Szminka w wielkim mieście

– Selden? – odezwała się ostrożnie.

– Byłem mężem jednej z nich – odparł krótko.

– Och. Przepraszam – powiedziała zaskoczona Wendy.

Nagle jej się przypomniało, że słyszała plotki o jakiejś wariatce, którą poślubił Selden Rose, ale on sam nigdy o niej nie wspominał.

– Takie życie. – Wzruszył ramionami.

– Tak. – Pomyślała o Shanie. – Mnie to mówisz?

– Kłopoty w raju?

– Można to tak nazwać – odparła wymijająco. Miała ściśnięte gardło, ale zmusiła się do uśmiechu.

– Przerabiałem to – oświadczył. – Nie jest łatwo.

Pokręciła głową. Jezu Chryste. Zaraz się rozpłacze, a to tylko dlatego, że Selden Rose był dla niej miły. Co samo w sobie stanowiło wskazówkę, że świat nie jest wcale zły. Ale żeby Selden Rose przynosił te dobre wieści… To wystarczyło, żeby się roześmiała.

– Posłuchaj, wiem, że to nie pomoże, ale on musi mieć kompletnego pierdolca – powiedział.

– Pierdolca? – To natychmiast wyrwało Wendy z zamyślenia. – Nie słyszałam tego słowa od lat siedemdziesiątych – oświadczyła z lekką pogardą.

– Wprowadzę je na powrót do obiegu – mruknął. – Jest zbyt dobre, żeby przepadło.

– Doprawdy? Zamierzasz wprowadzić jeszcze jakieś inne słowa?

– Chcesz o tym pogadać? – spytał cicho, krojąc swój rostbef.

Zacisnęła wargi. Faktycznie chciała o tym pogadać. Selden był mężczyzną, czasem mężczyźni mieli lepszy wgląd w sytuację. Był jednak również jej współpracownikiem, i to takim, któremu zapewne nie mogła ufać. Ale jak miała żyć, już nigdy nikomu nie ufając? Zresztą i tak wkrótce by się dowiedział.

– Wygląda na to, że mąż się ze mną rozwodzi – oświadczyła w końcu.

– Nie wydajesz się przekonana – powiedział.

Skrzyżowali spojrzenia. Cholera. Znowu to samo. Seksualny podtekst. Nie mogła sobie tego wymyślić. Była całkiem pewna, że jego wzrok powędrował do jej piersi. Wendy miała na sobie białą koszulę i kaszmirowy kardigan. Koszula była obcisła, a piersi wypchnięte w push-upie. Nie wybrała tego stanika celowo, to był jedyny czysty – podobnie jak para wielkich, różowych majtek.

– To nie jest jeszcze, hm, ostateczne. Nawet nie znalazłam adwokata. – Popatrzyła na talerz, udając zainteresowanie rostbefem. Selden milczał, ale kiedy ponownie na niego spojrzała, w jego oczach dostrzegła zrozumienie.

– Nadal masz nadzieję, że wszystko się ułoży? – zapytał.

– Chodzi o to, że… nic nie rozumiem – wyznała bezradnie. Poprawiła się na krześle.

– Aon co mówi?

– Nic. Poza tym, że to koniec.

– Terapia?

– Odmawia. Twierdzi, że to nie ma sensu.

– Jego zdaniem pewnie faktycznie nie ma.

– Byliśmy razem przez piętnaście lat – powiedziała Wendy. Selden ze współczuciem zmarszczył brwi.

– Jezu, Wendy, tak mi przykro. Właściwie to razem dorastaliście.

– No cóż – zaśmiała się z goryczą. – Powinieneś powiedzieć, że ja dorastałam. On nie.

Selden pokiwał głową.

– Nie chciałbym być wścibski, ale co robił?

W zwykłych okolicznościach zaczęłaby go bronić. Powiedziałaby, że Shane był scenarzystą (opuściłaby słowo „nieudolnym") i ciężko pracował, otwierał restaurację. Nagle jednak kompletnie przestało jej zależeć.

– Nic – odparła. – Nawet palcem nie kiwnął.

– Tego nigdy nie rozumiałem – powiedział Selden. Wendy znów parsknęła śmiechem.

– Moja matka też tego nie rozumiała.

Usta Seldena wykrzywiły się w sardonicznym uśmiechu. Nigdy dotąd nie dostrzegała jego warg. Były pulchne i wydatne, jak dwie czerwonaworóżowe poduszki. Mogłabym pocałować te usta, pomyślała znienacka.

– Wiem, przez co przechodzisz – powiedział.

Przeczesał dłonią włosy i wepchnął kosmyk za ucho.

Uśmiechnął się. Znów poczuła seksualne napięcie. Czy to dlatego, że ponownie była do wzięcia? Czyżby emitowała jakiś zapach?

– Masz wrażenie, że twoje wnętrzności są pełne okruchów szkła – dodał.

Skinęła głową. Tak, właśnie tak się czuła. Co za ulga wiedzieć, że nie jest sama. Nie zwariowała.

– Ciężko będzie, ale musisz to zrobić – oświadczył. – Musisz podjąć decyzję i się jej trzymać. I robić swoje. Nieważne, jak fatalnie się czujesz, nawet jeśli będzie chciał, żebyś wróciła, a będzie, trzymaj się swojej decyzji. Jeśli ktoś raz cię zdradził, zawsze cię zdradzi.

Nic nie mówiła, tylko spoglądała mu w oczy. Na moment wstrzymała oddech. Selden sięgnął po widelec.

– Boleśnie się o tym przekonałem – dodał.

– Człowiekowi wydaje się, że kiedy będzie starszy, życie stanie się łatwiejsze, ale to nieprawda. – Usiłowała zachowywać się tak, jakby nic się nie działo.

– Nie, nie jest łatwiejsze, prawda? – Podniósł wzrok i uśmiechnął się do niej z takim smutkiem, że omal nie jęknęła.

Wzięła do ust kawałek mięsa. Przeżuwając z roztargnieniem, pomyślała, jakie to wszystko dziwaczne. Człowiek sądzi, że kogoś zna, a jest w strasznym błędzie. Selden Rose doświadczył bólu. Dlaczego nigdy wcześniej nie przyszło jej to do głowy? On pewnie myślał o niej dokładnie to samo.