Pozdrowienia z Rosji

Pociąg – popękana czarna sylweta na srebrzystym tle morza – pokonywał w stukocie kół swą stumilową podróż do granicy greckiej, a ku Bondowi i Kerimowi pożeglowała w nieruchomym powietrzu ciężka chmura dymu z lichego paliwa, jakim się krzepił. Ledwie zamigotało i znikło czerwone światło na wagonie hamulcowym, a skład zagrzechotał potężnie na rozjazdach i dwoma ochrypłymi, żałosnymi gwizdnięciami zapowiedział leżącej milę dalej, małej stacyjce Buyuk swoje przybycie.

Łomot pociągu zamarł w oddali i Bond poczuł, że karabin głębiej wbija się w jego ramię. Wytężając oczy, wbił spojrzenie w mroczny cel. W jego środku ukazała się plama głębszej czerni.

Bond ostrożnie uniósł lewą dłoń, by osłonić oczy przed księżycem. Zza jego prawego ucha doniosło się ciche syknięcie wciąganego powietrza, a potem słowa:

– Już wychodzi.

Ze środka wielkiego, zacienionego plakatu, spomiędzy ekstatycznie półrozchylonych ogromnych fioletowych warg, wysunęła się i zwisła jak robak z ust trupa ciemna ludzka sylwetka.

Zeskoczyła. Statek żeglujący w stronę Bosforu ryknął w noc, jak bezsenne zwierzę w ogrodzie zoologicznym. Bond poczuł na czole kropelki potu. Lufa karabinu wcisnęła się głębiej, gdy mężczyzna pod tablicą zszedł cicho z chodnika i ruszył w ich stronę.

Kiedy dotrze do skraju cienia, zacznie biec, pomyślał Bond. Cholerny głupcze, celuj z poprawką.

Teraz. Mężczyzna pochylił się, gotów do sprintu przez oślepiająco białą ulicę. Wychodził z cienia. Dla zyskania rozpędu wysunął w przód ugiętą nogę i skręcił korpus.

Przy uchu Bonda rozległo się łupnięcie toporu uderzającego pień drzewa. Z rozrzuconymi ramionami mężczyzna runął przed siebie. Gdy jego broda lub czoło zderzyło się z ulicą, nastąpiło donośnie „tok".

U stóp Bonda brzęknęła łuska. Usłyszał trzask następnej kuli wsuwanej do komory.

Palce mężczyzny przez chwilę szarpały kamienie, a nogi kopały ulicę. Potem leżał już całkiem nieruchomo.

Kerim mruknął. Karabin zniknął z ramienia Bonda, który słyszał, jak Kerim składa broń i wsuwa noktowizor do skórzanego futerału.

Bond oderwał spojrzenie od rozciągniętej na drodze sylwetki, sylwetki, która była człowiekiem, ale już nim nie jest. Przez chwilę poczuł wstręt do życia, które zmusza go do przyglądania się takim rzeczom. Ów wstręt nie dotyczył Kerima. Kerim był dwukrotnie celem tamtego mężczyzny. Na swój sposób prowadzili ze sobą długi pojedynek, podczas którego tamten oddał dwa strzały, a Kerim tylko jeden. Lecz Kerim był sprytniejszy, bardziej opanowany, miał więcej szczęścia i w tym właśnie rzecz. Bond jednak nigdy nie zabijał z zimną krwią i nie znosił być świadkiem czy pomocnikiem kogoś, kto to czyni.

Kerim w milczeniu ujął go za ramię. Tą samą drogą, którą tu przyszli, poczęli wolno oddalać się z miejsca zdarzenia.

Kerim zdawał się odgadywać myśli Bonda.

– Zycie jest pełne śmierci, przyjacielu – powiedział filozoficznie. – I niekiedy człowiek staje się jej instrumentem. Nie żałuję, że zabiłem tego człowieka, jak też nie żałowałbym zabicia któregokolwiek z Rosjan, jakichśmy widzieli dzisiaj w ich biurze. To twardzi ludzie. Jeżeli nie wydrzesz im czegoś siłą, na pewno nie wydrzesz i dobrocią. Zawsze są tacy sami. Chciałbym, aby twój rząd zdał sobie z tego sprawę i odpowiednio ich traktował. Ot, mała lekcja dobrych obyczajów od czasu do czasu – taka, jaką im dzisiaj zafundowałem.

– Uprawiając politykę z pozycji siły nieczęsto ma się szansę działać tak szybko i czysto jak ty dzisiejszej nocy. Darko. I nie zapominaj, że skarciłeś tylko jednego z ich satelitów, jednego z tych ludzi, jakich zawsze znajdą do brudnej roboty. Niemniej – powiedział Bond – całkowicie się z tobą zgadzam co do Rosjan. Po prostu nie potrafią zrozumieć marchewki. Tylko kij się liczy. Zasadniczo to masochiści. Uwielbiają knuty. Oto dlaczego byli tak szczęśliwi pod Stalinem. Nie jestem pewien, jak zareagują na te kawałki marchewki, które rzuca im Chruszczow, i Ska. A Anglia

– cóż, problem polega na tym, że dzisiaj w modzie marchewka dla wszystkich. W kraju i za granicą. Nie pokazujemy już'zębów

– tylko dziąsła.

Kerim roześmiał się gardłowo, ale nie miał komentarzy. Pięli się cuchnącą aleją i brakło im tchu na rozmowę. Odpoczęli na górze, a potem powędrowali niespiesznie ku drzewom Hippodro-mu.

– Więc mi wybaczysz dziesiejszy dzień? – Te nuty niepewności w zwykle buńczucznym głosie potężnego mężczyzny były czymś niezwykłym.

– Wybaczyć ci? Co takiego? Nie bądź śmieszny. – Ze słów Bonda przebijała sympatia. – Masz swoją robotę i wykonujesz ją. Jestem pod wielkim wrażeniem. Masz tu cudowny układ. To ja powinienem prosić o wybaczenie, bo wygląda na to, że zwaliłem ci na głowę masę kłopotów. I uporałeś się z nimi. Ja się tylko woziłem na kółku. No i zupełnie nie posunąłem zasadniczego zadania. M. zacznie się niecierpliwić. Może w hotelu czeka jakaś wiadomość.