Czasopodobna nieskończoność [Timelike Infinity - pl]

Berg wykonała pół salta, zanim rozrzedzone powietrze nie wyhamowało jej obrotu. Potem zaczęła spadać do góry nogami względem ziemiostatku. przyciągana tak niezauważalnie, że czuła się, jakby zawisła na niebie.

Oddychając zimnym powietrzem, z szeroko rozpostartymi kończynami spoglądała na ziemiostatek. Największym niebezpieczeństwem — spośród całej gamy grożących jej niebezpieczeństw, to prawda — była groźba rozpędzenia się do prędkości ucieczkowej. Czy będzie tak lecieć ku blaskowi Jowisza, podczas gdy jej płuca walczyć będą o każdy oddech? Usiłowała posmakować powietrze, by wyczuć, czy aby nie staje się coraz rzadsze, lecz okazało się to niewykonalne.

Ziemiostatek rozpościerał się przed nią niczym na diagramie. Patrzyła na płaską, szeroką na ćwierć mili kopułę z szarego materiału konstrukcyjnego xeelee, stanowiącą jego rdzeń. W kopule widniały okrągłe otwory, każdy szeroki na jard, będące niewątpliwie wylotami miotaczy osobliwości opisanymi przez Poole'a. Kopuła niedorzecznie przywodziła jej na myśl stary stadion sportowy, wydarty z Ziemi i ciśnięty nogami do góry na orbitę wokół Jowisza. Jednak u podstawy tego stadionu znajdowała się ściśnięta grupka budynków z materiału xeelee oraz sponiewierane starożytne głazy megalitycznego kręgu. Niedaleko krawędzi dostrzegła dwóch ścigających ją mężczyzn. Nie odrywając od niej oczu, trzymali się trawiastego podłoża niczym odziane na różowo muchy, ich broń leżała przy nich, przyciśnięta do murawy odwróconą siłą ciążenia.

Poza ziemiostatkiem spliński okręt przesuwał się po niebie, a Jowisz rzucał na jego słoniowatą skórę wielobarwne, długie plamy światła.

Wtedy w jej uszach zaszemrał najdelikatniejszy z możliwych wietrzyk i złożone, słabe pole grawitacyjne ziemiostatku powoli wciągnęło ją z powrotem na sztuczny nieboskłon. Poczuła głęboką ulgę. Cóż, przynajmniej nie umrze wskutek asfiksji, zawieszona od niechcenia nad Jowiszem.

Ziemiostatek jakby odchylał się od niej, przechylając swą przykrytą kopułą sekcję i ukrywając przed jej wzrokiem porośniętą trawą powierzchnię. Wkrótce nawet i splin skrył się za jego krawędzią.

Przez krótką, niesamowitą chwilę pozostała sama. Wisiała w pęcherzyku chłodnego, błękitnego nieba. Postrzępione białe chmury snuły się w powietrzu, przesłaniając skraj ziemiostatku. Zapanowała absolutna cisza, prawie spokój. Nie czuła strachu ani żalu. Niosła ją teraz górska kolejka wydarzeń i Berg mogła jedynie się odprężyć, dać się jej porwać i reagować na to, co wydarzy się jako następne. Spróbowała opróżnić umysł z niepotrzebnych myśli i skupić się wyłącznie na braniu kolejnych bolesnych oddechów.

Teraz podmuch wiatru już znacznie mocniej owiewał jej twarz. Czuła go w swych krótkich włosach, luźny skafander napierał delikatnie na jej pierś i nogi.

Przyjrzała się uważniej kopule, skupiając wzrok na najbliższym z pozornie nieregularnie rozmieszczonych wylotów miotaczy osobliwości, oddalonym o jakieś dwieście jardów od skraju pojazdu. Porównując jego wielkość ze swym paznokciem, przekonała się, że nieznacznie się powiększa, przywodząc jej na myśl rozwierającą się powoli olbrzymią paszczę.

Westchnęła cicho, z odrobiną żalu, co zdziwiło nawet ją samą. Tyle jeśli chodzi o krótką przerwę w powietrzu. Wyglądało na to, że świat wydarzeń raz jeszcze wciągałją w sferę swych wpływów.

Szara kopuła już przesłaniała jej widok. Wszystko wskazywało na to, że uderzy w nią mniej więcej dwadzieścia jardów od krawędzi. Cóż, była zadowolona z tego, że, przynajmniej na razie uda się jej ominąć otwory. Tworzywo xeelee było monomolekularne i dobrze pamiętała ostre krawędzie wejścia do chaty Shiry…

Siła ciążenia w tej części kopuły będzie około czterokrotnie mniejsza od normalnego ziemskiego ciążenia we wnętrzu statku. Dosyć, by uderzenie było raczej mocne. Omiatana przybierającym na sile wiatrem usiłowała zmienić położenie, podginając lekko ręce i nogi, zasłaniając twarz dłońmi.