Pozdrowienia z Rosji

Bond stężał. Jego pistolet dwa razy zagadał z biodra. Nóż, który nie zdołał sięgnąć pleców Kerima, nieszkodliwie stuknął o ziemię. Postać, powstała nagle spośród martwych, okręciła się powoli jak baletnica i osunęła na twarz. Bond podbiegł do przodu. Zdążył w ostatniej chwili. Na ostrzu zamigotał blask księżyca, no i miał czyste pole strzału. Kerim spojrzał na podrygujące ciało, a potem odwrócił się do Bonda.

Bond stanął gwałtownie.

– Ty cholerny głupcze! – powiedział gniewnie. – Czy do cholery nie mógłbyś lepiej się pilnować!?

Gniew Bonda brał się w przeważnej mierze ze świadomości, że to on ściągnął na Kerima śmiercionośną chmurę. Darko Kerim uśmiechnął się z zażenowaniem.

– Niedobrze się stało, James. Za wiele razy ocaliłeś mi życie. Mogliśmy być przyjaciółmi. Teraz dzieli nas zbyt wielki dystans. Przebacz, bo nigdy nie zdołam ci odpłacić. – Wyciągnął do Bonda rękę.

Bond ją odepchnął.

– Nie bądź cholernym durniem, Darko – powiedział brutalnie. – Moja broń była sprawna. Twoja nie. Lepiej zafunduj sobie taką, która działa. Na rany Boskie, powiedz, o co do diabła chodzi? Za wiele wychlapało się tu dzisiejszego wieczoru krwi. Rzygać mi się od tego chce. Muszę się napić. Chodźmy wykończyć raki. – Ujął ogromnego mężczyznę za ramię.

Gdy dochodzili do stołu, zasłanego resztkami wieczerzy, z głębin ogrodu dobiegł okropny, przeraźliwy skowyt. Bond położył dłoń na pistolecie, ale Kerim pokręcił głową.

– Wnet się dowiemy, o co chodziło Szarym – powiedział posępnie. – Zajęli się tym moi przyjaciele. Mogę zgadywać, co odkryją. Sądzę, że nigdy mi nie wybaczą, iż byłem tutaj dziś wieczorem. Pięciu ich ludzi nie żyje.

– Mogła być równie dobrze martwa kobieta – odrzekł Bond bez współczucia. – Przynajmniej ocaliłeś jej życie. Myśl trzeźwo, Darko. Ci Cyganie zdawali sobie sprawę z ryzyka, kiedy zaczęli szpiegować dla ciebie Bułgarów. To po prostu wojna gangów. – Ochrzcił wodą dwie szklanki raki.

Obydwaj opróżnili je jednym haustem. Czyszcząc czubek zakrzywionego sztyletu pęczkiem trawy nadszedł Vavra, usiadł i przyjął od Bonda szklankę raki. Wyglądał na zupełnie zadowolonego. Bond odniósł wrażenie, iż walka trwała dlań za krótko. Powiedział coś z łobuzerską miną.

Kerim parsknął śmiechem.

– Mówi, że ocenił cię trafnie. Dobrze zabijałeś. Teraz chce, żebyś się zabrał za te dwie kobiety.

– Powiedz mu, że nawet jednej byłoby na mnie za dużo. Ale powiedz też, iż sądzę, że to dobre kobiety. Byłbym rad, gdyby uznał walkę za nie rozstrzygniętą. Już dość jego ludzi zginęło dzisiejszego wieczoru. Będzie potrzebował tych kobiet, aby rodziły dzieci dla jego szczepu.

Kerim przetłumaczył. Cygan kwaśno popatrzył na Bonda i wyrzekł kilka gorzkich słów.

– Mówi, że nie powinieneś był prosić go o tak trudną przysługę. Powiada, że masz za miękkie serce jak na dobrego zabijakę. Zrobi jednak, o co prosisz.

Cygan zignorował dziękczynny uśmiech Bonda. Zaczął mówić szybko do Kerima, a ów przerywał mu niekiedy pytaniem. Często padało nazwisko Krilienko. Potem głos zabrał Kerim. Mówił głosem pełnym skruch i nie reagował na protesty Cygana. Wymienił Krilienkę po raz ostatni. Potem zwrócił się do Bonda.

– Przyjacielu – oświadczył sucho – to osobliwa sprawa. Wygląda na to, że Bułgarzy dostali rozkaz, aby zabić Vavrę i tylu jego ludzi, ilu zdołają. Na razie wszystko jest proste. Wiedzą, że Cyganie pracują dla mnie. No, może trochę drastyczne. Lecz w kwestii zabijania Rosjanie rzadko okazują subtelność. Uwielbiają masową zagładę. Vavra zatem był celem głównym. Ja drugim w kolejności. Wypowiedzenie wojny mnie osobiście również mogę zrozumieć. Tobie jednak, jak się zdaje, nie miała przytrafić się krzywda. Zostałeś dokładnie opisany, aby nie popełniono błędu. To dziwne. Może pragnięto uniknąć reperkusji dyplomatycznych. Kto wie? Atak był dobrze zaplanowany. Dostali się okrężną drogą na szczyt wzniesienia i byśmy niczego nie usłyszeli, zjechali w dół z wyłączonymi silnikami. To pustkowie i w promieniu wielu mil nie ma żadnego policjanta. Wyrzucam sobie, że traktowałem tych ludzi tak lekko. – Kerim wyglądał na stropionego i nieszczęśliwego. Odnosiło się wrażenie, że próbuje coś postanowić. Na koniec powiedział: – Mamy północ. Rolls już jest. Przed powrotem do domu i pójściem spać pozostaje do zrobienia pewna drobnostka. I czas najwyższy, byśmy pożegnali tych ludzi. Czeka ich do świtu masa pracy. Jest wiele ciał, które trzeba wrzucić do Bosforu, muszą też naprawić mur. Rano po tym zamieszaniu nie może pozostać żaden ślad. Nasz przyjaciel życzy ci wiele dobrego. Powiada, że musisz wrócić, a Zora i Vida będą twoje dopóty, dopóki nie obwisną im piersi. Nie godzi się, bym przyjmował na siebie winę za to, co się stało. Powiada, że mam mu nadal podsyłać Bułgarów. Dzisiejszej nocy zginęło dziesięciu. Miałby chętkę jeszcze na kilku. Teraz uściśniemy mu dłoń i pójdziemy. Tylko o to nas prosi. Jesteśmy dobrymi przyjaciółmi, ale gajo. No i przypuszczam, że nie chce, byśmy widzieli, jak jego kobiety opłakują poległych.