Жар кахання [Апавяданні пра жанчын]

— Прызнацца табе, Міхасёк, пра іншае сваё патаемнае? — прашаптала.

— Калі можаш, прызнайся.

— Калі мы першы раз сталі блізкія, я мала сказаць была ашаломленая, разгубленая. Я была ў адчаі. Па-першае, за тое, што зусім хутка аддалася табе. А па-другое, ад расчаравання: i гэта — усё?! Толькі мая сталасць ды твая новая страсць суцешылі. Дома доўга не магла звесці вачэй: бічавала сябе за слабасць ды за грэх, а заадно адчувала: паклічаш — зноў прыйду, што ўжо належу i табе. Чым далей, тым менш дакораў i большая цяга да цябе. Я з табой пазнаю тое, што пісьменнікі з любоўю апісваюць як страсць, i яна, гэтая страсць, адчуваю, узвышае, высакародзіць мяне. Я хачу быць добрай. Да ўсіх. Да свету, да людзей, да сына і, павер, нават да мужа. Праўда, часамі шкадую, што пазнала гэта не з ім, але... Вось якая я, Міхасёк. Грэшніца альбо нават распусніца.

— Калі ты будзеш адчуваць сапраўднае каханне толькі са мной, то гэта ніколі не будзе распустай.

— I не грэхам?

— Я ж кажу, увесь грэх бяру на сябе. З-за любові i страсці да цябе.

— Цяпер я пачынаю разумець, чаму я такая, — Алеся затрымала ягоную руку на грудзях. — Я некалі марыла стаць спявачкай, паступала ў тэатральна-мастацкі інстытут, але не паступіла, даволі выпадкова трапіла ў фінансава-бухгалтарскі свет, дзе пануюць цвярозы розум, дакладнасць i закон лічбаў. Але ў маёй душы застаўся мастак, свет пачуццяў i эмоцый, бо, казала ж, увесь час жыла з нейкімі іншымі, чым у жыцці, уяўленнямі, ілюзіямі, без чаго, мабыць, не можа абысціся сапраўднае мастацтва. Карацей, у мяне заўсёды была прага да больш паўнакроўнага жыцця, да большай гармоніі цела i душы. A хіба гэтыя паўнакроўнасць i гармонія могуць быць без пачуццяў, без страсці перажыванняў, уцех i радасці? Ты, Міхасёк, вярнуў мяне да мастацтва...

— Я — тэхнакрат, але, мабыць, таксама ўва мне ажыў нейкі мастак. У гармоніі з табой.

— Калі ты астудзішся альбо здрадзіш мне, усё гэта адразу ж знікне, Міхасёк, — задумліва прамовіла Алеся. — Я, вось пабачыш, адразу ж пастарэю.