Доўгая сьмерць Крынак

Сьцяпан расплюшчыўся і ўбачыў Кіру.

— Я разбудзіла цябе?

— Не, Кіра, я й ня чуў, што ты тут...

— Ты пацееш, — Кіра разгарнула насавую хустачку, — я вытру табе лоб.

— Пацею, Кіра. Ажно пад патыліцай мне мокра... Прамокне падушка...

— Прыходзілі нейкія калегі да цябе, — сказала Кіра. — З каапэратыву. Двух. Але я іх ня ведаю, Сьцяпан.

— Што яны казалі?

— Пыталіся пра тваё здароўе — яны, здаецца, былі п'яныя...

— Ага... Ужо ведаю, хто быў.

— Ці нешта важнае магло здарыцца, Сьцяпан?

— Адкуль-жа?! — усьміхнуўся ён. — Такія, вось, сябры, дый столькі.

— Не спадабаліся яны мне.

— Непрыгожыя?

— Ты, калі што ляпнеш... — пакрыўдзілася Кіра. — Я цярпець не магу п'яных у будзённы дзень! Гэта несур'ёзныя людзі.

— Або нешчасьлівыя.

— Сказаў, што ведаў... Добрае гэта ім няшчасьце піць гарэлку, гультаём! Знайшоў ты сабе сяброў, што хай Бог бароніць!

— Што было мне рабіць, Кіра? — ён кпліва зірнуў на яе. — Нямаш лепшых.

— Пашукай — калі яны табе конча патрэбныя.

— Шукаў я, Кірачка. Як ведаеш, да самога старшыні спрабаваў пазаляцацца, ды дзе там: наліў ён сабе горла й больш не паказаўся ў нас, сабака. А прыліпаў я да яго, ой, прыліпаў...

— Ах, усе вы, мужчыны, аднаго сука вартыя.

— Слушна! Пачну я цяпер з бабамі...

— Яшчэ чаго! — Кіра падала Сьцяпану газэту. — Лепш пачытай, што на сьвеце робіцца.

— Кінь яе, Кіра, во сюды, — весела ўказаў ён на столічак ля ложка. — Цяпер я ня буду чытаць газэту. Уваччу мне круціцца.

— Старайся заснуць, Сьцяпанка.