Wszystko czerwone

Kolejne zbrodnicze prуby zaczęły stawać się dla nas chlebem powszednim, ogłupiając nas przy tym do tego stopnia, że już nie wiadomo było, co teraz ważniejsze, zamach na panią Hansen czy zmiana oleju w samochodzie. Zamachy przytrafiały się bez mała codziennie, a zmiana oleju raz na jakiś czas.

Lekarz przy pomocy pielęgniarki robił opatrunek, polecając nam zapamiętać dokład­nie położenie ofiary i miejsce, gdzie trafiły pociski, pani Hansen bowiem została postrzelona. Widocznie zaprzyjaźnił się już z panem Muldgaardem i usiłował ułatwić mu zadanie. Alicja miotała się po kuchni i korytarzyku, szarpana na zmianę niepokojem o panią Hansen i nie­pewnością, czy jechać zmieniać olej przed przybyciem policji, czy też dopiero po jej odjeździe. Ten ostatni problem rozstrzygnął wreszcie Thorsten, ofiarowując się, że on to załatwi. Niechętnie na ogуl rozstająca się z pojazdem, Alicja z prawdziwą ulgą wręczyła mu kluczyki.

Lekarz, zrobiwszy opatrunek, postanowił zaczekać na przybycie policji, oświadczając, że pani Hansen to nie zaszkodzi, a panu Muldgaardowi zapewne pomoże. Nie miałyśmy nic przeciwko temu, święcie wierząc, że wie, co robi.

– Słuchaj no – powiedziałam pośpiesznie, wykorzystując chwilę spokoju i nieobecność osуb, ktуre mogłyby mi przeszkodzić w wyjaśnieniu kwestii nie wiadomo dlaczego interesującej mnie tak, jakby była bezwzględnie najważniejsza na świecie. – Zanim się tu zacznie to całe piekło na nowo, przetłumacz mi, co powiedziałaś Thorstenowi w sprawie tego dżemu pomarańczowego? Usiłował go zjeść i zrezygnował. Jak ci się udało go do niego zniechęcić? On miał jakiś taki dziwny wyraz twarzy…

– Co? – powiedziała Alicja i stropiła się z lekka.

– Koniecznie chcesz to wiedzieć?

– Koniecznie – poparł mnie Paweł. – Też się chciałem zapytać.

– Boże drogi… Bardzo cię przepraszam, Zosiu. Paweł, ciebie też… Powiedziałam mu, że Paweł napluł do dżemu.

– Co?!

– Że Paweł napluł do dżemu. Bardzo mi przykro, nic innego na poczekaniu nie przyszło mi do głowy.

– A co powiedziałaś potem, jak Biała Glista zaczęła go jeść? – spytałam z zaintere­sowaniem, bo Zosia i Paweł stracili na chwilę głos.

– Że ona go już jadła wcześniej przez pomyłkę, bo nie zdążyłam jej powiedzieć, więc teraz tym bardziej nie powiem. Zdaje się, że się trochę zdziwił, ale wolę, żeby się zdziwił niż otruł.

– Okazuje się, że wcale by się nie otruł – powiedziała Zosia z pretensją. – Dlaczego Paweł? Nie mogłaś powiedzieć, że napluła Joanna?

– Nie wiem. Paweł mi jakoś bardziej pasował.

– Mnie nie szkodzi – powiedział Paweł wielkodusznie. – W razie potrzeby mogę robić nawet gorsze rzeczy. Zastanawiam się, dlaczego on ją napadł w moim pokoju. Nie zaczął chyba polować na mnie i nie myślał, że to ja?

Nasza myśl oderwała się od dżemu, Thorstena i Białej Glisty i zajęła nową zagadką. Rzeczywiście, morderca wydawał się nieobliczalny. Siedemdziesięcioletnia duńska sprzątacz­ka Alicji nie była podobna ani do niej, ani tym bardziej do Pawła, ponadto zginęła w porze, kiedy wiadomo było, że Alicji nie ma w domu. Jakiż cel mуgł mu przyświecać przy popełnianiu tej zbrodni?

– Pracuje na akord – oświadczył Paweł w nagłym natchnieniu. – Musi wyrobić normę, nie może zabić Alicji, to zabija byle kogo. Szczegуlnie że tu ma to samo nazwisko i może z czystym sumieniem przysiąc, że załatwił panią Hansen.

– Nie wygłupiaj się – powiedziała z niesmakiem Zosia. – Moim zdaniem on tu czegoś szukał, a ona go na tym złapała. Oczywiście listu od Edka. Wykorzystał to, że nikogo nie było w domu, szukał w pokoju Pawła, a ona akurat przyszła. To jasne, że on ma klucze.

To było jasne właściwie już od początku i tylko Alicja usiłowała zamykać oczy na oczywistość z niechęci do kłopotуw związanych ze zmianą zamkуw.