Новая зямля

А бацька з стрэльбай за плячамі Ішоў дадому хвайнякамі, Ішоў паволі, не спяшаўся, Часамі, стаўшы, азіраўся І прыслухоўваўся да зыкаў Ляснога шуму, яго крыкаў Ды нюхаў дух той, поўны вару: Такая суш — крый бог пажару! Скрозь лапкі хвоек і галінкі Сінела неба гладзь. Хмурынкі Стаялі грудкамі на ўсходзе. Было так ціха ўсё ў прыродзе! Ўгары над хвойнікам зялёным Снуюцца пчолкі з ціхім звонам, Кузуркі розныя і мушкі Свае спраўляюць гулі-гушкі І так танюсенька гудуць, Што ледзьве-ледзьве можна ўчуць. А на прагалінках на голых Гулянне конікаў вясёлых. І толькі ступіш там нагою — Так і заскачуць прад табою, Вось так і пырскнуць у надзем'е, Як бы сявец той сыпне сем'е. А матылькі сваім убраннем Касуюць тут усіх дазвання І не лятаюць — танцы правяць, Ну, каго хочаш, зацікавяць. А як прыгожы пуцявінкі Ў шаўках зялёнае травінкі! Якія мяккія іх рысы І павароткі іх, абрысы! Ідуць, звіваюцца, лучацца... Эх, слаўна ў лесе, слаўна, братцы!