Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі]

Пустэльнік (самь малебна)

Няўжо ты, Бог, мяне ня чуеш, і ня бачыш, -

трава твая наўмысна ўзрашчоная,

ня вабіць іх?

Няўжо ў снох у летняй ночы, там у лесе,

Ты не зяўляўся??? да мяне ў вобліку сваім

плажмой дарованай ціхаты?

Было. Вочы на зару глядзелі потым

зарыстай прыйсьцяй маіх наўмер.

Няўжо калісьці там

мой гоман з ручаём у лесе

не заясьніўся позіркам Тваім

і мрояй не крануў Цябе?

Я-ж маліўся шчыра!

Агнямі сэрца мальба мая ўся

была ўнятая,

у іх прыгожай ісьцінай перад Табой гарэў.

(пазірае на дол)

Я зьбянтэжаны. Ці, можа, не?

Мой дзень пераканальны — надысь гэткі пэўны,

сяньня раптам завінаецца

разходным кругам неабходжаным.

Але мацуюся, мацуюся ўгледзінай справеднай:

анёлам быць найлепшым на зямлі.

(ідучы, прыгладжвае вяршкі высокае травы)

О, шапат майго імкненьня!

Жыцьцё маё ахвярнае — зутулы човен

бязь вёслаў кінуты на ўзьбярэжжа,

постацяй нямотнай імчэю ля яго,

бы сьцень зь вякоў, бо той Люцыпар,

гутарка насычаны з таёмнасьцяй.

Ці што? Мальба мая, дзе твой здабытак?

Расшчэпленым клінам ганіся ты

ў ствол выяўнага жыцьця і сьмерці,

ён разам зрошчаны дабром і злом.

Цноты??? пераінакшаныя розумам маім і сэрцам

знайдзеце сьціплы злад у сваім сьвязку.

(крыху ўцвелена)

Да вёскі не пайду. Хай моўкне негаворкай

слоў маіх натхнёных сьвятога чалавека.

(сурова)

А з??? вы праклёныя — падстарнакі дзеці,

куды вы зсунулі мяне цяпер?

(зноў узіраецца на воддаль вёскі)

Хадзіў і зноў пайду ў вёскі, да людзей.

Загон будынкаў пэўны для людскога стстка,

і помнікам яны па мне пакінуцца,

як вежа Бабліёнская

ўся ўвысь паказаная, -

так біблія ўпамінае.