Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle]

— Co ci dwaj zamierzali ze mną zrobić?

— Oni tylko poszli po owoc dwikka. Widzisz kosz, który mieli ze sobą? — pośpieszył z odpowiedzią Deliamber.

— Nie mieliśmy pojęcia, że tam jesteś — wymamrotał Thelkar. — Obchodziliśmy owoc dokoła, żeby sprawdzić, czy z tyłu nie ukrywają się leśni bracia, to wszystko.

— Wszystko? A upaść na mnie, udając niedołęgę, i zgwałcić, gdybym nie była uzbrojona, to co?

— Ja się tylko potknąłem — obstawał przy swoim Thelkar. — Nie miałem zamiaru cię napastować. Myślałem o leśnych braciach, więc kiedy zamiast na nich natknąłem się na kogoś twoich rozmiarów…

— Co takiego? Jak śmiesz jeszcze bardziej mnie obrażać! Thelkar zaczerpnął powietrza.

— Chciałem tylko powiedzieć… nie spodziewałem się… byłem zaskoczony, kiedy… kiedy ty…

— Nie mieliśmy niczego złego na myśli… — Erfon chciał przyjść bratu z pomocą, ale przerwał mu Valentine, który z rosnącym rozbawieniem obserwował całą scenę.

— Gdyby myśleli o gwałcie, to czy dopuściliby się tego przed tak licznym audytorium? Popatrz, jesteśmy tej samej rasy. Nie pozwolilibyśmy na nic takiego. — Wskazał na Carabellę. — Ta kobieta jest równie porywcza jak ty. Bądź pewna, że gdyby Skandarzy spróbowali wyrządzić ci jakąś krzywdę, ona sama zdołałaby temu zapobiec. To było zwykłe nieporozumienie, nic ponadto. Odłóż broń. Między nami możesz czuć się bezpieczna.

Olbrzymka spoglądała już nieco łagodniej, uspokojona grzecznym wystąpieniem Valentine'a. Powoli opuściła miecz wibracyjny i przytroczyła go do pasa.

— Kim jesteście? — odezwała się zrzędliwie. — Co tu robi ta cała procesja?

— Nazywam się Valentine, jesteśmy wędrownymi żonglerami, a ten Skandar to Zalzan Karol, przywódca naszej trupy.

— A ja jestem Lisamon Hultin — przedstawiła się olbrzymka. — Wynajmuję się do pracy w charakterze straży przybocznej lub wojowniczki, chociaż przyznam, że ostatnio niezbyt często.

— Tracimy czas — wtrącił Zalzan Kavol. — Jeśli czujesz się przez nas odpowiednio przeproszona, to ruszamy w dalszą drogę.

Lisamon Hultin kiwnęła od niechcenia głową. — Oczywiście, ruszajcie, tylko czy zdajecie sobie sprawę, że znajdujecie się w niebezpiecznej okolicy?

— Z powodu leśnych braci? — spytał Valentine.

— Tak, są wszędzie. Przy drodze, którą będziecie jechali, lasy aż roją się od nich.

— A ty się ich nie boisz? — zainteresował się Deliamber.

— Znam ich język — odpowiedziała Lisamon Hultin. — I zawarłam z nimi prywatną umowę. Myślicie, że inaczej zajadałabym tak spokojnie owoc dwikka? Jeszcze mam trochę oleju w głowie, mały czarodzieju. Dokąd zdążasz? — spytała Zalzana Karola.

— Do Mazadone — odpowiedział krótko.

— Tak? A czy czeka tam na was jakaś praca?

— Dowiemy się na miejscu — odparł Skandar.

— Możecie się dowiedzieć już tutaj. Właśnie stamtąd wracam. Dopiero co zmarł tamtejszy książę i przez trzy tygodnie w całej prowincji obowiązuje żałoba. A może wy żonglujecie na pogrzebach?

Oblicze Zalzana Kavola pociemniało ze złości.

— Nie ma żadnej pracy w Mazadone? Ani w całej prowincji? Narażamy się na koszty, żeby ją znaleźć! Od Dulornu nie zarobiliśmy złamanego miedziaka! I co teraz zrobimy?

Lisamon Hultin splunęła miąższem owocu.

— To nie moje zmartwienie. Zresztą i tak nigdzie się nie dostaniecie.

— Dlaczego?

— O kilka mil stąd leśni bracia zatarasowali drogę. Żądają od podróżnych haraczu. Czyste szaleństwo, no nie? Tak czy inaczej, nie przepuszczą was. Dobrze będzie, jeśli cało wyjdziecie z tej opresji.

— Muszą nas przepuścić! — wykrzykną! Zalzan Kavol. Olbrzymka wzruszyła ramionami.

— Beze mnie na pewno nie.

— Bez ciebie?

— Powiedziałam ci już, że znam ich język. Dogadam się z nimi i załatwię wam przejście. Jesteś tym zainteresowany? Opłata pięć rojali.

— Po co leśnym braciom pieniądze? — zapytał Skandar.

— Och, to nie dla nich — powiedziała lekko. — Ta piątka to dla mnie. Zaproponuję im co innego. Załatwione?

— Nonsens. Pięć rojali to majątek!

— Nie będę się targować — powiedziała Lisamon Hultin stanowczo. — W moim zawodzie to nie honor. Zatem powodzenia w dalszej podróży. — Obrzuciła Thelkara i Erfona lodowatym spojrzeniem. — Możecie się poczęstować owocem dwikka. Ale lepiej nie zajadajcie się nim, kiedy spotkacie braciszków!

Z wyniosłą miną odwróciła się i podeszła pod drzewo do wielkiego owocu. Wyciągnęła miecz, ucięła trzy wielkie plastry miąższu i pchnęła je pogardliwie w stronę dwóch Skandarów, którzy, nie czując się zbyt pewnie w tym sam na sam z olbrzymką, szybko włożyli przysmak do wiklinowego kosza.