Pozdrowienia z Rosji

– Wolniej – powiedział cicho Kerim. Sunęli wokół placu skryci w cieniu drzew cytrynowych. W perspektywie ulicy biegnącej ku wschodowi rozbłysło żółte porozumiewawcze mrugnięcie latarni morskiej poniżej Pałacu Letniego.

– Stop.

Samochód stanął w cieniu drzew. Kerim sięgnął do klamki.

– Powinniśmy zaraz wrócić, James. Siądź z przodu, na miejscu szofera, a jeśli podejdzie do ciebie policjant, powiedz tylko: Ben Bey Kerim 'in ortagiyim. Zapamiętasz? To znaczy „Jestem wspólnikiem Kerima Beja". Zostawi cię w spokoju.

Bond prychnął.

– Serdeczne dzięki. Ale zapewne zaskoczy cię wiadomość, że idę z wami. Beze mnie bankowo wpakujesz się w kłopoty. Poza tym, niech mnie piorun trzaśnie, jeśli zamierzam tu siedzieć, usiłując wykołować policjantów. Najgorszy numer z wyuczeniem na pamięć jednego zdania polega na tym, że wydaje się, jakbyś dobrze znał język. Policjant strzeli do mnie salwą turecczyzny, a kiedy nie będę umiał odpowiedzieć, poczuje smród. Nie spieraj się, Darko.

– Cóż, tylko nie miej mi za złe, jeśli nie będziesz tym zachwycony. – W głosie Kerima brzmiało zakłopotanie. – Tu się szykuje zwykłe zabójstwo z zimną krwią. W moim kraju nie wywołuje się wilka z lasu, kiedy jednak wyłazi sam i zaczyna kąsać, dostaje kulę. Nikt mu nie proponuje uczciwej walki. W porządku?

– Jak sobie życzysz – odparł Bond. – A na wypadek gdybyś chybił, mam jeszcze jedną kulę.

– No to chodź – powiedział niechętnie Kerim. – Czeka nas niezła przechadzka. Tamci dwaj pójdą inną drogą.

Kerim wziął od szofera długą laskę i skórzany futerał. Zarzucił je na ramię i ruszyli ulicą ku żółtemu migotaniu latarni morskiej. Ich kroki głuchym echem odbijały się od zabezpieczonych żelaznymi okiennicami witryn sklepowych. W polu widzenia nie było żywej duszy, nawet kota, i Bond poczuł zadowolenie, że nie jest samotny w tej wędrówce długą ulicą ku odległemu, złowrogiemu oku.

Od pierwszej chwili Istambuł wywarł na nim wrażenie miasta, gdzie z zapadnięciem nocy z kamieni wypełza groza. Miasta tak przez stulecia skąpanego we krwi i przemocy, że po zgaśnięciu dnia zaludniają je tylko duchy. Nie był pierwszym podróżnym, któremu podpowiadał instynkt, że powinien być rad, jeśli tylko opuści Istambuł z życiem. Dotarli do wąskiej cuchnącej alejki, która po ich prawej stromo schodziła w dół. Kerim skręcił w nią, ostrożnie stąpając po brukowanej nawierzchni.

– Uważaj na nogi – powiedział cicho. – Odpadki to zbyt salonowe słowo na określenie tego, co moi czarujący rodacy wyrzucają na ulicę.

Księżyc białawo oświetlał wilgotną rzekę kocich łbów. Bond zamknął usta i oddychał przez nos. Szedł tak, jakby pokonywał zaśnieżony stok: na ugiętych nogach, stawiając stopy całą powierzchnią i w jednej linii. Rozmyślał o swym łóżku w hotelu i wygodnych siedziskach auta zaparkowanego pod cytrynowcami o słodkim zapachu, a także o tym, ile jeszcze rodzajów najokropniejszego smrodu pozna podczas swej obecnej misji.

Zatrzymali się na samym dole alei. Kerim odwrócił się do Bonda z szerokim białym uśmiechem. Pokazał w górę, gdzie piętrzył się ogromny mroczny masyw.

– Meczet Sułtana Ahmeta. Słynne freski bizantyńskie. Szkoda, że nie mam więcej czasu, aby pokazać ci inne cuda mojej ojczyzny.

Nie czekając na odpowiedź Bonda skręcił w prawo i pospieszył oflankowanym marnymi sklepiczynami, zakurzonym bulwarem, który schodził ku odległemu migotaniu morza Marmara. Przez dziesięć minut maszerowali w milczeniu. Potem Kerim zwolnił, skrył się pod osłoną mroku i przywołał Bonda.

– To będzie prosta operacja – powiedział cicho. – Krilenko mieszka tam, za torami kolejowymi. – Pokazał z grubsza skupisko czerwonych i zielonych świateł przy końcu bulwaru. – Ma metę w szopie za tablicą reklamową. Szopa ma normalne drzwi wejściowe, ale również klapę w tablicy. Sądzi, że nikt o tym nie wie. Moi ludzie podejdą od frontu, Krilienko wyślizgnie się przez właz i wtedy go zastrzelę. Zgadza się?

– Jeśli tak mówisz.

Podjęli wędrówkę bulwarem, trzymając się ścian. Po dziesięciu minutach ujrzeli tablicę wysokości dwudziestu stóp, która stała frontem do mającego kształt litery T skrzyżowania ulic. Księżyc był za nią, reklamę zatem spowijał cień. Kerim szedł teraz jeszcze ostrożniej, cicho stawiając przed sobą stopy. Mniej więcej sto jardów przed tablicą cienie urywały się i skrzyżowanie było skąpane w białej poświacie księżyca. Kerim skrył się w ostatniej wnęce drzwiowej i tyłem do siebie ustawił w przodzie Bonda. Rozległo się ciche plaśnięcie otwieranego futerału. W dłoń Bonda została wciśnięta rozszerzona na końcach smukła, ale ciężka stalowa rura o długości dwóch stóp.