Desiderium Intimum

odepchnął go na bok i Harry upadł na zamarzniętą ziemię, osłaniając głowę rękami

przed sypiącymi się na wszystkie strony iskrami rozpadającego się zaklęcia, które

uderzyło w wyczarowaną przez Severusa barierę ochronną.

- Jakież to wzruszające... - Głos Voldemorta wydał się nienaturalnie głośny w ciszy,

która nagle zapadła, kiedy zamarzające szybko iskry spłynęły na ziemię w postaci

szronu. - Dwa przerażone zwierzątka chroniące się nawzajem... nędzne i żałośnie

słabe. Naprawdę sądzicie, że jesteście w stanie mi się przeciwstawić? Prawdziwa

potęga kryje się w bezwzględności, pozbyciu się wszystkich słabych stron, a emocje i

uczucia są czymś, co osłabia najbardziej ze wszystkiego. Żaden z najpotężniejszych

czarnoksiężników ich nie posiadał. Dlatego właśnie stali się tak wielcy. A ty,

Severusie, pozwoliłeś, by ta odrażająca choroba zaatakowała cię i zniszczyła

wszystko, nad czym pracowałeś. Wciąż nie jestem w stanie tego pojąć...

Harry otrzepał z ramion kryształki lodu i spojrzał na stojącego obok Severusa. Jego

twarz, wykrzywiona brutalną zaciętością, wyglądała niczym upiorna maska

nienawiści. Harry zadrżał mimowolnie, ale tym razem nie z powodu przeszywającego

chłodu. Severus wyglądał tak... tak... przerażająco. Nawet maski Śmierciożerców nie

potrafiły wzbudzić takiej grozy.

Kiedy się odezwał, jego głos brzmiał tak, jakby wydobywał się spod ziemi, z samych

jej trzewi:

- Ty również nosisz w sobie pragnienie. Pragnienie nieśmiertelności, panowania nad

światem, zdobycia takiej mocy, jakiej nikt inny nie widział. Jesteś w stanie zgładzić

każdego, kto próbowałby przeszkodzić ci w zrealizowaniu tego pragnienia. W gruncie

rzeczy mamy ze sobą coś wspólnego. Widzisz, jak też mam pragnienie, za które

byłbym gotów zrównać z ziemią cały świat. A ty próbowałeś mi je odebrać...

Twarz Voldemorta wykrzywiła się grymasem wściekłości.

- Jak śmiesz nas porównywać?! Nie możesz się ze mną równać! Jesteś tylko

pionkiem, który stanął mi na drodze i którego mogę zdmuchnąć bez najmniejszego

wysiłku! Wystarczy, że trafię w twój czuły punkt... - Harry poczuł, jak spojrzenie

Voldemorta przesuwa się na niego. - Lacrima!

Rozpaczliwie uniósł różdżkę, ale zanim jeszcze wypowiedział słowa kontrzaklęcia,

wiedział już, że to na nic. Pamiętał tę klątwę ze swojego snu. Pamiętał, co potrafiła

zrobić...

Nagle tuż przed nim wyrósł cień w postaci Severusa, który wyczarował

najpotężniejszą magiczną barierę, jaką Harry kiedykolwiek miał szansę zobaczyć, ale

gdy klątwa w nią uderzyła, jej siła zmiotła barierę, rozbijając ją w drobny mak, a fala

uderzeniowa pchnęła Severusa z taką mocą, iż jego buty zostawiły wyryte w szronie,

półtorametrowej długości ślady, zanim opadł na kolana tuż przed Harrym, a z jego

ust wyrwał się gardłowy jęk, gdy resztki klątwy dosięgły jego skóry.

- Severusie! - wykrzyknął Harry, przypadając do niego i z przerażeniem spoglądając

na jego wykrzywioną bólem twarz, a później na uśmiechającego się okrutnie

Voldemorta, który już unosił różdżkę do kolejnego ataku, którego tym razem nie będą

w stanie odeprzeć.

Nie! Nie pozwoli na to! Prędzej zginie niż pozwoli, by Severus...

Nie namyślając się wiele, wyprostował się, osłaniając sobą Severusa i celując

różdżką w Voldemorta.

- Jeżeli spróbujesz mu coś zrobić, to najpierw będziesz musiał zabić mnie - wysyczał,

wkładając w słowa tyle nienawiści, iż był zaskoczony, że nie wypływa mu ona jeszcze

z ust. Voldemort roześmiał się zimnym, triumfalnym rechotem, który wydawał się

jeszcze bardziej zamrażać powietrze. Harry trząsł się z wściekłości. Nie był w stanie

nad tym zapanować.

Merlinie, gdyby tylko istniała jakakolwiek szansa, by go zabić... choćby najmniejsza...

Jego oczy rozszerzyły się gwałtownie!

Eliksir! Miał przecież jeszcze eliksir!

Ale zanim zdążył cokolwiek zrobić, poczuł dłoń Severusa zaciskającą mu się na

ramieniu z siłą imadła, mocne szarpnięcie do tyłu i wydyszane do ucha instrukcje:

- Kiedy zobaczysz rozbłysk, zamknij oczy i uciekaj. Jak najszybciej i jak najdalej stąd.

Będę tuż za tobą.

- Ale...

- Nie dyskutuj ze mną!

Harry zamrugał, widząc unoszącą się różdżkę Severusa i nagle odniósł wrażenie, że

świat zwalnia swój bieg. Ujrzał te cienkie usta wypowiadające słowa nieznanego mu

zaklęcia i poczuł jeszcze silniejsze szarpnięcie, kiedy Severus odepchnął go od

siebie i nagle przestrzeń wypełniło rażące, białe światło.

Harry błyskawicznie zacisnął powieki, ale i tak miał wrażenie, jakby coś przypaliło mu

źrenice i gdzieś nieopodal usłyszał wykrzykiwane ochrypłym głosem Zaklęcie Cienia:

- EFFIGIA!

Rzucił się do ucieczki. Chociaż wiedział, że poza kręgiem, w którym zamknął go

Voldemort, była jedynie pusta, jałowa przestrzeń, pozbawiona jakichkolwiek roślin