om hun aanbod af te wijzen. ‘Doe maar wat jullie willen.’Hij draaide zich om en liep de slaapzaal uit. De pltonleiders holden met hem mee. Een van hen rende voor hen uit en opende zijn deur. Ze controleerden zijn kamer, lieten Ender beloven dat hij de deur op slot zou doen en vertrokken pas vlak voor het licht uitging.

Er stond een boodschap op zijn lessenaar.