Czasopodobna nieskończoność [Timelike Infinity - pl]

— Statek odniósł zbyt wielkie uszkodzenia, by można było na nim przeżyć przez dłuższy czas…

— Ucieczka atmosfery?

— Tak — spojrzał na nią — lecz także, co ważniejsze, utrata napędu superprzestrzennego wskutek zawalenia się kopuły… — Zacisnął długie palce w pięść. Bez napędu superprzestrzennego nie dysponujemy skuteczną osłoną antyradiacyjną. Ta niewielka warstwa atmosfery ledwie wystarczy, by ochronić nas w przestrzeni okołojowiszowej, i wątpię, byśmy zdołali przeżyć najkrótsze nawet zetknięcie ze strumieniem magnetycznym Io.

— Jasne — Berg zerknęła nerwowo na niebo. Nagle jej położenie — świadomość faktu, że stoi na kawałku skały zagubionym na orbicie wokół Jowisza, mając nad głową jedynie odrobinę gazu — stało się boleśnie realne. Niebo wydało się jej bardzo bliskie i złowieszcze.

— Oczywiście będziemy musieli się ewakuować — stwierdził sztywno Jaar. — Przyjmiemy pomoc od twoich rodaków. Miriam. Jeśli możemy.

— Nie musicie się obawiać — odparła tak łagodnie, jak tylko potrafiła. — Porozmawiam z Michaelem, jeśli mi pozwolicie. On wstawi się za wami u władz. W tym rejonie znajduje się mnóstwo statków.

— Dziękuję.

— A co potem, Jaar?

— Będziemy pracować dalej. — Spojrzenie jego bladobrązowych oczu było namiętne i ponownie przesycone niewzruszoną wiarą. Berg z trudem zmusiła się do jego odwzajemnienia. Znajdziemy sposób na kontynuację projektu.

— Ale, Jaar… pokręciła głową. Wasz projekt już raz o mały włos nie ściągnął nam na głowy katastrofy. Nieprawdaż? Nie wolno zapominać ci o jednym prostym fakcie, Przyjacielu — mieliśmy szczęście, że udało nam się odeprzeć qaxańską inwazję z przeszłości. Gdyby reagowali odrobinę szybciej, gdyby nie byli tacy zadufani, tak przekonani o znikomości groźby z naszej strony — zdołaliby zniszczyć cały nasz gatunek. Czy wasz projekt jest wart wystarczająco wiele, by ponownie iść na takie ryzyko?

— Berg — odparł z naciskiem Jaar — twoje słowa w sali osobliwości, w szczytowym punkcie walki ze splinem — to, że muszę przetrwać, by móc dalej walczyć, by kontynuować projekt — zmieniły mnie, przekonały mnie. Tak, projekt jest tego wart. Jest wart każdego ryzyka — wierz mi, każdej ceny.

— Posłuchaj, mówiłam to wszystko w chwili, gdy strop sypał się nam na głowy. Dosłownie. To był wybieg, Jaar. Próbowałam tobą manipulować, zmusić cię do walki, nakłonić do zrobienia tego, czego od ciebie chciałam.

— Wiem — uśmiechnął się. — Oczywiście, że wiem. Ale pobudki kryjące się za twymi słowami nie umniejszają ich słuszności. Nie pojmujesz tego?

Przez długą chwilę przypatrywała się jego pociągłej, nacechowanej pewnością siebie twarzy, a potem zaniepokojona splotła ramiona na piersiach.