Пракурорка [Журнальный вариант, be]

— Як гэта?

— Сядай, Караль, і паслухай.

Друцкі расказваў, падкрэсліваючы ўсе важныя дэталі, гісторыю Любы, Залкінда і іх сынка.

Ён гаварыў звязна, проста і коратка, спакойным голасам, аднак Бруніцкі ўвесь час дрыжаў і ўсё больш бляднеў.

— Дык вось, Караль, — скончыў Друцкі, — гэты хлопчык тут, у Варшаве. Тут і яго бацькі. Яны мае сябры, таму напэўна пагодзяцца, каб ты сам мог абследаваць хлопчыка.

Прафесар раптам выбухнуў нервовым смехам.

— І што мне з гэтага? — спытаўся ён з нават абразлівай іроніяй.

— Як гэта? — абурыўся Друцкі. — Ты ўбачыш дзіця, якое мае вочы, падобныя да маіх як дзве кроплі вады, дзіця жанчыны, якая ніколі не была маёй палюбоўніцай.

— Ага! Можна падумаць!

— Караль! Яна сама гатова табе паклясціся!

— Ясная справа! — скрывіў вусны Бруніцкі. — Ты сам кажаш, што яна замужам. Чаму б ёй не паклясціся сто разоў?! Ванда таксама клялася.

— Але ж гэты хлопчык мае бацькавы рысы і яго характар.

Прафесар паціснуў плячыма.

— Гэта нічога не даказвае. Я ведаю шмат выпадкаў, калі дзеці з цягам часу становяцца падобнымі да прыёмных бацькоў.

Друцкі бездапаможна ўпаў на крэсла і амаль прастагнаў:

— Божа мілы! Дык чым жа я табе дапамагу?!

— Так, так, — працёр лоб прафесар, — ты не забыўся пра сваё абяцанне?..

— Я ніколі не адступаюся.

— Гэта добра… Прабач, Багдане, мой недавер, але ён мацнейшы за мяне, калі нават…

Ён не скончыў, таму што вярнуўся доктар Кунокі і паведаміў, што падаюць на стол.

Ад адзення японца патыхнула хлараформам, і Друцкі па асацыяцыі згадаў катоў.

Ён агледзеўся. Іх у холе не было.

— А дзе гэты каціны звярынец? — спытаўся ён здзіўлена.

— Здаецца, на прагулцы, — няпэўна адказаў прафесар.

Друцкі рассмяяўся:

— У мяне лепшая прапанова! Калі я вас, панове, угавару правесці вечар у мяне ў «Аргенціне», я вам пакажу аўтэнтычную каціную музыку.

— Аркестр пераймае катоў? — спытаўся Бруніцкі, паказваючы госцю месца за сталом.

— Не, публіка. Уся публіка мяўкае.

— Дык, можа, ты і нам загадаеш мяўкаць? — спрабаваў жартаваць прафесар.

Японец пасыпаў соллю кавалак хлеба і пераканаўча сказаў:

— Пан Вінклер павінен гэта зрабіць.

Убачыўшы, як прафесар здзіўлена падняў бровы, доктар Кунокі дадаў:

— Ну канечне, прафесар, вы павінны даць сябру сябе ўгаварыць. Гэта неабходна для вашага здароўя. Калі б я выходзіў з дому, то ахвотна б склаў вам кампанію.

— Будзем бачыць, усміхнуўся Бруніцкі. — Можа, і выберуся.

— Доктар, а чаму вы не выходзіце з дому?

Японец пераглянуўся з прафесарам і сказаў іншым тонам:

— Ведаеце… Я не хачу афішыраваць сваю прысутнасць у Варшаве… Я нават папрасіў бы вас нікому не згадваць, што я ў Польшчы і гасцюю ў прафесара. Не люблю агалоскі… Ёсць і іншыя прычыны…

— Я не збіраюся ў гэта ўмешвацца, — адразу ж запэўніў Друцкі. — Паверце мне, доктар, я не з балбатлівых.

На хвіліну ўсталявалася цішыня. Усе моўчкі елі суп. Нарэшце прафесар палічыў патрэбным сёе-тое патлумачыць Друцкаму.