Miecz Liktora [The Sword of the Lictor - pl]

— Świat działa jak wielki zegar — powiedziała Theclą. — Prastwórca nie żyje i kto go wskrzesi? Kto jest w stanie to uczynić?

— Podobno zegar zatrzymuje się, kiedy umiera jego właściciel. To przesąd. — Wzięła moją rękę w swoje, bardzo zimne, o niezwykle długich palcach. — Kiedy właściciel leży na łożu śmierci, nie ma komu nalać wody do zbiornika. Zaraz po tym, jak wyda ostatnie tchnienie, ci, którzy przy nim czuwają, spoglądają na zegar, a wkrótce potem przekonują się, że już od jakiegoś czasu nie działa.

— Twierdzisz, że zegar zatrzymał się przed śmiercią właściciela — odparłem. — Skoro więc świat nadal funkcjonuje, czy nie oznacza to, że Prastwórca nie umarł, tylko nigdy nie istniał?

— On jest chory! Rozejrzyj się dokoła, Severianie. Popatrz choćby na tę celę i na wieżę, która wznosi się nad nią. Chyba nigdy tak naprawdę im się nie przyglądałeś.

— Przecież mógłby polecić, żeby ktoś inny napełnił zbiornik — powiedziałem. Zaraz potem na mojej twarzy wykwitł rumieniec, gdyż uświadomiłem sobie, jak można zrozumieć te słowa.

Thecla wybuchnęła śmiechem.

— Czy wiesz, że zarumieniłeś się po raz pierwszy od chwili, kiedy stanęłam przed tobą zupełnie naga? Położyłam sobie wtedy twoje ręce na piersiach, a ty zaczerwieniłeś się jak piwonia. Pamiętasz? Miałby kazać komuś go napełnić? A gdzież się podział ten młody ateista, którym zawsze byłeś?

Przesunąłem ręką po jej udzie.

— Tak samo jak wówczas jest zmieszany obecnością boskiej istoty.

— A więc nie wierzysz w moje istnienie? Chyba masz rację. Prawdopodobnie przypominam postać ze snu młodego kata: piękna więźniarka, jeszcze nie zeszpecona torturami, która wykorzystuje oprawcę do zaspokojenia swej żądzy.

— Nie potrafiłbym wyśnić kogoś tak pięknego jak ty — odparłem, starając się, by zabrzmiało to jak najbardziej szarmancko.

— Nawet nie musisz próbować, bo przecież i tak jestem zdana na twoją łaskę i niełaskę.

Odniosłem wrażenie, że nie jesteśmy sami. Spojrzałem na zaryglowane drzwi, na lampkę ze srebrnym reflektorem, potem rozejrzałem się po celi. Robiło się w niej coraz ciemniej. Thecla, a chyba i ja sam, znikaliśmy wraz ze światłem, nie dotyczyło to natomiast tego, kto zakłócił moje wspomnienia.

— Kim jesteś i czego od nas chcesz? — zapytałem.

— Doskonale wiesz, kim jesteśmy, my zaś wiemy, kim ty jesteś. Głos był spokojny, obojętny i chyba najbardziej władczy, jaki kiedykolwiek słyszałem. Nawet Autarcha nie mówił w ten sposób.

— W takim razie, kim jestem?

— Severianem z Nessus, liktorem z Thraxu.

— Rzeczywiście, nazywam się Severian i przybywam z Nessus, ale nie jestem już liktorem w Thraksie.

— Na pewno chciałbyś, abyśmy w to uwierzyli.

W podziemnym pomieszczeniu zapadła cisza, ja zaś domyśliłem się, że mój niewidoczny rozmówca nie ma zamiaru mnie przesłuchiwać, lecz spróbuje zmusić mnie, abym sam wszystko mu opowiedział. Korciło mnie, aby zacisnąć ręce na jego gardle — z pewnością stał zaledwie kilka łokci ode mnie — ale zdawałem sobie sprawę, że z pewnością jest uzbrojony w takie same stalowe szpony, jakie mieli ci, którzy nas pojmali. Niewiele brakowało, a wydobyłbym Pazur ze skórzanego woreczka zawieszonego na mojej szyi, choć byłaby to bez wątpienia najgłupsza rzecz, jaką mogłem uczynić.

— Archont z Thraxu kazał mi zabić pewną kobietę, ale ja puściłem ją wolno, w związku z czym musiałem uciec z miasta.

— Magicznym sposobem mijając posterunki przy bramach. Zawsze uważałem samozwańczych cudotwórców za oszustów; teraz odniosłem wrażenie, że zwodząc innych często zwodzą także samych siebie. W głosie mego rozmówcy pobrzmiewała nuta kpiny, ale jej obiektem byłem ja, nie magia.

— Być może — odparłem. — Skąd wiesz, jaką rozporządzam mocą?

— Na pewno zbyt małą, żeby odzyskać wolność.

— Jeszcze tego nie próbowałem, a mimo to już byłem wolny.

— Nieprawda — powiedział ze znacznie mniejszą pewnością siebie. — Nie byłeś wolny, tylko sprowadziłeś tu ducha jakiejś kobiety.

Nabrałem raptownie powietrza w płuca, starając się jednak uczynić to możliwie najciszej. W przedpokoju Domu Absolutu, kiedy osobowość Thecli zastąpiła na jakiś czas moją, dziewczynka wzięła mnie za wysoką kobietę. Teraz wszystko wskazywało na to, że przez jakiś czas mówiłem głosem martwej kasztelanki.