Desiderium Intimum

mgle, ciemne sylwetki, ale Molly Weasley zdawała się nie widzieć niczego, poza

swoją córką. Jednak Severus nie miał zamiaru pozbywać się swojego zakładnika.

Czy ją zostawi i ucieknie, czy zabierze ze sobą, i tak mogą podążyć za nim. Ale

mając ją przy sobie, przynajmniej będzie miał pewnego rodzaju zabezpieczenie.

Odbił rykoszetujące zaklęcie i ponownie przystawił różdżkę do szarpiącej mu się w

rękach dziewczyny.

- Imperio - wyszeptał, wtłaczając do jej głowy rozkazy.

Natychmiast przestała się szamotać, zastygając bez ruchu.

- Impedimento! - wykrzyknęła w jego stronę Molly Weasley, kiedy już udało jej się

powalić nacierającego na nią Śmierciożercę.

Severus uniósł różdżkę, aby odbić zaklęcie, ale Ginny była szybsza:

- Protego!

Zaklęcie jej matki odbiło się od wyczarowanej przez nią tarczy i Severus był pewien,

że długo nie zapomni zszokowanej i przerażonej miny Molly Weasley.

- Grzeczna dziewczyna - powiedział, wykrzywiając kpiąco wargi i wycofując się z

zasięgu rażenia. Zanim jednak zaszył się w kłębach dymu, ujrzał kolejną czwórkę

Śmierciożerców nacierającą na Weasleyów. - Za mną.

Dym był znakomitą osłoną. Wiedział, że minie sporo czasu, zanim Weasleyowie

rozprawią się z atakiem i zaczną go ścigać. Zresztą w tych warunkach wątpił, czy

uda im się go znaleźć.

Spojrzał na biegnącą koło niego rudowłosą Gryfonkę.

Szczególnie, że miał za żywą tarczę ich córkę i mógł kazać jej zrobić wszystko.

*

Wiedział, że zatrzymywanie każdego napotkanego Śmierciożrcy i pytanie go, czy wie

gdzie jest Malfoy, jeśli oczywiście uda już mu się go powalić albo odeprzeć jego atak,

jest równie bezcelowe, jak pytanie ich o miejsce pobytu Czarnego Pana. Musiał

znaleźć kogoś wyższego rangą. I zmusić go do współpracy.

Bellatriks, Greyback i Nott nie żyli. Kto więc mu pozostał?

Jego oczy zmrużyły się.

Yaxley!

I chyba wiedział, gdzie może go znaleźć...

Spojrzał na unoszącą się w górze, jasną łunę i skierował się wprost w jej stronę. Z

każdym krokiem powietrze wydawało się coraz gorętsze, a dym gęstszy.

Co jakiś czas mijały ich przebiegające w pobliżu grupki czarodziejów, albo

pojedynczy aurorzy, ale za każdym razem Severus zaszywał się w spowijającym

okolicę dymie, pociągając za sobą towarzyszącą mu dziewczynę.

- Ginny? Co ty tu robisz?

Cholera, ukrywając się przed aurorami, nadział się na niewielką grupkę Gryfonów i

Puchonów. Rozpoznał zaskoczoną twarz Lavender Brown i Hanny Abbott, ale nie

miał czasu się zatrzymywać. Minął ich szybkim krokiem, warcząc w ich stronę:

- Zjeżdżajcie stąd!

Żar stawał się coraz wyraźniejszy. Zamiast aurorów, w okolicy pojawiało się coraz

więcej zakapturzonych postaci i Severus musiał naprawdę uważać, aby ominąć ich

bez wykrycia. Chociaż Weasley okazała się być wyjątkowo przydatna w tej kwestii,

odbijając niemal każdą zabłąkaną klątwę i krążąc wokół niego niczym mały,

agresywny psiak, szczerzący kły na wszystkich, którzy mogliby mu zagrozić.

Byłoby znacznie prościej, gdyby uwierzyli, że Severus jest po ich stronie, ale po tym,

co Czarny Pan musiał im o nim powiedzieć, przekonanie do tego choćby jednego z

nich wydawało się niemal niemożliwe, a co dopiero wszystkich...

Z każdym krokiem słyszał coraz głośniejszy, jednostajny huk, przypominający odgłos

znajdującego się niezwykle blisko huraganu. I rozbrzmiewające co jakiś czas okrzyki

rzucanych klątw, przerywane wrzaskami cierpiących.

I ogień. Widział go coraz wyraźniej. Konsumujący wszystko żywioł, pozostawiający

po sobie wypaloną ziemię i zwęglone ciała Śmierciożerców. Ale to, co ujrzał, kiedy

dym rozstąpił się nagle, wypuszczając go ze swych trzewi, przekroczyło jego

wyobrażenia.

Zobaczył hordę odzianych w czerń postaci, otaczających zwartym kręgiem stojącą na

wzniesieniu samotną postać w jasnobłękitnej szacie. Nie mogli jednak podejść bliżej

z powodu ryczącej trąby ognia, otaczającej dyrektora niczym śmiercionośny kokon,

który pożerał każdego, kto próbował się zbliżyć. Ich klątwy rozbijały się o wirującą

pożogę, wchłaniane przez żywioł. Ziemia wokół zasłana była na wpół spalonymi

trupami, wypełniając powietrze cuchnącym odorem zgnilizny i siarki.

Ten widok okazywał się dla wielu Śmierciożerców wystarczającym dowodem na

potęgę Dumbledore'a - jedynego czarodzieja, którego obawiał się sam Czarny Pan.

Lecz często okazywał się także ostatnim widokiem w ich życiu.

Severus rozejrzał się.

Część nie zajętych próbami zmęczenia dyrektora Śmierciożerców stanowiła swego

rodzaju straż, osłaniającą resztę przed mogącymi zjawić się tu aurorami. Severus

widział także i ich trupy, leżące wśród nadpalonych ciał.