Desiderium Intimum

zwolnił, a serce Harry'ego zaczęło dudnić z taką siłą, iż słyszał jego echo we

własnych uszach.

Oczy Voldemorta rozszerzyły się. Powoli opuścił głowę, spoglądając na nóż tkwiący

tuż obok miejsca, w którym biło jego serce. Dłoń Harry'ego nadal zaciskała się na

rękojeści, ale kiedy tylko to zrozumiał, zabrał ją z taką szybkością, jakby się sparzył.

Wszystko wokół zamarło. Harry wpatrywał się w nóż i ciemnobordową plamę

rozrastającą się na czarnej szacie Voldemorta.

Zachwiej się, przewróć, strać siły! Zdychaj, do diabła!

Ale Voldemort nie zrobił żadnej z tych rzeczy. Zamiast tego, powoli uniósł głowę i

serce Harry'ego opadło aż do żołądka, kiedy ujrzał na jego twarzy bezwzględny,

triumfalny uśmiech.

- Popełniłeś straszliwy błąd - wysyczał, łapiąc za rękojeść noża i wyciągając go ze

swej piersi.

Harry rozpaczliwie rozejrzał się po ziemi w poszukiwaniu swojej różdżki. Leżała metr

od niego. Nóż zabrzęczał, kiedy uderzył w zmarzniętą ziemię. Harry rzucił się po

swoją różdżkę. Zacisnął wokół niej osłabione palce, ale w tej samej chwili stopa

Voldemorta przygniotła mu dłoń, miażdżąc ją i Harry zawył, czując przeszywający

ból.

Lodowate palce złapały go za gardło, owijając mu się wokół szyi niczym pajęcze nogi

i Harry został oderwany od ziemi i uniesiony, zawisając w uścisku Voldemorta niczym

kukiełka na sznurkach.

- Ty głupcze! Myślisz, że pokonasz mnie czymś tak prymitywnym jak nóż?

Dusił się. Jego płuca płonęły, walcząc o oddech. Miał wrażenie, że jego szyja zaraz

pęknie, utrzymując cały ciężar ciała. Rozpaczliwie machał nogami w powietrzu,

usiłując rozewrzeć poturbowanymi palcami śmiertelny uścisk na gardle, ale

Voldemort był zbyt silny. Napływająca zewsząd ciemność wyciągała po niego swe

oślizgłe szpony, ale on widział jedynie płonące czerwienią, diabelskie oczy i słyszał

przesiąknięty wściekłością syk:

- Błagaj. Błagaj mnie o to, abym pozwolił ci zaczerpnąć tchu.

Nie! Nigdy!

Zaczęło mu się kręcić w głowie. Świat powoli odpływał, pogrążając się w płomieniach

i rozbłyskach bólu.

I w tej samej chwili żelazny uścisk zniknął i Harry runął na twardą ziemię. Do jego

poparzonych płuc wdarło się zimne powietrze, tnąc jego pulsujący przełyk i gardło.

Szeroko otwartymi oczami wpatrywał się w krążących w górze Dementorów, biorąc

płytkie, urywane wdechy i mając wrażenie, że leży na wbijających mu się w ciało

kolcach.

- Zaczęło się! - Usłyszał dobiegający jakby z oddali, rozradowany głos Voldemorta,

po którym napłynął wysoki, zimny śmiech, przebijając się przez nadwątlone zmysły

Harry'ego i rozbrzmiewając echem w jego głowie.

Chciał się podnieść. Walczyć dalej. Spróbować. Ale nie miał siły. Jego ciało

przypominało kamienną rzeźbę, nad którą nie miał żadnej kontroli. Próbował unieść

rękę, ale miał wrażenie, że waży tonę.

- Wstawaj! - Usłyszał ostre warknięcie, ale w tej chwili było to dla niego równie

niewykonalne, jak wykrzesanie z siebie chociaż iskierki nadziei na to, że po tym, jak

zawiódł jego jedyny plan, ma jeszcze jakiekolwiek szanse na przeżycie. -

Powiedziałem, wstawaj! - Nieznana siła poderwała go z ziemi i Harry zawisł w

powietrzu, czując się jak szmaciana lalka, utrzymywana w pionie jedynie przez

przytwierdzony do kręgosłupa, niewidzialny kij. - Spójrz!

Harry podążył wzrokiem za wyciągniętym ramieniem Voldemorta. Dementorzy

rozsunęli się na boki, niczym kurtyna i Harry dopiero teraz zrozumiał, że znajdują się

w samym środku szerokiej, pustej doliny, otoczonej ze wszystkich stron zalesionymi

wzgórzami. Za jednym z nich... - wytężył wzrok - ...dostrzegł jasne rozbłyski i

wzbijający się w niebo, czarny dym. Nie miał pojęcia, co mogło to oznaczać, ale w

jednej chwili ogarnęły go złe przeczucia.

Czując na sobie wzrok Voldemorta, spojrzał na niego przekrwionymi oczami i poczuł

spływającą po plecach falę zimnego przerażenia, kiedy pozbawione warg usta

rozciągnęły się w paskudnym uśmiechu.

- Tak jak się tego spodziewałem. Przyszli za tobą. Wszyscy.

Harry poczuł się tak, jakby podtrzymująca go siła zniknęła i teraz opadał bardzo,

bardzo długo, na samo dno nicości, w każdej chwili spodziewając się śmiertelnego

zderzenia z jej dnem.

- Wszyscy twoi drodzy przyjaciele. Wszyscy ci głupcy, którzy uwierzyli w moc Złotego

Chłopca i mają nadzieje, że ich poświęcenie da ci czas, aby mnie pokonać.

Nie. To niemożliwe. Niemożliwe! Skąd mieliby...? Dlaczego? Jak się tu...? Co z

Ronem i Hermioną? Co z resztą? Czy Dumbledore odkrył...? Wezwał Zakon?

Ministerstwo? Czyżby to Zgredek go wydał?

Nagłe zderzenie z dnem sprawiło, że płuca Harry'ego przestały funkcjonować, a na