Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Сапраўды кажучы, я думаю, верагоднасць спатканняў будзе вельмі невялікая.
— Гэта тое, што я жадала пачуць, — прашаптала яна, а затым яна цалавала яго так, як не цалавала ніколі, і Гары адказаў на пацалунак, і гэта было ў сто разоў лепш Агністага Віскі; яна адна была чымсці сапраўдным ва ўсім міры, гэтая Джыні, і ён адчуваў яе, калі адна яго рука ляжала на яе спіне, а іншая ўпляталася ў яе салодкія валасы…
Дзверы расхінуліся за імі і яны адскочылі сябар ад сябра.
— Ой, — шматзначна сказаў Рон, — выбачце.
— Рон! — Герміёна аказалася прама за ім, трохі задыхаўшыся.
Запанавала нацягнутая цішыня, затым Джыні ціхім роўным голасам вымавіла:
— Што ж, у любым выпадку, з Днём нараджэння, Гары.
Вушы Рона былі пунсовымі, Герміёна выглядала ўсхваляванай. Гары хацелася ляпнуць дзвярыма ім у твары, бо было такое адчуванне, што, калі дзверы адчыніліся, у пакой уварваўся халодны скразьняк, і яго светлы момант лопнуў, як мыльная бурбалка. Усе прычыны, каб скончыць узаемаадносіны з Джыні, трымацца воддаль, здавалася, праніклі ўнутр пакоя разам з Ронам, і ўся шчаслівая бесклапотнасць адразу знікла.
Ён глядзеў на Джыні, жадаючы што-небудзь сказаць, хаця наўрад ці ён ведаў — што, але яна адвярнулася ад яго. Ён падумаў, што яна, магчыма, гэтым разам паддалася слязам. Ён не мог нічога зрабіць, каб супакоіць яе ў прысутнасці Рона.
— Убачымся пазней, — прамовіў ён і накіраваўся за астатнімі з спальні.
Рон спусціўся ўніз і выйшаў у двор праз усе яшчэ напоўненую людзьмі кухню, Гары ішоў у адным з ім тэмпе,а Герміёна, выглядаўшая спужанай, адзінока цягнулась ззаду. Як толькі яны дасягнулі адасобленага свежаскошанага траўніку, Рон накінуўся на Гары:
— Ты кінуў яе. Што ж ты робіш зараз, здзекваешся з яе?
— Я не здзекваюся з яе, — адказаў Гары ў той час, як Герміёна дагнала іх.
— Рон…
Але Рон падняў руку, каб яна замаўчала.
— Яна пакутвала, калі ты абразіў яе…
— Я таксама пакутваў. Ты ведаеш, чаму я спыніў гэта, і што гэта было не таму, што я так захацеў.
— Так, але зараз ты абдымаеш і цалуеш яе, і яна зноў спадзяецца на ўваскрашэнне сваіх спадзяванняў…
— Яна не ідыётка, яна ведае, што гэта немагчыма, яна ж не чакае, што мы… уступім у шлюб ці…
Калі Гары казаў гэта, у яго галаве ўзнік яскравы малюнак Джыні ў белай сукенцы, і што яна выходзіць замуж за высокага непрыемнага чужака без аблічча.
На імгненне гэта ўкалола яго: яе будучыня была свабоднай і нічым не абцяжаранай, у той час як ён не бачыў наперадзе нічога, акрамя Вальдэморта.
— Калі ты будзеш працягваць даваць ёй шанц, ты…
— Гэтага больш не здарыцца, — рэзка сказаў Гары. Дзень быў бязвоблачны, але ён адчуваў сябе так, быццам сонца раптам зайшло. — Добра?
Рон выглядаў напалову абураным, напалову сонным, ён пахіліўся наперад і назад, затым вымавіў:
— Тады добра, выдатна, гэта.. так.
У застаўшыся час Джыні не шукала больш сустрэчы з Гары, ні позіркам, ні жэстамі не паказваючы, што ў пакоі ў іх было нешта большае за ветлівую размову. Як бы там ні было, прыезд Чарлі стаў палёгкай для Гары. Калі місіс Уізлі пасадзіла Чарлі ў крэсла, грозна падняла палачку і аб’явіла, што яму трэба як след пастрыгчыся, Гары засмяяўся і адцягнуў увагу ад праблем.
Паколькі кухня Нары не вытрамала б святочнай вячэры ў гонар дня Нараджэння Гары, яшчэ перад прыездам Чарлі, Люпіна, Тонкс і Хагрыда некалькі сталоў былі пастаўлены ў лінію ў садзе. Фрэд і Джордж начаравалі шмат фіялетавых ліхтарыкаў, упрыгожаных вялікай лічбай семнаццаць, каб тыя віселі ў паветры над гасцямі. Дзякуючы старанням місіс Уізлі, рана Джорджа была акуратнай і чыстай, але Гары яшчэ не прызвычаіўся да цёмнай дзіркі з аднаго боку яго галавы, нягледзячы на вялікую колькасць жартаў блізнятаў пра гэта.
Герміёна прымусіла фіялетавыя і залатыя стужкі вырывацца з канца яе палачкі і па-мастацку апускацца на дрэвы і кусты.
— Прыгожа, — сказаў Рон, калі з апошнім узмахам палачкі Герміёна афарбавала лісце крабавай яблыні ў залаты колер. — У цябе сапраўды ёсць густ да такога рода рэчаў.
— Дзякуй, Рон! — адказала Герміёна, якая выглядала адначасова задаволена і крыху збянтэжана.
Гары адвярнуўся, з усмешкай адзначыўшы, што абавязкова знойдзе раздзел пра кампліменты, як толькі ў яго з’явіцца час для падрабязнага вывучэння яго Дванаццаці беспамылковых спосабаў прывабліваць ведзьмаў, ён сустрэўся поглядам з Джыні і ўсміхнуўся ён, але адразу ж успомніў абяцанне, якое даў Рону, і паспешна распачаў гаворку з мёсью Дэлякурам.
— Дарогу, дарогу! — нараспеў прамовіла місіс Уізлі, праходзячы праз вароты з велізарным, памерам з мяч для пляжнага валейбола Снітчам, які вісеў перад ёю. Праз секунду Гары зразумеў, што гэта — яго святочны торт, які місіс Уізлі падтрымлівала пры дапамозе чароўнай палачкі, баючыся ісці з ім па няроўнай зямле. Калі торт нарэшце прызямліўся ў сярэдзіне стала, Гары сказаў: