Czasopodobna nieskończoność [Timelike Infinity - pl]

Owszem. Już miała wrażenie, że grunt pod jej nogami lekko się unosi.

Spróbowała wykorzystać słabnącą siłę ciążenia, by uzyskać przewagę. Świadomie zwolniła tempa, wydłużając kroki, by pokonywać jak największy dystans.

Pozwoliła sobie na szybkie spojrzenie przez ramię. Ujrzała, że ścigająca ich grupka Przyjaciół rozdzieliła się: dwóch skupiło się na Michaelu i dziewczynie, dwóch pozostałych pędziło za nią. Byli wysportowani i biegli po trawie z dużą szybkością.

Mieli w dłoniach karabiny laserowe, takie same jak te, które zamieniły jej szalupę w kupę żużlu. Wyobraziła sobie skupioną wiązkę fotonów wydostającą się z wylotów broni i sięgającą jej pleców szybciej niż myśl. Przed bronią świetlną nie uskoczysz… Odruchowo napięła mięśnie pleców. Zgubiła rytm biegu i świadomym wysiłkiem woli zmusiła się do opróżnienia umysłu ze wszystkich myśli, skupienia się wyłącznie na następnym kroku.

Teraz miała wrażenie, że pnie się po ostro nachylonym zboczu. Nie śmiała ponownie się obrócić, bojąc się ujrzeć ziemiostatek pozornie stający za nią dęba, nie chcąc upaść bezradnie w tył, utraciwszy równowagę. I, niech to szlag, paliło ją w piersiach. Jej płuca pompowały rozrzedzone powietrze. Wyjście tak daleko ze studni grawitacyjnej ziemiostatku było równoważne ze wspinaczką w górach Marsa.

Dziwiło ją, dlaczego Przyjaciele nie strzelają. Nie musieli nawet celować, wystarczyło przeciągnąć ogniem ciągłym z boku na bok, rozpłatać jej grzbiet tak samo Jak uczynili to z jej statkiem. A jednak się wahali. Zastanawiali, co zrobić.

Pojęła, że pragnęli ją zatrzymać, nie zabić. Nie zamierzali pochopnie używać swojej broni.

Nie żywiła szczególnej przyjaźni do Przyjaciół, ale przynajmniej nie byli mordercami. Może byłoby lepiej, gdyby nimi byli.

Teraz jej zmysł perspektywy zajął się coraz bliższym skrajem świata. Rozróżniała już pojedyncze źdźbła trawy, gnające w jej kierunku.

Płuca paliły ją żywym ogniem. Bolała ją cała klatka piersiowa, podobnie jak mięśnie pleców i ramion. Nogi, sztywniejące w miarę wspinaczki po coraz ostrzejszej stromiźnie, drżały, jakby przeczuwając, co je czeka.

Zignorowała wszystkie te objawy. Rękoma młócąc rozrzedzone powietrze, wbijała pięty w trawę, odpychając się od powierzchni ziemiostatku.

„Równina” stawała się coraz bardziej stroma. Gnała w górę ukształtowanych na podobiznę misy Alp…

I nagle pod jej butami zabrakło gruntu.

Zachwiała się do przodu, potykając o krawędź świata. Z rozpędu wypadła poza ziemiostatek wprost w różowy blask Jowisza, z rękoma i nogami rozpostartymi niczym niewiarygodny latawiec. Płynąc powoli przed siebie, ujrzała ścigających jąPrzyjaciół leżących ciężko na trawie, ich broń porzuconą bezładnie obok nich, szeroko otwarte usta łapiące rozrzedzone powietrze i twarze ściągnięte w kartonowe maski niedowierzania.

Znajdowała się w otwartej przestrzeni, z pustymi płucami. Wisiała w pozornym bezruchu między ziemiostatkiem a obłym cielskiem Jowisza. Spoglądając kątem oka na boki, widziała już tylko ciemność.

O Jezu, Michael, może to jednak nie był taki dobry pomysł.