Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Шырынку на тваім месцы я б ўсё жа зашпіліў рукой, — параіў Гары Рон, хіхікаючы, калі Гары маментальна паглядзеў уніз. — Вось твой падарунак. Адчыні яго тут, ён не для вачэй маёй маці.
— Кніга? — сказаў Гары, вывучаючы прамавугольную вокладку. — Трохі адышоў ад традыцыі?
— Гэта не простая кніга, — сказаў Рон. — а залатая. Дванаццаць Правераных Спосабаў Зачараваць Ведзьму. Тлумачыць усё аб дзяўчынках. Калі б ў мяне была такая летась, я б сапраўды ведаў, як кінуць Лавендру і як паводзіць сябе з… Ну, Фрэд і Джордж пазычылі мне адну, і я шматлікаму навучыўся. Ты будзеш здзіўлены, тут справа рукамі не абыйдзецца.
Калі яны з’явіліся на кухні, на стале іх ужо чакала горка падарункаў. Біл і Мёсью Дэлякур сканчалі снедаць, пакуль місіс Уізлі мела зносіны з імі, стоячы ў пліты.
— Артур папрасіў мяне пажадаць табе шчаслівага семнаццацігоддзя, Гары, — сказала яму зіхатлівая Місіс Уізлі. — Яму прыйшлося рана сысці на працу, але ён вернецца да абеду. Наш падарунак на самым верху.
Гары сеў, узяў той скрутак, на які яна паказала, і разгарнуў яго. Унутры ляжаў гадзіннік, падобны на той, што Містэр і Місіс Уізлі падарылі Рону на яго семнаццацігоддзе; яны былі залатымі, а замест стрэлак былі кругі.
— Гэта традыцыя, дарыць чараўніку гадзіннік на яго сямнаццацігоддзе, — сказала Місіс Уізлі, клапатліва гледзячы на яго. — Баюся, яны не такія новыя, як у Рона, наогул-то яны прыналежылі майму брату Фібіану, а ён не вельмі асцярожна адносіўся да сваіх рэчаў, там ўвагнутасць ззаду, але…
Астатняя частка яе прамовы кудысьці знікла; Гары ўстаў і абняў яе. Ён спрабаваў укласці мноства невымоўнага ў гэтыя абдымкі і, магчыма, яна ўсё зразумела, таму што яна далікатна папляскала яго па шчацэ, калі ён адпусціў яе, затым не вельмі вызначана ўзмахнула палачкай, ад чаго палова бекону выляцела з патэльні на падлогу.
— З Днём нараджэння, Гары! — сказала Герміёна, спяшаючыся на кухню і дадаючы свой падарунак да гары іншых.
— Гэта няшмат. Але я спадзяюся, што табе спадабаецца. А што ты падарыў? — спытала яна ў Рона, які быццам яе не чуў.
— Давай, адчыняй падарунак Герміёны! — сказаў Рон.
Яна купіла яму новы Брыдаскоп. У наступнай абгортцы была чарадзейная брытва ад Біла і Флёр (“Так, гэтА дазволІць табе галіццА так гладкА, як толькІ можнА,” запэўніў яго Мёсью Дэлякур, “але памятАй выразнА выяўляці думкІ, інакш можаш не далічыццА не тых валасоў…”), шакалад ад Дэлякураў і вялізарная скрынка прыколаў з крамы двайнят.
Гары, Рон і Герміёна не сталі затрымоўвацца на кухні, у якой стала цесна з прыходам Мадам Дэлякур, Флёр і Габрыэль.
— Я ўсё збяру, — весела сказала Герміёна, адбіраючы падарункі ў Гары, пакуль яны ішлі наверх. — Я амаль скончыла, засталося толькі дачакацца тваіх трусоў з мяцця, Рон…
Мармытанне Рона перапынілі дзверы, якія адчыніліся на другім паверсе.
— Гары, можна цябе на секундачку?
Гэта была Джыні. Рон замер, але Герміёна падхапіла яго за локаць і павяла ўверх па лесвіце. Ірвуючыся, Гары прайшоў за Джыні у яе пакой.
Ён яшчэ ніколі там не быў. Ён быў маленькі, але светлы. На адной сцяне вісеў вялікі плакат Вядуній, а на іншай — фатаграфія Гвеног Джонс, капітана каманды па Квідытчу, якая складаецца толькі з ведзьмаў. Стол стаяў у расчыненага акна, з якога было відаці пляцоўку, на якой калісьці ён з ёй, Ронам і Герміёнай гуляў у Квідытч двое на двое, а зараз там быў вялікі беласнежны шацер. Сцяг на яго верхавіне быў на адным узроўні з акном Джыні.
Джыні паглядзела прама ў твар Гары, глыбока ўдыхнула і сказала:
— Віншую з семнаццацігоддзем.
— Так… дзякуй.
Яна спакойна глядзела на яго; ён, зрэшты, знаходзіў вельмі складаным паглядзець у адказ, для яго гэта была тое ж, што глядзець на яркае святло.
— Добры краявід, — сказаў ён, паказваючы ў акно.
Яна праігнаравала гэтую фразу. Ён яе не вініў.
— Я не ведала, што табе падарыць, — сказала яна.
— Ды не трэба было нічога дарыць.
І гэта яна пакінула без увагі.
— Я не ведала, што будзе карысным. Нічога вялікага, што ты б не змог панесці.
Ён зірнуў на яе. Яна не плакала; гэта было адной з тых дзіўных рэчаў у Джыні, яна рэдка плакала. Гары падумаў, што, мусіць, Шэсць братоў паўплывалі на яе так.
Яна падышла бліжэй.
— І я падумала, што мне хочацца падарыць табе напамінак ад сабе, раптам ты сустрэнеш якую-небудзь Вейлу пасля таго, як скончыш то, чым збіраешся заняцца.