Pozdrowienia z Rosji

Natychmiast wyszło na jaw, że się mylił. Nie przebrzmiało jeszcze ostatnie słowo wodza, kiedy wyższa dziewczyna – która, jak szepnął Kerim, nosiła imię Zora – nie celując kopnęła silnie w bok, trafiła przeciwniczkę prosto w brzuch, a gdy ta się zachwiała, powaliła ją na kamienny krąg obszernym zamachowym ciosem w skroń.

– Oj, Vida! – rozległ się w tłumie lament kobiety. Nie musiała się obawiać. Nawet Bond widział, że leżąc pozornie bez tchu Vida tylko udaje. Kiedy stopa Żory mierzyła w jej żebra, dostrzegł błysk oczu pod ugiętym ramieniem.

Obie dłonie Vidy strzeliły w górę, uchwyciły kostkę, a głowa dziewczyny jak łeb węża uderzyła w podbicie. Zora wydała okrzyk bólu, próbując wyszarpnąć uwięzioną stopę. Było za późno. Wciąż dzierżąc kostkę rywalki Vida uklękła, powstała na nogi, a potem silnie szarpnęła w górę. Druga stopa Żory oderwała się od ziemi i dziewczyna runęła jak długa.

Ziemia zadrżała od jej upadku. Przez chwilę Zora leżała nieruchomo, lecz zaraz ze zwierzęcym warknięciem zwaliła się na nią szarpiąca i drapiąca Vida.

Dobry Boże, co za piekielnica, pomyślał Bond. Słyszał obok siebie podniecony oddech Kerima, wydobywający się z sykiem spomiędzy zaciśniętych zębów.

Lecz broniąc się łokciami i kolanami wyższa dziewczyna zdołała wreszcie zrzucić z siebie kopnięciem rywalkę. W strzępach chałatu na swym wspaniałym ciele chwiejnie powstała na nogi i szczerząc zęby odstąpiła do tyłu. Natychmiast jednak podjęła atak, wymachując ramionami, aby pochwycić przeciwniczkę; kiedy Vida odskakiwała w bok, dłoń Żory złapała kołnierz jej sukni i rozerwała ją do samego dołu. Jednym skrętem Vida zanurkowała pod wyciągniętymi ramionami, a jej pięści i kolana zadudniły o korpus atakującej.

Ta walka w zwarciu była błędem. Wokół niższej dziewczyny zamknęły się silne ramiona, uniemożliwiając uwięzionym przy biodrach dłoniom sięgnięcie do oczu Żory. A kiedy stopy i kolana Vidy bezradnie miotały się w dole, Zora poczęła cisnąć.

Bond pomyślał, że większa dziewczyna musi teraz zwyciężyć. Wystarczyło, by zwaliła się na przeciwniczkę. Głowa Vidy rąbnęłaby o kamienie i Zora mogłaby robić, co zechce. Lecz najniespo-dziewaniej w świecie to ona właśnie zaczęła wrzeszczeć. Bond dostrzegł, że głowa Vidy wbiła się głęboko w jej piersi. W robocie były zęby. Zora musiała uwolnić rywalkę, aby chwyciwszy ją za włosy oderwać od siebie. Lecz teraz dłonie Vidy były swobodne i kancerowały pracowicie ciało wyższej dziewczyny.

Zapaśniczki odskoczyły od siebie i cofnęły się jak koty; spod strzępów odzieży prześwitywała ich lśniąca skóra, a z obnażonej piersi Żory spływała krew.

Rade, że wywikłały się z tarapatów, krążyły czujnie wokół siebie, a czyniąc to, zerwały resztę łachmanów i rzuciły je w stronę widowni.

Bond wstrzymał oddech na widok dwóch błyszczących nagich ciał; poczuł, że siedzący obok Kerim również tężeje. Miało się wrażenie, iż krąg Cyganów otoczył zapaśniczki ciaśniej. W rozjarzonych oczach migotał księżyc i dokoła niósł się szept gorącego posapywania.

Dysząc ochryple i obnażając zęby dziewczyny wciąż krążyły wokół siebie. Na ciężko falujących piersiach i łonach, na chłopięco twardych biodrach pobłyskiwały refleksy świetlne. Stopy pozostawiały na białym kamieniu ciemne wilgotne ślady.

I tym razem pierwszy ruch wykonała Zora, rzucając się do przodu z ugiętymi i rozstawionymi ramionami. Vida jednak nie ustąpiła. Jej prawa stopa wystrzeliła we wściekłym coup de savate, który doszedł celu z plaśnięciem godnym kuli rewolwerowej. Wyższa dziewczyna skurczyła się z okrzykiem bólu. Vida wymierzyła drugą stopą cios w żołądek, a potem zwaliła się na rywalkę.

Z tłumu doniósł się niski pomruk, gdy Zora osunęła się na kolana. Uniosła dłonie, aby chronić twarz, było już jednak za późno. Vida okraczyła ją i uchwyciwszy za nadgarstki całym ciężarem ciała przygniotła do ziemi, a jej obnażone zęby jęły się zbliżać ku bezbronnej szyi.

– BACH!

Wybuch rozgniótł brzemienną napięciem ciszę jak orzech. Za kręgiem tanecznym ognista smuga zapaliła ciemności, a kawałek tynku świsnął Bondowi koło ucha. Nagle ogród zapełnił się biegnącymi ludźmi, wódz, z zakrzywionym sztyletem w wyciągniętej przed siebie dłoni, przemykał chyłkiem przez krąg taneczny, a za nim, również z dobytą bronią, podążał Kerim. Mijając dwie oszołomione teraz i drżące dziewczyny, Cygan coś do nich wrzasnął, a one natychmiast zerwały się do biegu, by skryć się między drzewami, gdzie znikały już ostatnie kobiety i dzieci.

Bond, z Berettą niepewnie trzymaną w dłoni, ruszył powoli śladem Kerima ku wywalonemu eksplozją wielkiemu wyłomowi w murze ogrodu, zastanawiając się, o co tu do diabła chodzi.

S płacheć trawy pomiędzy wyłomem a kręgiem tanecznym przemienił się w kłębowisko walczących, biegających postaci. Dopiero dotarłszy na miejsce potyczki Bond odróżnił przysadzistych konwencjonalnie ubranych Bułgarów od wirujących w przepychu swych szat sylwetek Cyganów. Zdawało się, że Szarych jest więcej niż Cyganów, niemal dwa razy więcej. Kiedy Bond wbił spojrzenie w zwartą ludzką masę, wypadł z niej, trzymając się za brzuch, młodziutki Cygan, a gdy z okropnym kaszlem ruszył zygzakiem ku Bondowi, popędziło za nim dwóch niskich smagłych mężczyzn z opuszczonymi nisko nożami.