Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Сэрца Гары стала біцца хутчэй. Ён быў упэўнены ў правасці Скрымджара. Як ён мог пазбегнуць дакранання да Снітча голымі рукамі перад Міністрам?
— Ты маўчыш, — працягнуў Скрымджар. — Магчыма, ты ведаеш, што ўтрымлівае ў сабе Снітч?
— Не, — адказаў Гары, усё яшчэ думаючы над тым, як, не дакрануўшыся да Снітча, стварыць бачнасць гэтага. Калі б ён толькі ведаў Аклюменцыю, па сапраўднаму ведаў, ён змог бы прачытаць думкі Герміёны: ён мог практычна ўчуць свіст яе мозгу каля сябе.
— Вазьмі яго, — ціха вымавіў Скрымджар.
Вочы Гары сустрэліся з жоўтымі вачамі Міністра, і ён ведаў. што ў яго не застаецца ніякага выбару, акрамя як падпарадкавацца. Ён працягнуў руку, Скрымджар зноў нахіліўся наперад і, павольна і асцярожна, паклаў Снітч на далонь Гары.
Нічога не адбылося. Як толькі пальцы Гары самкнуліся на Снітчу, яго стомленыя крылы злёгку зрыгануліся і супакоіліся. Скрымджар, Рон і Герміёна працягвалі глядзець на схаваны ў руках мяч, усё яшчэ спадзяючыся, што ён можа неяк змяніцца.
— Гэта было драматычна, — стрымана вымавіў Гары.
Рон і Герміёна засмяяліся.
— Тады гэта ўсё, ці не так? — працягнула Герміёна, спрабуючы прыпадняцца з канапы.
— Не зусім, — хмыкнуў Скрымджар, чый настрой, здаецца, сапсаваўся. — Дамблдор завяшчаў табе другі прадмет, Потэр.
— Што гэта? — спытаў Гары са зноў павялічваючымся хваляваннем.
— Меч Годрыка Грыфіндора, — адказаў Скрымджар.
Герміёна і Рон скамянелі. Гары азірнуўся ў пошуках дэкарыраванага рубінамі эфеса, але Скрымджар не выняў меч з скуранога мяшка, які ў дадзеным выпадку здаваўся занадта маленькім для яго.
— Так дзе ён? — падозрана ўдакладніў Гары.
— Нажаль, — Скрымджар, здавалася, усміхнуўся, — меч не прыналежыў Дамблдору, каб яго раздаваць. Меч Годрыка Грыфіндора з’яўляецца важным артэфактам і, як такі, прыналежыць…
— Прыналежыць Гары! — скончыла за яго фразу Герміёна. — Меч выбраў яго, Гары яго выцягнуў, ён яго выцягнуў з Капелюша-Размелькавальніка.
— Гэта не робіць яго вашай асабістай уласнасцю, містэр Потэр, што б не вырашыў Дамблдор, — Скрымджар пачасаў дрэнна выгаленую шчаку, разглядаючы Гары. — У адпаведнасці з дакладнымі гістарычнымі крыніцамі, меч можа быць падараваны толькі любому сапраўднаму прастаўніку сям’і Грыфіндораў. Чаму, ты думаеш…
— Дамблдор жадаў даць мне меч? — скончыў Гары, спрабуючы стрымліваць сябе. — Магчыма, ён меркаваў, што той будзе глядзецца ў мяне на сцяне.
— Гэта не жарт, Потэр! — зарыкаў Скрымджар. — Ці было гэта таму, што Дамблдор верыў, што толькі меч Годрыка Грыфіндора можа перамагчы Спадаемцу Слізэрына? Жадаў ён даць цябе гэты меч, Потэр, таму што верыў, як і шматлікія, што ты — адзіны, каму прызначана знішчыць Сам-Ведаеш-Каго?
— Цікавая тэорыя. — Сказаў Гары. — А хоць хтосьці наогул спрабаваў усадзіць меч у Вальдэморта? Можа быць, Міністру варта адправіць на гэта сваіх людзей, замест таго, каб згубляць час, трыбушачы Дэлюмінатары або пакрываць тых, хто уцёк з Азкабана. Дык вось, што вы робіце, Міністр, зачыніўшыся ў сваім кабінеце, спрабуеце адчыніць Снітч? Людзі паміраюць — я ледзь не стаў адным з іх — Вальдэморт пераследваў мяне праз тры краіны, ён забіў Вар’яцкага Вока Аластара Мудзі, але я не пачуў ні слова аб гэтым з Міністэрства, так жа? І вы ўсё яшчэ чакаеце, што мы будзем супрацоўнічаць з вамі!
— Ты зайшоў занадта далёка! — закрычаў Скрымджар, устаючы з крэсла. Гары таксама ўскочыў на ногі. Скрымджар набілзіўся а Гары і рэзка тыкнуў яго ў грудзі канцом палачкі: у Гары на футболцы з’явілася дзірка, падобная на след затушанай цыгарэты.
— А-а-а! — закрычаў Рон, выскокваючы і паднімаючы сваю чароўную палачку, але Гары спыніў яго:
— Не! Ты ж не жадаеш даваць яму падставу, каб арыштаваь нас?
— Запомніце, што вы не ў школе! — працадзіў Скрымджар, цяжка дыхаючы Гары ў твар. — Запомніце, што я — не Дамблдор, які прабачаў вашу фанабэрыстасць і непакорства. Ты можаш насіць гэты шнар, як карону, Потэр, але семнаццацігадовы юнак не мае права казаць мне, як выконваць маю працу! Спадзяюся, на гэты раз ты наўчыўся хоць якой-небудзь павазе!
— У гэты раз вы яе зарабілі, — кінуў Гары.
Падлога задрыжэла, пачуўся гук хуткіх крокаў, затым дзверы ў гасціную адчыніліся, і містэр і місіс Уізлі ўбеглі ў пакой.
— Мы… Мы падумалі… мы чулі… — пачаў містэр Уізлі, вельмі занепакоены, убачыўшы Гары і міністра, якія стаялі нос да носу.