Ludzie i gwiazdy
- Автор: Булычев Кир, Черна Йожеф
- Год: 1976
- Язык: польский
- Год: Wydawnictwo Pozna
- Переводчик: Кшиштоф Малиновский
- Жанр: Научная фантастика
Электронная книга - «Ludzie i gwiazdy». Краткое содержание книги:
Jak już wspomniałem, książka ta została wydana w czasach dość zamierzchłych, bo w roku 1973 — co może działać deprymująco na czytelników lubujących się w dość poczytnych, aczkolwiek pisanych nieco na siłę powieściach — a tych, jak wiadomo, pełno dziś na półkach księgarni. Niemniej publikacja o dość tajemniczym, intrygującym tytule „Ludzie i gwiazdy” wydaje się pozycją godną uwagi każdego miłośnika fantastyki (bez względu na przedział wiekowy).
Cóż w takim razie jest ciekawego w tej dość opasłej i bogatej w treść merytoryczną książce? Co sprawia, że odpowiedź na pytanie dotyczące wartości książki — bez trudu nasunie się czytelnikowi już po lekturze kilku utworów w niej zawartych? Otóż zbiór opowiadań „Ludzie i gwiazdy”, mimo iż wydany w czasach wszechobecnej cenzury i inwigilacji, wziętej niemal z powieści „Nova Express” W.S. Burroughsa, niewiele tylko straciwszy na świeżości przekazu, nadal zaskakuje siłą wyobraźni autorów, wielotorowością, wieloaspektowością nurtu fantastyki i wieloma innymi cechami, których na próżno szukać u niektórych twórców.
1. Miasto naszej epoki to miasto racjonalne.
2. Funkcjonalne założenia kształtowania miasta.
3. Miejsce zamieszkania i miejsce pracy, ich powiązania i system.
4. Rola centrum miasta i jego kształtowanie.
5. Aspekty estetyczne kształtowania miasta.
6. Organizacja produkcji i usług, optymalna wielkość jednostki miejskiej.
7. Miasto racjonalne a sieć miejska.
W planowaniu miasta Lot za najistotniejsze uważał zasady przeciwpożarowe.
Swoje podstawowe dzieło „Regulamin przeciwpożarowy” kazał spisać na 1200 kamiennych tablicach wielkości jednego metra kwadratowego każda; gęsto pisany tekst z trudnością zmieścił się na powierzchni 1200 metrów kwadratowych.
Wszystkie obiekty, zależnie od materiału, z jakiego były zbudowane, a także z uwagi na ognioodporność konstrukcji i jej parametry ogniotrwałe, podzielił Lot na pięć kategorii:
a) stopniowo zajmujące się ogniem
b) średnio ognioodporne
c) umiarkowanie ognioodporne
d) łatwopalne
e) niepalne obiekty.
Perłą, świadczącą o umiejętnościach abstrakcyjnego myślenia autora, okazał się rozdział zatytułowany „Wewnętrzna struktura zarządzania zapobieganiem pożarom”. Brzmiał on następująco:
„Zarządzanie zapobieganiem pożarom dzieli się na trzy grupy:
1. Zapobieganie pożarowi
2. Gaszenie pożaru
3. Stwierdzenie przyczyn powstania pożaru
„Zapobieganiem powstawaniu pożarów nazywamy działalność powołanych do tego organów, w której to działalności idzie w pierwszym rzędzie o uniknięcie przyczyn powstawania pożarów, a dalej ma ona na celu ograniczenie ewentualnie powstałego pożaru i zlokalizowanie go w miarę możności na najmniejszym terenie.
„Działalnością ratunkową ochrony przeciwpożarowej nazywamy sumę poczynań mających na względzie szybkie i skuteczne stłumienie powstałego pożaru. Celem tego jest zgaszenie ognia przy pomocy odpowiednio zorganizowanej siły, w jak najkrótszym czasie i przy wyrządzeniu najmniejszej szkody.
„Działalnością zwiadowczą ochrony przeciwpożarowej nazywamy stwierdzenie przyczyny powstania pożaru. Na podstawie otrzymanych tym sposobem danych, można wyeliminować w przyszłości powstawanie pożarów wybuchających z podobnego powodu. Wykonaniem tego zadania zajmują się powołane specjalnie w tym celu organy, a swoje powinności spełniają równolegle z czasem trwania pożaru, a także po jego ugaszeniu, na podstawie badań.”
Tekst umieszczony na tablicy 597 zawierał definicję pojęcia wody do gaszenia:
„Woda jest powszechnie znanym i najczęściej stosowanym materiałem gaśniczym. Na ogół wszędzie bywa dostępna, jest łatwa w użyciu, tania i posiada znakomite właściwości gaśnicze. Świetnie się nadaje do gaszenia materiałów o różnorodnej skali zapalności. Do gaszenia pożarów każdy na ogół rodzaj wody jest przydatny, należy się tylko postarać o odpowiedni do niej dostęp i o jej wykorzystanie.
„Znamy naturalne i sztuczne źródła wody. Naturalne źródła wody to: morze, rzeka, jezioro, struga, potok itp. Sztuczne źródła wody to: przewód kanalizacyjny, kanał, basen skupiający wodę, zbiornik wodny, studnia itp.
