Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

— Bądź dzielna, siostro — powiedział i zapytał, jak się nazywa.

W końcu się do niego odezwała, zdążyła tylko wymienić swe imię, nim chwycili go strażnicy. Usłyszała, jak zaczął krzyczeć o jej niewinności podczas wyciągania, potem jęknął. Ciężkie łapy wywlekły ją, tak iż nie mogła zobaczyć, co mu zrobili. Dołączono ją do innych na posterunku, lecz tam go nie ujrzała.

Wewnątrz czekał jej ojciec, wezwany rozpaczliwymi krzykami przyzwoitki, która widziała, jak zabierają ją do pojazdu. Podbiegła do niego z płaczem, po wielu pogróżkach i złożeniu dużego datku na fundusz misyjny Kościoła zabrał ją z tego strasznego miejsca, nim śledztwo kościelne zdołało na stałe zaszkodzić jej reputacji.

Przebywała w domu niemal dwa tygodnie, nie ośmielając się go opuszczać, dopóki powoli nie opuścił ją strach i zanim zdolna była do ponownego pomyślenia o szalonym pozaziemcu… zastanowienia się nad jego słowami, jego uprzejmością w środku chaosu… a nawet do lękania się, czy jeszcze żyje. Była świadoma, że nigdy się tego nie dowie, że nigdy już sienie spotkają, lecz mimo to nie potrafiła zapomnieć jego błyszczących oczu.

A jednak nie poznała zatopionego w myślach obcego, siedzącego na ławce pod obrośniętym winem murem dziedzińca, gdy matka przyprowadziła ją do “konkurenta” i zostawiła czującą się nieswojo i niepewnie pod jego badawczym wzrokiem. Miał na sobie płaszcz i tradycyjny strój przedsiębiorcy; połowę jego twarzy skrywał cień kapelusza o szerokim rondzie. Przesłoniętymi welonem oczyma widziała tylko czerwień i zieleń na jego obliczu.

Niechętnie odrzuciła ciemnoniebieską zasłonę na głowę, by ujrzał jej twarz, odwróciła przy tym wzrok. Gdy dygnęła, w spokojnym powietrzu zabrzmiała pieśń naszyjnika ze srebrnych dzwoneczków.

— Elsevier. Ne poznajesz mnę, prawda? — Słowa padały wolno, lecz wyraźnie dosłyszała w nich rozczarowanie obcego. Ściągnął kapelusz.

Rozpoznała go po głosie, choć był zmieniony, i usiadła przy nim na ławce z krótkim okrzykiem zdumienia.

— Ty! Och… poświęcony Calavre! — Ledwo zauważyła, że zaklęła. Uniosła dłoń, lecz nie dotknęła jego twarzy; ciepły brąz jego skóry pokryty był ledwo co zagojonymi ranami i siniakami, ostrą linię jego szczęk nadal zniekształcała opuchlizna.

— Powedzałem twemu ojcu, że małem wypadek. — Uśmiechnął się samymi wargami i oczami. — Szczęka jest zadrutowana. — Wskazał na nią wyjaśniająco.

Jej twarz stężała ze współczucia, skręciła dłonie na kolanach.

— Jusz dobrze. Nemal wcale nie boli. — Inkwizytorzy nie wydali go Sinym, lecz w świętej karze zmieniali się, bijąc go dzień i noc, wreszcie o świcie wyrzucili na ulicę, skąd odpełzł najszybciej, jak potrafił. — Ne chcę węcej o tym myśleć… — Roześmiał się krótko, lecz dopiero po wielu latach opowiedział jej drobną cząstkę prawdy. Zamilkł i spojrzał na nią, jakby spodziewając się czegoś. — Twoją szczękę tesz zadrutowano, sostro?

— Nie! — pokręciła z brzękiem głową. — My… myślałam o tobie. Ciągle. Nie sądziłam, że cię jeszcze zobaczę, bałam się o ciebie. — Poczuła nagłą ochotę przyciśnięcia do serca jego posiniaczonej twarzy. — Po co tu przyszedłeś? — Splatała w palcach rąbek welonu. Nie jako konkurent. Nie zakrywała jednak twarzy, przy nim nie czuła takiej potrzeby.

— Musałem sę upewnić, że z tobą w porządku. Wszystko dobsze? — Nachylił się.

— Tak. Przyszedł mój ojciec… Byłeś dla mnie taki dobry. Mój ojciec…

— Ne. Proszę, ne mów mu o mnę. Powedz mi tylko, sze wysłuchałaś mej mowy. Powedz, sze zasałem żarno w twym umyśle… Powedz, sze chcesz dowedzeć sę węcej.

— Czemu? — Spośród wszystkich pytań i odpowiedzi, które wypełniały jej myśli, wymknęło się tylko to, które nic mu nie mówiło.

— “Czemu?” — Dojrzała jednak zrozumienie w jego oczach.

— Bo… chcałem znów cę zobaczyć.

— Och! Mogę palcami sięgnąć nieba! — Zachichotała głupawo; zakryła dłońmi usta na widok jego miny. Kobieta, która chce zdobyć jego miłość, musi wpierw wzbudzić w nim szacunek. — Tak. — Śmiało spojrzała mu w oczy, lecz policzki jej drżały. — Chcę dowiedzieć się więcej. Proszę, przyjdź jeszcze.

Uśmiechnął się.

— Kedy?

— Mój ojciec…

— Kedy?

— Jutro. — Opuściła wzrok.

— Przyjdę. — Kiwnął na obietnicę.

— Ile… ile masz żon? — Pożałowała tego pytania.

— Ile? — Spojrzał z oburzeniem. — Ani jednej. Na Kharemough mamy tylko jedną. To wystarczy na całe życe… jeśli żona jest dobra. — Sięgnął do marynarki i wyciągnął garść ulotek.