Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Так, так! — адказала Герміёна. Яна выглядала спалоханай, яе кнігі ляталі у самых розных кірунках. — Мы дапаможам… Мы шкадуем…
Кінуўшы тужлівы погляд на Гары і Рона, дзяўчына паспяшалася з пакоя ўслед за Місіс Уізлі.
— Мы як эльфы-дамавікі, паціху пажаліўся Рон, усё яшчэ масажуючы галаву, пакуль яны з Гары ішлі уніз. — Чаканне без задавальнення ад працы. Чым хутчэй гэтае вяселле скончыцца, тым шчаслівей я буду.
— Так, — сказаў Гары. — Тады ў нас не будзе нічога, акрамя пошуку Хоркурксаў… Гэта будзе як вакацыі, ці не так?
Рон пачаў было ўсміхацца, але пры поглялядзе на велізарную груду скруткаў, якія чакалі іх у пакоі Місіс Уізлі, усмешка рэзка спаўзла з яго твара.
Дэлякуры прыехалі наступнай раніцай ў 11. Да гэтага часу Гары, Рон, Герміёна і Джыні не іспытвалі ні найменьшай сімпатыі да сям’і Флёр; Рон азадачана пайшоў наверх, каб падабраць шкарпэткі аднаго колера, і Гары паспрабаваў прыгладзіць свае валасы. Калі ўсіх злічылі досыць прыбранымі, яны ўсім натоўпам пайшлі на заліты сонцам заді двор сустракаць госцяў.
Гары ніколі не бачыў гэтае месца настолькі чыстым. Іржавыя катлы і старыя Велінгтонскія чаравікі, якія звычайна былі раскінуты побач з заднімі дзвярамі, замянілі двума кустамі у вялікіх чыгунах, па баках дзвярэй; і хоць на вуліцы не было нават невялікага ветрыка, лісце гультаявата калыхаліся. Курэй адвялі, двор абнеслі агароджай, а суседні сад быў абрэзаны, аскублены і ўпрыгожаны, хоць Гары падумаў, што ён выглядае вельмі маркотна без натоўпу гномаў, якія звычайна весела скачуць.
Ён страціў лік таму, колькі загавораў бяспекі было вакол Нары і ад Ордэна, і ад Міністэрства; усё, што ён ведаў — ніхто не мог перанесціся пры дапамозе магіі ў гэтае месца. Таму Містэр Уізлі пайшоў на вяршыню найблізкага пагорка, каб сустрэць Дэлякураў, куды яны павінны былі прыбыць пры дапамогі партала. Калі яны з’явіліся, раздаўся незвычайны высокі смех, які, як апынулася, выдаваў Містэр Уізлі, які з’явіўся імгненне праз, загружаны багажом і пад руку з прыгожай бялявай жанчынай, у мантыі колеру зялёнага лісця.
— МамА, закрычала Флёр, і панеслася наперад, каб абняць яе — ТатА!
Мёсью Дэлякур быў не такі прыгожы, як жонка; гэта быў невысокі камлюкаваты мужчына з вострай чорнай барадой. Аднак ён выглядаў дабратлівым. Падыдучы да Місіс Уізлі у чаравіках на высокай платформе, ён двойчы пацалаваў жанчыну ў кожную шчаку, пакінуўшы яе ўсхваляванай.
— У вас было столькі п’гоблем, — сказаў ён глыбокім голасам. — Флёр сказала нам вы п’гацавалі вельмі шмат.
— О, нічога, нічога, — працвірчала Місіс Уізлі. — Ніякіх праблем.
Ад абурэння, Рон штурхнуў нагой гнома, які знаходзіўся за адным з кустоў.
— Да’гагая лэдзі, — сказаў Мёсью Дэлякур, усё яшчэ трымаючы руку Місіс Уізлі і ззяючы. — Мы ўдастоеныя вялікага гонару, ствараючы звяз двух нашых семьяў! Дазвольце мне прадставіць сваю жонку — Апаліна.
Мадам Дэлякур праплыла наперад і спынілася, каб пацалаваць Місіс Уізлі.
— Ча’гоўна, — сказала яна, — ваш муж ‘газказваў нам пацешныя гісторыі.
Містэр Уізлі выдаў вар’яцкі смяшок, місіс Уізлі зірнула на яго так, што ён неадкладна замоўк і зрабіў выгляд, што стаіць ў ложку сур’ёзна хворага сябра.
— І, вядома, вы суст’гакаліся з маёй малодшай дачкой, Габ’гыэль, — сказаў Мёсью Дэлякур. Габрыэль была Флёр у мініяцюры — адзінаццаці гадоў, з срэбнымі валасамі да таліі, яна паслала місіс Уізлі страшэнную ўсмешку і абняла яе, затым кінулана Гары палкі погляд і пляснула вейкамі. Джыні гучна прачысціла горла.
— Так, давай, падыходзіце! — сказала Місіс Уізлі праззяўшы і прводзіла Дэлякураў у хату з “Не, калі ласка, мон амі” і “Толькі пасля вас, Шэр амі” і “Няма за што, мез амі”.
Дэлякуры, як высвятлілася, былі карыснымі і прыемнымі гасцямі. Яны заўсёды былі радыя дапамагчы з падрыхтоўкамі да вяселля. Мёсью Дэлякур зваў усё, пачынальна ад плану рассаджвання госцяў да чаравікоў сябровак нявесты, “Чароўным!”. Мадам Дэлякур была больш падкаваная ў сямейных справах і імгненнем пачысціла духоўку належным чынам. Габрыель усюды накіроўвалася за сваёй старэйшай сястрой, спрабуючы дапамагаць усім, чым можа, і хутка лепетала на французкай мове.
Унізе Нара была яшчэ не гатовая размясціць госцяў. Містэр і Місіс Уізлі зараз былі ў гасцінай, перакрычаўшы пратэсты Мёсью і мадам Дэлякур і настаяўшы на тым, каб яны размясціліся ў іх спальні. Габрыэль была разам з Флёр у старым пакоі Персі, а Біл будзе падзяляць пакой з Чарлі, як толькі Чарлі вернецца з Румыніі. Шанцы прапрацаваць план разам сталі практычна нулявымі, і, у роспачы, Гары, Рон і Герміёна падахвоціліліся карміць курыц толькі для таго, каб пазбегнуць перапоўненай хаты.