Czasopodobna nieskończoność [Timelike Infinity - pl]

Parz spoglądał na niego, całkowicie zbity z tropu.

— Jasoft odezwał się Michael sądzę, że Przyjaciele zamierzają zamienić Jowisza w gigantyczną kapsułę czasu. Konstruują czarną dziurę. Czarną dziurę, która wyparuje… kiedy? Za dziesięć do czterdziestej, pięćdziesiątej potęgi lat od dzisiaj? Jowisz będzie olbrzymim grobowcem o dokładnie wyznaczonej chwili otwarcia. Odsłonięta zostanie naga osobliwość. Ci kosmiczni inżynierowie, majsterkowicze bawiący się dynamiczną ewolucją wszechświata, przybędą, by zorientować się w sytuacji, by zlikwidować niebezpieczeństwo grożące wszechświatowi i jego przyszłości/przeszłości.

— Ach — uśmiechnął się Parz. — A gdy się zjawią, znajdą posłanie. Wiadomość pozostawioną dla nich przez Przyjaciół.

— Ta rozmowa staje się coraz dziwaczniejsza — roześmiał się Harry. — A co będzie zawierała ta wiadomość? Jak zacząć rozmowę z podobnymi bogom kosmicznymi planistami dziesięć do czterdziestej potęgi lat w przyszłości? „Hej. Byliśmy tutaj i mieliśmy kupę kłopotów. A wy?”

Michael uśmiechnął się.

— Och, mógłbyś trochę bardziej ruszyć wyobraźnią. A gdyby lak przechować tam na przykład ludzki genotyp? Przyszła świadomość mogłaby odtworzyć z niego najlepszych przedstawicieli naszej rasy. A przy odrobinie wysiłku w świadomości owych zrekonstruowanych ludzi można by zakodować „przesłanie”. Wyobraź to sobie, Harry. Wyobraź sobie, że wyłaniasz się ze sztucznego łona z głową pełną wspomnień o tej krótkotrwałej, wspaniałej młodości wszechświata — w kosmos, w którym powstanie, życie i śmierć: najmłodszej nawet, pomarszczonej gwiazdy jest logarytmicznie odległym wspomnieniem…

Teraz Shira również się uśmiechnęła.

— Przy odpowiedniej technologii wszystko jest możliwe — powiedziała. Można by wyobrazić sobie konwersję masy ziemskiej w dane, załadowane za horyzont zdarzeń. Mielibyśmy do dyspozycji dziesięć do sześćdziesiątej czwartej potęgi bitów — co odpowiada zapisowi dziesięciu do trzydziestej ósmej potęgi ludzkich osobowości. Michael, można wyobrazić sobie zakodowanie wszystkich kiedykolwiek żyjących ludzi poza zasięgiem qaxów i wszystkich innych drapieżców.

— Ale jak przechowałabyś te dane? Wiemy już, że czarna dziura stanowi olbrzymie źródło entropii. Gdy obiekt o dowolnej złożoności zapada się w czarną dziurę, wszystkie dane na jego temat są dla wszechświata utracone z wyjątkiem jedynie jego ładunku, masy i momentu pędu…

— Same osobliwości to złożone obiekty odparła Shira. — I to niewyobrażalnie złożone. Poczyniliśmy wielkie postępy w zrozumieniu ich natury od twoich czasów. Jest możliwe przechowywanie danych w strukturze samego zaburzenia czasoprzestrzennego…

— Ale przerwał jej Parz, a na jego miękkiej, okrągłej twarzy zagościł przebiegły uśmieszek z całym szacunkiem, moja droga, wciąż nie powiedziałaś nam dokładnie, jaką to wiadomość zamierzacie pozostawić dla owych superistot z przyszłości. Nawet jeśli powiedzie się wam jej przesłanie.

Michael rozłożył się wygodniej na kanapie.

— Cóż, to wydaje się dosyć oczywiste — powiedział.

Shira spoglądała na niego sztywno wyprostowana i spięta.

— Doprawdy?

— Próbujecie przesłać wiadomość Ostatecznemu Obserwatorowi. — Usłyszał nieartykułowany okrzyk Parza, lecz nie przerywał. — Chcecie wywrzeć wpływ na dokonywany przez niego wybór optymalnej historii kosmosu. Chcecie dopilnować tego, by dane opisujące ludzkość przedostały się w przyszłość po odejściu qaxów i by Ostateczny Obserwator wybrał historie korzystne dla człowieka. — Michael uśmiechnął się. — Mam rację, prawda? Muszę przyznać, że wasza umiejętność myślenia wielkimi kategoriami budzi we mnie podziw, Shira.

Shira sztywno skinęła głową.

— Nasz cel jest słuszny z rasowego punktu widzenia.

W odpowiedzi pochylił nieco głowę.

— Och, bez wątpienia. Nic nie może być słuszniejsze. A kiedy Ostateczna Obserwacja zostanie już przeprowadzona, wydarzenia, jakich byliśmy świadkami, nie nastąpią, zaś środki, do jakich się uciekacie, są usprawiedliwione… gdyż jeżeli osiągniecie swój cel, środki owe w ogóle nie zaistnieją.

— To dogłębnie oburzające — stwierdził Parz, a w jego zielonych oczach zamigotały iskry. — Ale zarazem wspaniałe! Jestem zachwycony.