Новая зямля

На прыгуменні, поруч з садам, Павець з гумном стаяла радам, А пад паветкаю прылады: Вазок, калёсы, панарады, Старыя сані, восі, колы І вулляў некалькі на пчолы, Яшчэ някончаных; судзіна, Стары цабэрак, паўасміна І розны хлам і лом валяўся, Ад сонца, дожджыку хаваўся — Патрэбны рэчы, ёсць вядома! Гуменца, крытае саломай, Ад доўгіх часаў пасівела; Салома кудламі вісела, Яе вятры параздзімалі, А трохі хлопцы пасцягалі, На стрэху лазячы, бывала, — Іх гэта забаўка займала. А пад шчытом на павуціне Нішчымны колас-сіраціна Ў зацішку лёгенька гайдаўся; З якіх ён часаў там трымаўся, То Бог яго святы ўжо знае! Будоўля, больш яшчэ старая, З гнілой, вагнутаю страхою Стаяў хлявец якраз напроці І чуць ліпеў, як бы на плоце Гаршчок, разбіты качаргою. Стары, паедзены чарвямі, Набок пахілены вятрамі, Глядзеў хлеў гэты старычынай, Пахілай доляй жабрачынай; А збоку, ў полі, недалёка Стаяў прыгрэбнік адзінока, Пахілкам, горкім сіратою, У дол упёршыся страхою. Ў глыбі двара стаяла хата І выглядала зухавата Паміж запушчанай будовы, Як бы шляхцянка засцянкова, Што ў дзень святы каля касцёла, Чуць-чуць падняўшы край падола, Так важна ходзіць з парасонам, Спадніцай верціць, як агонам, З дарожак пыл, пясок зганяе І ў вочы хлопцам заглядае.