Золата князёўны

5.

“Аяй-аяй-аяй! Вуў-вуў! Аяй!” – сабакі захліпаюцца. Сьветла ўжо. Рыгор сядзіць у сваёй схованцы на самым версе сьцірты. Далё-ёка відаць! Сабакі за кустоўем, за канавай, мільгаюць, а на дарогу, што тэхнікай выбілі, шарак вылез. І нетаропка так да сьцірты Рыгоравай – кульдыц, кульдыц. Ну давай, давай, бліжэй. Сеў, вушамі варушыць, прыслухоўваецца. Здаравенны, кіль на шэсьць будзе. Метраў пяцьдзесят да яго, трэба страляць, бліжэй можа і не падысьці. Выцаляў зайца старанна Рыгор і націснуў на спуск. А стрэлу няма! Што такое?! Скасіў вочы на засьцерагальнік – так і ёсьць, ня зьняў. Ціскануў вялікім пальцам, перавёў гузічак уперад, глянуў, а зайца няма ўжо. І так крыўдна стала Рыгору, што аж прачнуўся. Прачнуўся, цемра навокал, душна і горача. І адразу ўсё ўзгадаў. І крыўда тая, са сну, паболела. Бо сабак няма. Заварушыўся, разгарнуў саламяны “корак”, а адтуль марозным дыхнула. Высунуў галаву – о Езус-Марыя! Усё навакольле сьняжком прысыпана! Сьвятлей стала, лясы навакольныя чарнеюць, палеткі ўзараныя, а трава – шэрая. Паслухаў – не, не чуваць жаданых гукаў. Так, буркаюць там-сям па вёсках дваровыя Тузікі ды Джульбарсы. Палез назад у нару, каб цяпло ўтрымаць. Паляжаў, не ў змозе заснуць, у думках пачаў з сабакамі разьвітвацца. Такі жаль агарнуў, быццам, барані Божа, каго з родных згубіў. Нават сьлёзы ў ваччу і ў горле камяк. Потым прыйшло ў галаву, што мабыць можна зараз стрэлкі гадзіньніка разгледзець. Выпаўз, глянуў – сапраўды, відно. Шостая гадзіна ўжо. Праспаў гадзін, мабыць, шэсьць ці сем. Дастаў ражок.