Ender wint [=De tactiek van Ender / Ender's Game - nl]

‘Marsl’riep Ender.

Daar gingen ze van start. Met twee tegelijk vlogen de pantserstellen door de poort, met de rug naar voren zodat het schild tussen de schutter en de vijand zat. De vijand opende onmiddellijk het vuur maar ze raakten voornamelijk de bevroren jongens aan de voorkant. En ondertussen konden de Draken met hun twee pistolen op hun gemak hun ordelijk tegen de wand geplakte doelwitten raken. Het was bijna onmogelijk om mis te schieten. En toen de werpers ook nog door de deur naar binnen sprongen, zich vastgrepen aan de wand waartegen de vijand zich had opgesteld en onder die dodelijke hoek vuur begonnen te geven, wisten de Salamanders niet meer of ze nu op de pantserstellen moesten schieten die hen van boven hun hoofd afslachtten of op de werpers die hen op hun eigen hoogte bestookten. Tegen de tijd dat Ender zelf door de deur kwam was het gevecht al afgelopen. Vanaf het moment dat de eerste Draak door de deur kwam tot het moment waarop het schieten ophield, was er nog niet eens een hele minuut verstreken. Twintig Draken waren bevroren of buiten gevecht gesteld en nog maar twaalf jongens waren ongedeerd. Het was hun slechtste score tot nu toe, maar gewonnen hadden ze.

Toen majoor Anderson binnenstapte en Ender de haak overhandigde kon Ender zijn woede niet langer de baas. ‘Ik dacht dat jullie ons een tegenstander zouden geven die ons in een eerlijke strijd de baas zou kunnen.’

‘Gefeliciteerd met de overwinning, commandant.’

‘Erwt!’riep Ender. ‘Als jij het bevel over de Salamanders had gevoerd, wat had jij dan gedaan?’

Erwt, buiten gevecht gesteld maar niet volledig bevroren, riep vanaf de plaats waar hij vlak bij de poort van de vijand rondzweefde: ‘Ik zou vlak voor de poort een voortdurend bewegend en veranderend formatiepatroon in stand gehouden hebben. Je moet nooit stil gaan staan als de vijand precies weet waar je zit.’

‘Als jullie toch vals spelen,’zei Ender tegen Anderson, ‘waarom leren jullie het andere leger dan niet om verstandig vals te spelen!’

‘Ik stel voor dat je je leger weer mobiel maakt,’zei Anderson.

Ender drukte de knoppen in om beide legers tegelijk te ontdooien. ‘Draken ingerukt!’riep hij meteen. Dit keer geen ingewikkelde slagorde om de overgave van het andere leger te aanvaarden. Dit was geen eerlijke strijd geweest, ook al hadden ze gewonnen — het was de bedoeling van de leraren dat ze zouden verliezen en het was uitsluitend Bonzo’s onbekwaamheid die hen had gered. Daar was geen eer mee in te leggen.

Pas toen Ender zelf de strijdzaal verliet, besefte hij dat Bonzo niet zou begrijpen dat Ender kwaad was op de leraren. Spaans eergevoel. Bonzo zou alleen maar weten dat hij verslagen was terwijl hij nota bene veruit in het voordeel was geweest; dat Ender het jongste kind in zijn leger in het openbaar had laten rondbazuinen wat Bonzo had moeten doen om te winnen; en dat Ender niet eens was gebleven om Bonzo de kans te geven zich waardig over te geven. Als Bonzo Ender niet al gehaat had, dan zou hij daar op dit moment vast en zeker mee begonnen zijn, maar nu hij hem om te beginnen al zo hevig haatte, nam zijn haat moordlustige proporties aan. Bonzo was de laatste die mij een klap heeft gegeven, bedacht Ender. Ik ben ervan overtuigd dat hij dat niet vergeten heeft.