Новая зямля

Але ці ж так? Эх, негадана Вятруга ўсходзіцца паганы, І даль палёў маркотна стане, Жалобы цень яна апране, І ўсё нейк смутна пазірае, Чагось нядобрага чакае. Так і ў жыцці: бягуць часіны, Ліхія, добрыя хвіліны, Адна змяняецца другою. Не ўспеў Міхал з сваёй сям'ёю І пяць гадкоў спазнаць спакою, Як сталі чуткі пачувацца — Ляснічы сам даваў намёкі — Праз час не вельмі так далёкі Ў другі куток перабірацца. І гэта вестка ўсіх смуціла, Рабіць ахвоту ўсю адбіла: Рабі, працуй, кладзі ты сілы У гэты дол чужы, пастылы І горкім потам аблівайся; Зрабіў парадак — выбірайся Ды йзноў ідзі адсюль у госці... Эх вы, паны! Эх, ягамосці!..