„O zapas wody należy zatroszczyć się z góry, aby w razie potrzeby mieć ją w odpowiedniej ilości do dyspozycji. Obiekty winny rozporządzać takimi źródłami wody, które zapewnią im odpowiednią ilość wody w razie pożaru.”
Lot przygotował dokładny budżet wydatków, gdzie nie zapomniał o żadnym szczególe, począwszy od sieci kanalizacyjnej, poprzez wyposażenie straży ogniowej, aż po przestrzeganie obowiązkowej odległości między budynkami i zagadnienia szkoleniowe. Prosił parlament o przyznanie mu na te cele 14 000 sztuk złota.
Starcy zebrali się, kazawszy stawić się na posiedzenie ministrowi spraw wewnętrznych, naczelnemu komendantowi straży ogniowej, dyrektorowi wodociągów; próbowali dojść z nimi do porozumienia, ale żaden nie zrezygnował ze swych roszczeń.
Kiedy doszło do głosowania, 762 posłów wypowiedziało się przeciw projektowi ustawy o zapobieganiu pożarów, a 62 było za propozycją.
Lot w ciągu pół godziny osiwiał, złożył rezygnację z godności prezydenta republiki, i wyjechał z Sodomy do posiadłości wiejskiej, leżącej 20 kilometrów od miasta.
Nowy prezydent republiki, Abbah, wydał wszystkie pieniądze ze skarbu państwa na rozrywki cyrkowe.
Lot z kręgu swoich podwładnych utworzył ochotniczą drużynę bojową, która 23 lipca 1900 roku przed Chrystusem, najbardziej upalnej i suchej nocy lata, podpaliła miasto w 222 punktach.
Lot uśmiechając się śledził błyskawicznie przemieszczające się języki ognia, wziął gitarę i zaśpiewał balladę „O naruszeniu zarządzenia o ochronie przeciwpożarowej”, a następnie wraz z rodziną, poddanymi i zwierzętami ruszył wolnym krokiem w stronę Jordanu, tego wielkiego zbiornika wody, aby w jego nurcie popełnić zbiorowe samobójstwo i tym samym udowodnić swoją rację.
Tablice kamienne, które Lot przed dobrowolną śmiercią kazał zakopać w swojej posiadłości, odnaleziono za czasów Nerona.
Jak wiadomo, Neron również miał nierozwiązalne konflikty z senatem, kiedy chciał, by przegłosowano budżet o ochronię przeciwpożarowej.
(według Louis Bromentina: Lot, le premier pompier. Paris, 1964.)
5
W roku 1700 przed Chrystusem konne ludy pasterskie podbiły Egipt. Według historyka greckiego, Manetha, nazywano to plemię Hiksosami. „Hik” w starożytnym języku egipskim oznaczał króla, „sos” natomiast pasterza; plemię to pochodziło zatem z rodu królewskich pasterzy.
Członkowie tego plemienia wyróżniali się według Manetha tym, że używali koni jako wierzchowców. Trzeba wiedzieć, że do czasu pojawienia się Hiksosów — w Syrii — Palestynie, Egipcie i Arabii koń był zwierzęciem jeszcze nie znanym.
Nie ma zgodności zdań co do pochodzenia Hiksosów. Wielu uczonych uważa ich za plemię aryjskie, czego dowodem ma być wspólny w obu językach rdzeń słowa „ak”, które w języku Hiksosów i w prajęzykach aryjskich stosowane było na oznaczenie pojęcia „konia”.
Nie ulega wątpliwości, że oznaczenie pojęcia „konia” w języku hiksosyjskim oraz w językach ludów aryjskich od Indii po Persję i od Rzymu po Grecję, pochodziło w istocie od identyczne brzmiącego rdzenia w słowie „ak”. Zobaczmy, jak się to przedstawia:
w języku hiksosyjskim pojęcie „koń” oznaczano słowem= astva
w sanskrycie= asva
w zend= asp
w armeńskim= asb
w litewskim= asva
w łacinie= ikkos
w greckim= ecu
Równocześnie jest faktem bezspornym, że ludy aryjskie po oswojeniu konia przez długi czas używały go tylko w zaprzęgu; jako wierzchowiec koń stosowany był niezwykle rzadko i dopiero w okresie późniejszym.
Natomiast ludy pochodzenia turecko — tatarskiego zaraz po oswojeniu konia dosiadły jego grzbietu, używając go do polowań i walk.
W językach turecko — tatarskich stosowane na określenie konia słowo brzmi „at”. Nietrudno wyciągnąć stąd logiczny wniosek: ludy pochodzenia turecko — tatarskiego sprowadziły konia na południe z Azji Środkowej oraz z Azji Mniejszej, i w ten sposób z turecko — tatarskiego słowa „at” wytworzył się rdzeń aryjskiego słowa „ak”.
Hiksosi byli więc ludem pochodzenia turecko — tatarskiego, wywodzącym się z Azji Środkowej i Mniejszej; nowy sposób walki, taktyka konna, pozwalał im w ciągu paru chwili rozgromić powolniejsze, bo opierające się głównie na piechocie, armie krajów południowych.
Jak już wspomnieliśmy, Hiksosi w roku 1700 przed Chrystusem podbili Egipt, ale jest też faktem udowodnionym, że dużo wcześniej, mianowicie około roku 1900 znani byli z dobrze zorganizowanego państwa macierzystego, skąd wyruszyli na podbój świata. Ich kraj leżał na terenach Palestyny — Syrii.