Czasopodobna nieskończoność [Timelike Infinity - pl]

Harry spróbował chwycić Poole'a za ramię. Jego palce przeszły przez materiał i ciało chmurą pikseli.

— Michael, spojrzyj na splina.

Pierwszy okręt minął już zenit i zdawał się oddalać od ziemiostatku. W głębi jego przypominających kratery dziur Poole dostrzegł migotanie krwi i metalu.

Towarzysz splina, drugi okręt wojenny, wyłonił się już całkowicie ze Złącza. Osiągnął wielkość dużej monety i powiększał się zauważalnie.

Drugi statek podążał wprost ku nim.

— Tylko dwa — mruknęła Berg.

Poole zerknął na nią wystraszony. Jej twarz była ściągnięta w fałdki wokół oczu.

— Co?

— Nie widać żadnych oznak tego, by przez portal przechodziły kolejne statki. Minęło już dosyć czasu, by zaczął wynurzać się trzeci.

Poole pokręcił głową w podziwie nad jej umiejętnością zachowania trzeźwego umysłu w obliczu wiszącej na niebie groźby.

— Myślisz, że po drugiej stronie coś ich powstrzymuje?

Berg gwałtownie potrząsnęła głową w geście zaprzeczenia.

— Nie, to nie to. Uważają, że dwa im wystarczą. Shira z niepokojem załamała ręce.

— Proszę — powiedziała. — Chodźmy do tipi.

Poole zignorował ją.

— Co według ciebie zamierzają?

Berg pozbywszy się strachu, a przy najmniej opanowawszy go, przez chwilę podążała wzrokiem w ślad za bezgłośną wędrówką splina.

— Tamten pierwszy opuszcza przestrzeń okołojowiszową.

— Kierując się dokąd? — zapytał Poole. — Ku centrum Układu Słonecznego?

— Najlogiczniejsze posunięcie — odparła sucho Berg. — Tam jest Ziemia, tłuściutki kąsek tylko czekający, by wyciągnąć po niego rękę.

— A drugi?

— …leci przysmażyć nam tyłki.

— Nie musicie się niczego obawiać — powiedziała Shira. — Kiedy projekt wyda owoce, te wydarzenia zostaną… przekształcone w nieszkodliwe cienie.

Poole i Berg odwracając głowy od złowieszczych poruszeń na niebie, przyjrzeli się uważnie Przyjaciółce.

— Oszalała — stwierdziła Berg.

Shira pochyliła się ku nim, w jej bladych niebieskich oczach widniało napięcie.

— Musicie zrozumieć jedno. Projekt naprawi to wszystko. Kontynuacja projektu jest — musi być — najważniejszym priorytetem dla nas wszystkich. Włączając w to i was, naszych gości.

— Ważniejszym nawet od samoobrony — od obrony Ziemi — przed atakiem splina? zapytał Poole. — Shira, być może mamy teraz największą szansę pokonania napastników. A…

Shira wydawała się nie słyszeć jego słów.

— Projekt musi zostać doprowadzony do końca stwierdziła. — Wręcz przyspieszony. — Dziewczyna spojrzała im prosto w oczy, przypatrując się, błagając o zrozumienie. Michael miał wrażenie, jakby dostrzegał wyćwiczone zdania przesuwające się bezsensownie przez jej umysł. Teraz chodźcie już ze mną.

— Jak myślisz — Poole zapytał Berg. — Zmuszą nas? Dysponują jakąś bronią?

— Dobrze wiesz, że tak — odparła spokojnie Berg. — Widziałeś, co zrobili z moją szalupą.

— A więc nie mamy jak zmusić ich do zrobienia czegokolwiek. — Usłyszał brzmiącą w swym własnym głosie frustrację, rozpacz. A oni wcale nie zamierzają walczyć ze splinem. Wszystkie nadzieje pokładają w tym swoim projekcie. Magicznym projekcie, który wszystko rozwiąże.

Berg jęknęła cicho.

Zamachnęła się w bok zaciśniętą pięścią, uderzając Przyjaciółkę w samą skroń. Shira zgięła się i upadła na ziemię, gdzie znieruchomiała z drobną głową okoloną wiankiem oświetlonej różowym blaskiem trawy.

Harry spoglądając w dół, powiedział:

— No, no.

Poole zerknął na niebo na nieustannie powiększającą się kulistą sylwetkę splińskiego okrętu wojennego.

— I co teraz?

— Musimy unieszkodliwić oba spliny — mruknęła Berg.

— No, pewnie — ucieszył się Harry. — Unieszkodliwimy je oba. Z drugiej strony, dlaczego nie mielibyśmy myśleć większymi kategoriami? Przychodzi mi do głowy taki cwany plan…

— Zamknij się, Harry — powiedział z roztargnieniem Michael. — Dobra, Miriam, słuchamy. Jak?

— Musimy się rozdzielić. Harry, czy szalupa „Kraba” jest gotowa do startu?

Harry zamknął oczy, jak gdyby spoglądał w głąb swej duszy.

— Tak — odpowiedział. Shira poruszyła się na trawie, pojękując cicho.

— Może uda się wam uciec w szalupie — powiedziała Miriam — podczas gdy Przyjaciele wciąż jeszcze biegają we wszystkie strony zdezorientowani, usiłując pochować cały sprzęt. Wracajcie na „Kraba” i ruszajcie w pogoń za pierwszym splinem, tym, który kieruje się w stronę Ziemi. Może uda się wam go dopędzić, zanim uruchomi napęd superprzestrzenny.

— A potem co?

Berg uśmiechnęła się niewesoło.

— Skąd miałabym to wiedzieć? Wymyślam to na bieżąco. Będziesz musiał znaleźć jakiś sposób.