Золата князёўны

Закінуў заплечнік, стрэльбу на плячо і пакрочыў у густую ўжо цемру.

- Грыша! Канчай фігнёй займацца! Знойдуцца твае сабакі! – Закрычаў усьлед, але Рыгор зацята крочыў пад стылымі хмарамі. Адыйшоўся крокаў на сто, спыніўся. Ісьці ў сырую халодную ноч было страшнавата, але ён уявіў мокрых, галодных, змораных сабак, сэрца разанула жалем, і страх зьнік. Толік яшчэ нешта крычаў, разабраць было немагчыма. Потым у цемры ўспыхнулі фары, сьветлавы калідор крутануўся па полі, на імгненьне асьляпіўшы, і на чорным пачалі чэзнуць чырвоныя агеньчыкі.

Ішоў павольна, часта спыняўся і слухаў. Спадзяваўся пачуць знаёмыя галасы. Так здаралася ўжо не раз. З наступленьнем ночы выходзілі зайцы. Сабакі траплялі на сьвежы сьлед і пачынаўся начны гон, яркі і бесьперапынны, бо ўначы зайцы менш блытаюць і не “западаюць”.

Гону не было чуваць. Толькі зрэдку даносіўся брэх дварнякоў з навакольных вёсак. Вецер крыху прыціх, але ўсё ж даволі адчувальна перашкаджаў слухаць.

Каля пераходу праз канаву, месца толікавай засады, Рыгор дастаў з заплечніка кашулю, выразаў ладную анучу і пакінуў на беразе канавы. Потым сьцежкай, што ледзьве распазнавалася ў траве, рушыў да дарогі, выбітай сельгастэхнікай. Кожныя сорак-пяцьдзесят крокаў адразаў ад кашулі лапік і кідаў на зямлю. Пракладаў пахавы накірунак. Шматкі з прапацелай кашулі павінны былі захоўваць ягоны пах нашмат даўжэй за сьляды ботаў. Прайшоў крыху па дарозе, збочыў на палетак і яшчэ некалькі хвілінаў крочыў па іржышчы. Неўзабаве сярод цемры вочы яго ухапілі крыху сьвятлейшае. Саламяную сьцірту, складзеную з тугіх цяжкіх скруткаў, абвязаных сінтэтычным шпагатам. Сьлізгаючы па мокрай, падгнілой зьверху саломе, Рыгор ускараскаўся на самы верх. Дапамагаючы нажом, прадраў паміж двума скруткамі глыбакаватую прасторную яму, і ад сьценкі ямы – нару, даўжынёю ў свой рост. Насупраць нары – месца для сядзеньня. Гнілой салома была толькі звонку. Унутры ж – сухой і пахкай. Абклаўся ёю па грудзі і сядзеў, слухаў, глядзеў. Зь Лемяшэвічаў, а мо і з Чорнава ветрык прынёс гукі, відаць, вясельля. Музыкі не чутно, толькі жаночыя віскі і бум-бум-бум – барабан. Рыгор уявіў асьветленую хату, абразы ў ручніках на покуці, на сьценах падмаляваныя акварэльлю фотапартрэты гаспадароў, сталы літарай “П”, лавы, распараную гарэлкай і танцамі моладзь. Забурчэла ў жываце і вельмі захацелася есьці. Пашкадаваў, што адмовіўся ад “ссабойкі”, якую спрабавала сунуць у заплечнік жонка. Хацеў зрабіць “разгрузку”. Вось і зрабіў, нават лепшую, чым меркаваў.