Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle]

I wtedy z tyłu, za drzewami dwikka zauważył spętanego wierzchowca, który, jak można było sądzić po rozmiarach grzbietu i nóg, służył do dźwigania ogromnego cielska Lisamon Hultin. Valentine podszedł bliżej i zobaczył, że wierzchowiec stoi nad urwiskiem, a w dole płynie woda.

Płaska łąka kończyła się tu nagle i ustępowała miejsca poszarpanej ścianie skalnej. Valentine wychylił się nad krawędzią. Gdzieś z lasu wypływał strumień i pędził w dół po kamiennych blokach ku wydrążonemu w skalistym podłożu basenowi, nad którym świeżo po kąpieli wygrzewała się w słońcu Lisamon Hultin. Leżała twarzą ku ziemi, z nieodłącznym mieczem wibracyjnym przy boku. Valentine popatrzył z obawą na potężne bary, silne ramiona, grube kolumny nóg, na falujące kule pośladków.

Zawołał.

Olbrzymka przetoczyła się na plecy, usiadła i rozejrzała wokół.

— Jestem na górze — krzyknął.

Popatrzyła w jego kierunku i roześmiała się głośno, widząc, jak przybysz dyskretnie odwraca oczy od jej nagości. Wstała bez zbędnego pośpiechu i sięgnęła po ubranie.

— To ty — powiedziała. — Ten, który tak ładnie potrafi mówić. Valentine. Możesz zejść na dół, nie boję się ciebie.

— Dobrze pamiętam, że nie lubisz, by ci przeszkadzano w odpoczynku — powiedział Valentine schodząc stromą ścieżką.

Nim znalazł się na dole, Lisamon Hultin wciągnęła już spodnie i teraz szamotała się z ciasną koszulą.

— Dojechaliśmy do blokady drogi — powiedział bez żadnych wstępów.

— Jakżeby inaczej.

— Chcemy się dostać do Mazadone. Skandar przysyła mnie, bym wynajął cię do pomocy. — Wysupłał z sakiewki pięć rojali. — Zgodzisz się?

Lisamon Hultin spojrzała na błyszczące monety.

— Moja cena to siedem i pół.

— Przedtem powiedziałaś pięć, prawda? — Valentine zacisnął usta.

— To było przedtem.

— Dostałem od Skandara pięć, nie więcej.

Wzruszyła ramionami i zaczęła odpinać koszulę, z którą dopiero co się uporała.

— W takim razie wracam do słonecznej kąpieli. Możesz tu zostać albo nie, jak wolisz, tylko masz się do mnie nie zbliżać.

— Kiedy Skandar próbował dać ci mniej, niż chciałaś, powiedziałaś mu, że w twoim zawodzie nie honor się targować. Według mnie honor nie porwała też podnosić ceny, którą się raz wymieniło.

Olbrzymka położyła ręce na biodrach. Między ścianami wąwozu przetoczył się jej śmiech, który omal nie powalił Valentine'a na ziemię. Czuł się przy niej jak piórko; z pewnością przewyższała go wagą o sto funtów, a wzrostem — co najmniej o głowę.

— Nie wiem, co w tobie siedzi — odrzekła — głupota czy odwaga. Mogę cię zmiażdżyć jednym uderzeniem ręki, a ty stoisz przede mną i mówisz mi o honorze!

— Nie sądzę, byś mogła mnie skrzywdzić. Olbrzymka przyjrzała mu się z zainteresowaniem.

— Chyba masz rację, ale ryzykujesz, chłopie. Łatwo się obrażam i robię wtedy więcej szkody, niż bym chciała. No, nieczęsto. Tylko wówczas, gdy przestaję panować nad sobą.

— Wróćmy do sprawy. My musimy dostać się do Mazadone, a tylko ty możesz dogadać się z leśnymi braćmi. Skandar daje ci pięć rojali, nie więcej. — Valentine przyklęknął i położył na kamieniu, jedną obok drugiej, pięć błyszczących monet. — Ale wiesz, mam trochę własnych pieniędzy. Jeśli ma to rozstrzygnąć spór, dołożę ci resztę. — Pogrzebał w sakiewce, wyjął rojala, wyjął drugiego, potem jeszcze pół i popatrzył na Lisamon Hultin z nadzieją.

— Wystarczy pięć. — Zgarnęła ze skały monety Skandara, wyminęła Valentine'a i ruszyła stromą ścieżką pod górę.

— Gdzie twój wierzchowiec? — spytała zdejmując pęta swojemu.

— Przyszedłem piechotą.

— Piechotą? Biegłeś całą drogę? — Przyjrzała mu się badawczo. — Ależ z ciebie oddany pracownik! Czy aby on ci dobrze płaci? Za takie usługi i za takie ryzyko?

— Nieszczególnie.

— Tak też myślałam. W porządku, usadów się za mną. To bydlę nawet nie zauważy twojego ciężaru.

Dosiadła wierzchowca, który teraz, pod jej cielskiem, stracił nieco na okazałości. Valentine wahał się chwilę, w końcu wskoczył na jego grzbiet i objął olbrzymkę w talii. Wcale nie wyczuł pulchności bioder. Ta kobieta to same mięśnie, pomyślał.

Wierzchowiec przemierzył obszar porośnięty drzewami dwikka i pogalopował przed siebie gościńcem. Wóz, kiedy się do niego zbliżyli, nadal był szczelnie zamknięty, a leśni bracia, tańcząc i trajkocząc zawzięcie, okupowali drogę i las wokół.

Zeskoczyli na ziemię. Lisamon Hultin bez cienia lęku wyszła przed wóz i rzuciła parę słów wysokim, przenikliwym głosem. Od strony drzew nadeszła odpowiedź w podobnym tonie. Zawołała jeszcze raz i jeszcze raz dostała odpowiedź. Wywiązała się długa gorączkowa dyskusja, przerywana częstymi wykrzyknikami.