Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

Pokój wypełnił jej mokre, mrugające oczy boleśnie sztucznym dniem. Umieszczony w ścianie trójwymiarowy telewizor tryskał hałasem i ruchem — tak jak przed zapadnięciem przez nią w niespokojny sen. Od próby ognia Czarnych Wrót nie mogła przebywać w ciemnym pokoju. Przełknęła grudkę bolesnego żalu i położyła głowę na miękkiej tkaninie okrywającej ramię Elsevier. Poczuła zimny przeciąg z tyłu wilgotnej koszuli nocnej. Świat powoli tężał wokół niej, uspokajając, że ma w nim miejsce; serce przestało wyrywać się jej z piersi. Spostrzegła, że wsłuchuje się w dźwięki morza.

— Wszystko dobrze. Już wszystko ze mną dobrze. — Głos miała nadal cienki i nieprzekonujący… koszmarny brak sił i panowania nad sobą stał się częścią jej jawy. Usiadła ponownie, odsunęła się od uspokajającej ją Elsevier, schowała za uszy kosmyki mokrych włosów. — Przepraszam, że znowu cię obudziłam, Elsie. Nie mogę… — Umilkła, wstydząc się swej bezsilności, żałośnie trąc oczy. Paliły ją, jakby były pełne wwianego piasku. Trzecią noc z rzędu dręczące sny przebijały się przez cienkie ścianki mieszkania. Widziała, jak zmarszczki na twarzy Elsevier pogłębiały się co dzień ze znużenia i smutku. — To głupie. — Zacisnęła dłonie. — Przepraszam, że nie śpisz przez moje głupie…

— Nie, droga Moon. — Elsevier pokręciła głową; Moon przestała się dziwić, gdy w jej oczach barwy indyga dostrzegła czułość. — Nie przepraszaj mnie. Zniosę chętnie wszystko, co zrobisz. To ja powinnam błagać cię o wybaczenie; przeze mnie masz te sny, przeze mnie nie możesz nosić koniczynki… — Spojrzała na oznakę sybilli, leżącą w opuszczeniu na jedynej tu szafce. — Z radością przejęłabym od ciebie wszystkie lęki; byłoby to skromną karą za zło, jakie ci wyrządziłam. — Odwróciła wzrok, masując jej ramię.

— To nie twoja wina. Zawiniłam sama, okazałam się za słaba na bycie sybillą. — Moon zacisnęła szczęki, aż zabolały ją zęby. Z Czarnych Wrót i Przekazu wyszła obca, dręczona przez rozdartą rzeczywistość. Zanim dotarli na Kharemough, mogła już funkcjonować, stała się niemal człowiekiem; nadal jednak, gdy zamykała oczy i przestawała panować nad myślami…

Mogła swobodnie nosić koniczynkę w krążącym na orbicie portowym mieście, patrzyła zadowolona, jak uśmiechami i ukłonami witają ją całkowicie obcy ludzie z planet, o których istnieniu nigdy nie słyszała. Potem ktoś podszedł do niej i poprosił o odpowiedź na swe pytanie. Odwróciła się od niego z obłędnym lękiem i odmówiła — odmówiła. Elsevier odciągnęła ją; ale wiedziała już, że nigdy nie zdoła odpowiedzieć na żadne pytanie…

— Wszystko… wszystko będzie dobrze, gdy wrócę do domu, na Tiamat. — Gdzie nocne niebo płonie słońcami, nie jest, jak tu, czarną, gorzką pustką, która pochłonęła siły życiowe gwiazd, skurczonych do lodowatych, bezsilnych drobin. Gdzie czeka na dokonanie jedyna rzecz, która znaczy dla niej równie wiele jak to, co zniszczyła, przybywając tutaj, i jedyny człowiek, który zrozumiałby, czym jest dla niej utrata największego pragnienia.

Sparks — musi go odnaleźć. — Jak długo jeszcze…? — Starała się nie zadawać tego pytania, odkąd tu jest, bo się bała; chciała je zadawać co dzień, co godzinę.

— Naprawdę nie chcesz zostać? Po wszystkim, co tu widziałaś? — Serce Moon zabolało od głębi zawiedzionej nadziei, jaką wyczuła w głosie Elsevier. Widziała, jak bardzo stara się ona wypełnić jej czas i myśli niewiarygodnymi cudami miasta-portu gwiezdnego, płynącego przez kosmos na niewidzialnej wędce, trzymanej przez leżącą w dole planetę. Myślała, że Elsevier robi to tylko dlatego, by odciągnąć ją od lęków, ale zrozumiała teraz, że miała i inny powód.

— Naprawdę… chcesz, bym została z tobą na zawsze?

— Tak. Bardzo chcę, moja droga. — Elsevier uśmiechnęła się niepewnie. — Nigdy nie mieliśmy dzieci, wiesz, TJ i ja…

Moon spuściła wzrok, gotując się na sprawienie następnego zawodu.

— Wiem. Gdyby chodziło tylko o mnie, gdybym była kimś innym, zostałabym z tobą, Elsie.

Pojęła, że to prawda, choć czuła się jak dziecko zagubione podczas Święta na tej niezrozumiałej, nieskazitelnej wyspie obracającej się na niebie. Elsevier starała sieją wciągnąć we wszystko, co widziała, aż zaczęła czuć beztroską dumę pozaziemców, dla których statek kosmiczny był czymś równie naturalnym jak żaglowy, którzy straszliwe, cudowne rzeczy przyjmowali za zwykłe. Dzięki cierpliwemu podsuwaniu przez Elsevier kolejnych drobnych dziwów techniki nauczyła się nad sobą panować, zaczęła mniej lękać się wielkich, aż wreszcie zdołała stanąć na balkonie ich mieszkania i spojrzeć w dół na Targ Złodziei, jakby była prawdziwą pozaziemką, obywatelką Hegemonii, czującą się zupełnie swobodnie w tej międzygwiezdnej społeczności.

Wtedy jednak uderzyła ją myśl, że wreszcie zrozumiała to, czego zawsze starał się nauczyć ją Sparks; zrozumiała, czym dla niego byłoby stanie tam, gdzie ona; przypomniała sobie, iż porzuciła go w potrzebie.

— Sparks jest nadal w Krwawniku; muszę do niego wrócić. Nie mogę tu zostać bez niego. — Wygnana na wyspę otoczoną martwą pustką. — Przycisnęła dłoń do trójlistnego tatuażu na gardle. — Opuściłam mój świat, choć nie powinnam była tego robić. Porzuciłam swe obowiązki, porzuciłam Sparksa, porzuciłam… Pani nie wysłuchuje mych modlitw. Jestem zagubiona, dlatego zagubiłam Jej głos. — Spuściła z łóżka bose stopy, postawiła na chłodnej podłodze. — To źle, nie przynależę tutaj. Należę do Tiamat… — Nagle poczuła to, mówiąc z niezwykłą wprost mocą. Spojrzała w oczy Elsevier, pragnęła, by ta zrozumiała jej potrzeby, jej tęsknotę — i jej smutek.