Апавяданні ў перакладзе Валерыі Далевіч
- Автор: Брэдбэры Рэй
- Год: 2014
- Язык: белорусский
- Переводчик: Валерыя Далевіч
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Апавяданні ў перакладзе Валерыі Далевіч». Краткое содержание книги:
Аўтаркай перакладу ёсць Валерыя Далевіч — маладая дзяўчына з Магілёва, якая захапляецца літататурай, мастацтвам і аўтаспынам. Валерыя займаецца перакладам творчасці Рэя Брэдбэры ня так даўно, але ўжо плануе выдаць цэлую кнігу яго твораў у перакладзе на беларускую мову.
– Нядрэнна, калі звыкнешся. Гэта не такая складаная справа. Але віскі мне больш падабаецца. Дзе мэню? Чорт, вось жа яно. Давайце паглядзім.
Ягоны бацька доўга перачытваў мэню, вышукваючы там знаёмыя словы.
– Чаму тут усё на французкай? – Ён заплакаў. – Няўжо нельга пісаць на ангельскай? Кім яны сябе ўявілі?
– Мэню на ангельскай, тату. Глядзі сюды. – Сын правёў пазногцем па некалькіх назовах у мэню.
– Д’ябал, – фыркнуў бацька. – Чаму б ім не сказаць пра гэта?
– Та, – сказала маці, – прачытай мэню і абяры страву.
– Заўсёды былі праблемы з выбарам. А што ядуць іншыя? Што чалавеча можа тут з’есьці? – Бацька падаўся наперад, выцягнуў шыю і паглядзеў за столік на тым баку.
– Выглядае прыемна. Думаю, я замоўлю тое ж самае.
– Твой тата, – сказала маці, – заўсёды абіраў такі шлях. Калі б людзі за тым столікам грызлі цвікі або сьвіныя страўнікі, ён бы ўсё роўна замовіў тое ж самае.
– Памятаю, – ціха сказаў сын і дапіў віно. Ён затаіў дыханьне, пачакаў трохі, нарэшце выдыхнуў. – Што ты будзеш, мам?
– А ты, сынку?
– Стэйк па-гамбургску...
– І я таксама буду, – сказала маці, – каб не было лішніх праблем.
– Маці, – запярэчыў сын, – якія могуць быць праблемы? У мэню тры дзясяткі страваў.
– Не, – адрэзала маці і, перагарнуўшы мэню, накрыла яго сурвэткай, быццам маленькае нежывое цельца. – Размова скончаная. Густ майго сына – мой густ.
Пацягнуўшыся за бутэлькай віна, сын заўважыў, што там было пуста.
– Божухна, – сказаў ён, – няўжо мы ўсё выпілі?
– Хтосьці выпіў. Закажы яшчэ віна, сын. Пакуль чакаем, давай я з табой падзялюся. – Бацька даліў яму палову сваёй шклянкі. – Я мог бы выпіць міску такого віна.
Было прынесена яшчэ больш віна, якое адразу ж адчынілі, разьлілі па шклянках.
– Беражы печань. – Нагадала маці.
– Гэта што: пагроза ці тост? – Спытаў бацька.
Калі яны чарговым разам паднялі шклянкі, сын злавіў сябе на думцы, што вечар не задаўся: яны не размаўлялі аб тым, аб чым ён больш за ўсё жадаў паразмаўляць.
– Тваё здароўе, сынку!
– І тваё, Тату. Мам, за цябе!
І зноўку ён змоўк, каб падумаць, і раптам успомніў тое мейсца, адкуль сёньня з'явіліся бацькі – маўклівыя шэрагі цесных прыстанкаў з мармуровымі стрэхамі, на якіх высечаны вялікія імёны; такое мейсца, дзе зашмат крыжоў і амаль няма анёлаў.
– Вашае здароўе, – ціха паўтарыў сын.
Маці нарэшце падняла сваю шклянку і прыгубіла ня больш кроплі, нібы палявая мышка.
– Ой, – зморшчылася яна, – кіслае.
– Зусім не, мам, – сказаў сын. – Адчуваецца смак віннага склепу. Гэта нядрэннае віно, сапраўды...
– Калі яно такое добрае, – сказала маці, – чаму вы стараецеся яго хутчэй праглынуць?
– Ну, Маці! – Ня вытрымаў бацька. – Ты як скажаш! – Яго разабраў сьмех, ён пляснуў у ладкі, абапёрся на стол з выглядам, які паказваў “несапраўдную” шчырасьць. – Мяркую, Ты цікавішся, чаму мы тут?
– You didn't call, Father. He did. Your son.
– Гэта проста жарт, матуля.
– Ну, сынку, скажы, навошта ты гэта зрабіў? – Бацькі пільна сачылі за ім і чакалі адказу.
– Чаму я зрабіў што?
– Паклікаў нас сюды!
– Ах, вось яно што...
Сын зноў напоўніў апусьцелую шклянку. Ён пачаў пацець, і з-за гэтага працёр лоб і вусны сурвэткай.
– Чакайце, – сказаў ён, – мне трэба сабрацца з думкамі...
– Ня цісьні на яго, тату, дай хлопчыку прыйсьці ў сябе.
– Вядома, вядома, – пагадзіўся бацька. – Але ведай, што нам прыйшлося шмат часу папрацаваць, каб прывесці сябе ў належны выгляд, знайсьці час і прыйсьці сюды. Тут, на вяршыні...
– Муж...
– Не, Эліс, дазволь мне скончыць. Сын мой, тое мейсца, дзе ты нас разьмясьціў, – далёка ня самае лепшае.
– Ня горш за іншыя, – сказала маці.
– Значна горш, і ты гэта ведаеш. – Бацька ўзяў відэлец і намаляваў нешта на абрусе. – Тут чорт пабяры, мала мейсца. І мы занадта далёка. Аніякі зьнешні выгляд там. Пра ацяпленьне і казаць няма чаго!
– Ну, сапраўды, зімой бывае халаднавата, – прызналася маці.
– Халодна, чорт пабяры! Так халодна, што з расколін дзьмуе ва ўсе бакі. О, яшчэ адна рэч. Мне зусім не падабаюцца нашыя суседзі.
– Табе заўсёды не падабаліся суседзі, у любы час, улюбым мейсцы, пры любых абставінах, – заўважыла маці. – Суседзі выязджалі – ты казаў: «Дзякуй Богу». Новыя заязджалі, а ты: «А, Божухна, толькі ня гэта...»
– Ну, а гэтыя самыя горшыя: яны прынесьлі торт. Сынку, ты ня мог бы нам як-небудзь дапамагчы?