Ender wint [=De tactiek van Ender / Ender's Game - nl]

Ze voelde een rilling van angst over haar rug lopen maar ze zei niets.

‘Ik weet het al sinds ik uit de Krijgsschool op aarde arriveerde. Er zijn misschien maar zes personen op de hele wereld die zijn ware identiteit kennen. De Russen niet meegerekend — god mag weten wat zij allemaal weten. Maar Demosthenes heeft van ons niets te vrezen. Demosthenes kan op onze discretie rekenen. En op dezelfde manier vertrouw ik erop dat Demosthenes tegen Locke zal zwijgen over wat er hier vandaag voorvalt. Wederzijds vertrouwen. We vertellen elkaar dingen.’

Valentine kon niet uitmaken of het nu Demosthenes was die hun wel aanstond of Valentine Wiggin. In het eerste geval zou ze hen nooit vertrouwen, in het laatste geval kon ze dat misschien wel doen. Het feit dat ze niet wilden dat ze dit met Peter besprak leek erop te wijzen dat ze misschien wisten waarin ze van elkaar verschilden. Ze stond er maar niet bij stil of ze zelf het verschil nog wel kende.

‘U zei dat hij zelf het vlot heeft gebouwd. Hoe lang is hij al hier?’

‘Twee maanden. Het was de bedoeling dat zijn verlof maar een paar dagen zou duren. Maar zie je, hij heeft niet erg veel belangstelling voor voortzetting van zijn opleiding.’

‘Oh. Dus ik moet weer voor therapie zorgen.’

‘Dit keer kunnen we je brief niet censureren. We wagen het er maar op. We hebben je broer hard nodig. De mensheid staat op de rand van de afgrond.’

Dit keer was Val oud genoeg om te weten hoe groot het gevaar was waarin de wereld verkeerde. En ze was al zo lang Demosthenes dat ze zonder aarzelen haar plicht zou doen. ‘Waar is hij ?’

‘Onder aan de steiger.’

‘Waar is het badpak?’

Ender zwaaide niet toen ze langs de helling naar hem toe liep, hij lachte zelfs niet toen ze op de drijvende steiger stapte. Maar ze wist dat hij het fijn vond om haar weer te zien want zijn ogen lieten haar gezicht geen seconde los.

‘Je bent groter dan ik me herinner,’zei ze dom.

‘Jij ook,’zei hij. ‘Ik herinner me ook dat je mooi was.’

‘Het geheugen kan ons aardig voor de gek houden.’

‘Nee. Jouw gezicht is nog hetzelfde maar ik weet niet meer wat mooi betekent. Ga mee het meer op.’

Ze keek een beetje aarzelend naar het kleine vlot.

‘Als je maar niet gaat staan is er niks aan de hand,’zei hij. Hij kroop er als een spin op handen en voeten op. ‘Het is het eerste ding dat ik eigenhandig heb gemaakt sinds we samen met blokken bouwden. Peterbestendige bouwwerken.’

Ze lachte. Ze bouwden altijd graag dingen die zelfs bleven staan als je het grootste deel van de zichtbare steunen weghaalde. Peter haalde liever hier en daar een blok weg zodat de volgende persoon die zijn bouwsel aanraakte het zou doen instorten. Peter was een ezel, maar hij was wel het middelpunt van hun jeugd.

‘Peter is veranderd,’zei ze.

‘Laten we het niet over hem hebben,’zei Ender.

‘Afgesproken.’

Ze kroop op het vlot, niet zo behendig als Ender. Hij gebruikte een peddel om hen langzaam naar het midden van het privémeer te roeien. Ze maakte een opmerking over dat hij zo bruin was en zo sterk.

‘Sterk ben ik op de Krijgsschool geworden. Bruin hier op het meer. Ik ben veel op het water. Als ik zwem is het net of ik in nul g ben. Dat mis ik wel, nul g. En als ik hier op het meer ben helt het land naar alle kanten omhoog.’

‘Alsof je in een kom woont.’

‘Ik heb de afgelopen vier jaar in een kom geleefd.’

‘En nu zijn we dus vreemden?’

‘Niet dan, Valentine?’

‘Nee,’zei ze. Ze stak haar hand uit en gaf hem een tikje op zijn been. Toen kneep ze hem ineens in zijn knie, precies op de plek waar hij helemaal niet tegen kietelen kon.

Maar bijna op hetzelfde moment had hij haar pols te pakken. Hij had haar in een ijzersterke greep ook al waren zijn handen kleiner dan de hare en zijn armen tenger en smal. Even zag hij er erg gevaarlijk uit; toen ontspande hij zich. ‘O ja,’zei hij. ‘Jij kietelde me vroeger altijd.’

‘Niet meer,’zei ze terwijl ze haar hand terugtrok.

‘Zin om te zwemmen?’

Als antwoord liet ze zich over de rand van het vlot vallen. Het water was helder en schoon en er zat geen chloor in. Ze zwom een tijdje rond en keerde toen weer naar het vlot terug en ging in het wazige zonlicht liggen. Er kwam een wesp aanvliegen die vlak naast haar hoofd op het vlot ging zitten. Ze wist dat hij daar zat en normaal zou ze er wel bang voor geweest zijn. Maar vandaag niet. Laat hem maar lekker op dit vlot in de zon zitten bakken, dat doe ik ook.

Ineens begon het vlot te schommelen en toen ze zich omdraaide zag ze Ender rustig met één vinger de wesp dooddrukken. ‘Akelige beesten deze,’zei Ender. ‘Ze steken zonder enige aanleiding.’Hij lachte. ‘Ik heb een heleboel opgestoken over preventieve strategie. Ik ben erg goed. Niemand heeft het ooit van me gewonnen. Ik ben de beste soldaat die ze ooit gehad hebben.’

‘Niemand had anders verwacht,’zei ze. ‘Je bent uiteindelijk een Wiggin.’

‘Wat dat ook mag betekenen,’zei hij.

‘Het betekent dat je een rol van belang gaat spelen in de wereld.’En ze vertelde hem waarmee Peter en zij bezig waren.