Sub kvaranteno la Grand-Hotelo [en Esperanto]

„Kolego. Mi estas profesoro Decker inkognite. Mi devas scii la veron: ĉu mi havas bubonan peston?”

„Jes. Tipa malsaniĝo, sinjora moŝto” – respondis la kuracisto sincere.

El dekmil homoj, se unu resaniĝas el la bubona pesto, sed ankaŭ tiu restos kompatinda ruino. Li decidism ke li lasos libera la viktimojn, baraktantajn en lia kaptilo. Li petis doktoron Ranke likvidi la aferon. Li iru en la ĉambron n-ro 88. (Maud tiam ankoraŭ loĝis tie, nur sekvonttage ŝi ŝanĝis ĉambron kun Lindner. Diru al fraŭlino Borckman, ke ŝi reportu la valoran dokumenton, kaj ŝi vivu trankvile. Li estisBorckman. Ranke tuj rekonis, ke promesiĝas granda ebleco. Li sciis, kion signifas la Bananoksido! Li ne tuj raportis la pestan malsaniĝon kaj petis Maud-on renkontiĝi kun li nokte. Tiam vi engrimpis tra la fenestro, en piĵamo.

– Nun mi almenaŭ scias, kie vi estis – diris Felikso, ekpreninte ankaŭ la alian manon de Maud.

– Ranke iris al la renkontiĝo tiel, kvazaŭ li scius pri la afero, kaj li lerte pridemandis Maud-on. Poste li ĉantaĝis ŝin kaj postulis la kajeron. Li donis limdaton ĝis la sekva tago. Matene Wolfgang kaj la indiĝeno eksciis, kiu estas la laŭdira „komerca vojaĝisto”. Sed ankaŭ la kulpa ĉambrokelnero eksciis tion. Li riskis la punon de dumviva malliberigo… por kvindek florenoj! Kiam la kuracisto raportis la okazaĵon telefone, tiu kelnero iris al la malsanulo. Al Decker jam estis suspektinda la bubona pesto sen febro kaj paralizaj simptomoj. La kelnero, por savi sin, sincere rakontis ĉion al la malsanulo pri la venenigo. Decker tuj estis klarvida pri la situacio. Li donis mono al la kelnero por silenti plu. Li jam apenaŭ atendis, ke Ranke revenu. Sed intertempe alvenis la plica esplor-komitato, kaj ili deklaris la kvarantenon. Kiam Markheit trapasis la sojlon de la malsanulo, Dekcer ŝteliris sur la etaĝon, dume doktoro Ranke rapidis en la ĉambron n-ro 88, sed li jam trovis Lindner-on tie, kiu ŝanĝis ĉambron kun Maud. Li petis permeson de la kantisto por telefoni. Lindner foriris, ĉar la policistoj venigis ĉiun en la halon. Ranke ĵus levis la telefonon por voki Maud-on, kiam la malsanulo alvenis. Okazis vortbatalo, kaj ili komencis luktante barakti. Tio estis videbla sur la ŝirita kravato kaj ĉemizo de la mortinto. Ranke facile ĵetis sur la plankon la venenitan malsanulon, sed antaŭ ol li estus elpaŝinta el la ĉambro, Decker mortopikis la kuraciston per la teatra ponardo, kuŝanta sur la skribotablo. Poste aperis sur la secenejo multe da histeriaj homoj. Sinjorino Relli forportis la kadavron el la ĉambro de Lindner. Maud pensis tion, ke la duko mortigis lin, kaj ŝi kaŝis la ponardon. Felikso, aŭdinte la strangan bruon, ŝteliris tien, ĉar li timis, ke oni suspektos lin, la junulo rerapidis en sian kaŝejon, sed li perdis butonon de sia piĵamo apud la mortinto. Ĉio ĉi grave malhelpis la esploradon. Sed mi, feliĉe, trovis interesan spuron. Tute malforta, tamen konstatebla odoro de oleo estis sentebla sur la kadavro. Decker kaŭzis tion. Mi ekiris tiel sur la ĝusta spuro. La lukto-barakto estis videbla sur la kadavro, sed en la ĉambro ne. Krome ankaŭ la verŝiĝinta sango estis malmulta rilate la vundon. Tiel mi venis al la hipotezo, ke la tapiŝo, kie ili luktis, sur kiun fluis la sango: malaperis! Tiu tapiŝo devis konservi la odoron de la oleo Palmira. Sed ankaŭ Decker pensis pri tio. Wolfgang kaj la indiĝeno estis en lia mano. Se oni kaptos Decker-on, kaj evidentiĝos la venenigo, la falsa pesto, tio signifus teruran punon al ili. La profesoro bone ekspuatis la du homojn, falintajn en lian mason, ili fariĝis liaj sklavoj. Wofgang malaperigis la tapiŝon. Nalaya portis la leteron. Foje Wolfgang batfaligis min en la mallumo. La flegistino profunde dromis, la kuracisto nur tage vizitis lin, tiam Decker simulis. Sed mi sukcesis akiri poŝospegulon el la malsanula ĉambro kun la fingrostampo de la profesoro, kaj ĝi koincidis kun tiu, trovita sur la ŝaltilo de la elektra centralo. Ni bone preparis nin por la tria mallumigo. Ferguson, je mia ordono, rapidis al la ŝtuparo, estanta ĉe la malsanula ĉambro. Decker ne povis reveni, kaj li devis fuĝi.