Ender wint [=De tactiek van Ender / Ender's Game - nl]

‘Dat is over tien minuten,’zei Ender. ‘Mijn leger staat net onder de de douche na de oefenperiode.’

Graff grijnsde. ‘Dan zou ik maar eens een beetje opschieten, jongen.’

Vijf minuten later stond hij in de slaapzaal van zijn leger. De meesten waren bezig zich aan te kleden na het douchen; er waren er al een paar naar de speelzaal of naar de videozaal om daar te wachten tot het etenstijd was. Hij stuurde drie jonge jongens weg om iedereen op te halen en liet alle anderen zo snel mogelijk hun gevechtstenue aantrekken.

‘Dit wordt een linke wedstrijd en we hebben veel te kort tijd,’zei Ender. ‘Ze hebben Bonzo ongeveer twintig minuten geleden gewaarschuwd en tegen de tijd dat wij bij de deur zijn, zijn zij al minstens vijf minuten in de zaal.’

De jongens waren verontwaardigd en klaagden luidkeels in het taaltje dat ze gewoonlijk niet in de nabijheid van hun bevelhebber bezigden. Wat flikken ze ons nou weer? Ze lijken wel totaal geschift, man.

‘Het waarom is niet belangrijk, daar breken we ons vanavond het hoofd wel over. Zijn jullie moe?’

Fly Molo gaf antwoord. ‘We hebben ons de pleuris geoefend vandaag. Om maar te zwijgen over het pak slaag dat we de Fretten vanmorgen gegeven hebben.’

‘Op één dag twee gevechten leveren heeft nog nooit iemand gedaan!’zei Gekke Tom.

Ender antwoordde op dezelfde manier: ‘De Draken verslaan heeft ook nog nooit iemand gedaan. Wordt dit jullie grote kans om eindelijk eens te verliezen?’Enders schampere vraag was zijn antwoord op hun geklaag. Eerst winnen en daarna kon je vragen stellen.

Inmiddels waren ze allemaal in de slaapzaal terug en de meesten hadden hun flitspak aan. ‘Voorwaarts mars!’riep Ender en ze holden achter hem aan; sommigen nog niet eens klaar met aankleden toen ze de gang voor de strijdzaal bereikten. Veel jongens liepen te hijgen. Dat was een slecht teken; eigenlijk waren ze te moe voor dit gevecht. De deur stond al open. Er was geen enkele ster te bekennen. Niets dan lege ruimte in een verblindend hel verlichte zaal. Nergens kon je dekking zoeken, niet eens in het donker.

‘Goeie genade,’zei Gekke Tom, ‘zij zijn ook nog niet binnen.’

Ender hield zijn hand voor zijn eigen mond om aan te geven dat ze stil moesten zijn. Met de deur open kon de vijand natuurlijk ieder woord dat ze zeiden horen. Ender wees allerlei plekken rondom de deur aan om hun duidelijk te maken dat de Salamanders ongetwijfeld rondom de deuropening tegen de wand stonden opgesteld, waar ze niet zichtbaar waren maar heel makkelijk iedereen die door de deur kwam konden bevriezen.

Ender wenkte hen allemaal achteruit bij de deur vandaan. Toen trok hij een paar van de langste jongens naar voren, waaronder Gekke Tom, die hij liet knielen, op twee knieën en met gestrekte rug zodat ze met hun lijf een hoofdletter L vormden. In die houding bevroor hij hen. Zijn leger keek zwijgend toe. Nu haalde hij de kleinste naar voren, Erwt. Hij gaf hem Toms wapen en liet Erwt geknield plaats nemen op Toms bevroren kuiten. Toen trok hij Erwts armen, met in elke hand een wapen, door Toms oksels naar voren.

Nu begrepen de jongens het. Tom was een schild, een gepantserd ruimtevaartuig en Erwt verschool zich erin. Hij was zeker niet onkwetsbaar, maar hij zou in ieder geval tijd hebben om zich te verweren.

Ender wees nog twee jongens aan om Tom en Erwt door de poort naar binnen te gooien, maar gebaarde dat ze nog even moesten wachten. Hij liep zijn hele leger langs en verdeelde het snel in groepjes van vier — een schild, een schutter en twee werpers. En toen iedereen bevroren, bewapend of klaar om te gooien was, gaf hij de werpers een teken om hun last op te pakken, die door de poort te smijten en er dan zelf achteraan te springen.