![Sub kvaranteno la Grand-Hotelo [en Esperanto] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/no-cover.jpg)
Sub kvaranteno la Grand-Hotelo [en Esperanto]
- Автор: Рейто Енё
- Год: 2002
- Язык: эсперанто
- Переводчик: L
- Жанр: Другие приключения
Электронная книга - «Sub kvaranteno la Grand-Hotelo [en Esperanto]». Краткое содержание книги:
– Kiel vi nomiĝas?
– Admirinda Nalaya.
– Kio estas via profesio?
– Reĝo kaj galanteriisto.
– Kiel?
– Mi estas la reganto de la insulo, pro la favoro de la reĝino, kaj kunposedanto de ĉiuj gastigaj establaĵoj sur Malgranda Lagonda…
Tiu sciigo surprizis ankaŭ Elder-on.
– Kial vi loĝas en malpura ĉambro multope?
– Por ke oni ne sciu, kiu mi estas. En grandaj hoteloj ĝi ofte okazas, kion oni nomas inkognito.
– Kaj… kial vi vendas indiĝenajn dancmaskojn?
– Perlabori monon.
– Vi ja povus vivi grandsinjore el la enspezoj.
– Sed tiam aliulo povus vendi tiujn. Oni ne ŝatas indiĝenan direktoron, sed la dancmaskojn jes. Labori estas bone. Perlabori monon estas bone, malgraŭ tio, ke la kromenspezoj estas altaj. Ĝi estas vero.
Teninte maskon en sia mano, li rigardadis ĝin kun plezuro. Elder prenis tion de li.
– Ĉu ĝi estas kuriozaĵo sur Malgranda Lagonda?
– Jes, tre kurioze, sinjoro, tiom ke ĝi tute ne estas trovebla ĉi tie.
– De kie vi havas tion?
– El Lejpcigo. Ĝi ne estas kuriozaĵo tie. Oni produktas tiujn. Ne estas tiel malbelaj maskoj ĉe ni. Ĉiu havas sian propran vizaĝon, tio estas sufiĉe malbela. Ankaŭ tio estas granda vero.
– Kie vi estis nokte?
– Sur la etaĝo. Mi interbatadis kun vi, kaj iu alpafis min.
– Kiel?! Ĉu vi estis tiu?
– Jes. Je la dekdua horo mi ŝteliris al la knabino kaj parolis kun ŝi, elveninte, vi atakis min, mi timiĝis… bum… bum, mi devis kuri.
Elder longe rigardis la rikanantan vizaĝon. La klarigo estas tre simpla aŭ tre artifika.
– Diru, reĝo, ĉu vi scias, kiu mi estas?
– Ĉiu scias. Vi estas saĝa kaj maljuna, kiel krokodilo, kaj la reĝino pagas al vi, por ke vi estu kruela sang-hundo, oni malamas kaj mortigos vin pro tio.
– Nu… Ĉu vi scias, kion mi kutimas fari al la krimuloj, kiam ili mensogas?
– Vi batas ilin, kaj ili malsaniĝas. Sed vi ne rajtas bati reĝon.
Li tuj ricevis tiel grandan vangofrapon, ke la pordisto vekiĝis el sia dormo en la halo.
– Mi opinias, sinjoro, mi eraris. Tamen eblas – diris la Admirinda Nalaya malgaje, kaj fajreroj dancis antaŭ liaj okuloj.
– Mi ĝojas, ke ni komprenis unu la alian. Nun rakontu, Nalaya, kial vi kaŝiĝis en ĉambro, kaj kial vi forkuris de antaŭ mi? Sed diru la veron!
– Mi diros la veron, ĉar mi tre malofte mensogas. Nokte iu vekis min el mia dormo. Estis mallumo, mi ne vidis lin. La maljuna gezetvendisto estas mia atestanto, en kies muzikskatolo ploras animo de mortintaj suĉinfanoj.
– Daurigu!
– Voĉo diris: „Venu malsuprene en la ilarkameron, apud la lavĉambro, kaj vi ricevos multe da mono.” Mi konjektis, sinjoro, ke temas pri malica sorĉo, kiun oni nomas friponeco.
– Kion vi diras?
– Kiam mi estis tronheredanto, mi laboris kiel ŝipohejtisto kaj ekkonis la civilizacion.
– Hm, daŭrigu!
– En la ilarkamero estis mallumo. Tiu homo klarigis al mi, kiu aperas nur nokte, kien mi devas iri, ke mi ne devas ŝteli, mi ricevos nur ian kajeron. Revininte, mi ricevos kvindek florenojn de li. Ĝi estis tre bona propono, sinjoro.
– Ĉu li diris nur tion?
– Jes.
– Elder ĉirkaŭrigardis.
– Ĉu troviĝas gumbastono ĉi tie?
– Aŭ… li diris tion – daŭrigis la reĝo rapide – se iu subite aperos renkonte al mi, mi ne timu, ĉar estos helpo… Poste mi reiris en la ilarkamaron, kaj mar-oficiro draste batis min tie, ĉar mi paŝis sur lian vizaĝon en la mallumo…
– Kion vi diras?
– Mar-oficiro vangofrapis min sur la koridoro de la keletaĝo, kiu havis grizan uniformon. Okazis nur tio.
– Nu!
– Mi ĵuras je miaj prauloj, ke mi ne trompos vin, blanka sinjoro de fulmrapidaj manoj.
– Kiel aspektis tiu, kiu flustradis.?
– Li estis singardema, por ke mi ne vidu lin en la malumo.
– Reĝo, nun vi diris multajn, grandajn mensogojn, kaj fine mi draste batos vin pro tio, ke vi longe estos malsana. Ankaŭ ĝi estas granda vero.
– Sed ĝi estas tre malgaja, sinjoro.
– Forportu vin! Ferguson, iru kun li, kaj pridemandu la maljunan gazetvendiston!
Sekvis Wolfgang.
– Kion vi scias pri tio, kion via kunulo rakontis?
– Nenion. Nur malnova kontrakto ligas lin al mi, cetere ni apenaŭ renkontiĝas.
Sedlintz revenis.
– Jen… – li transdonis la fingrostampojn. – Ili sendube koincias.
– Kio ĝi estas? – demandis Wolfgang.
– Fingrostampoj – respondis Elder kun stranga akcento.
La direktoro fariĝis mortopala, liaj lipoj ektremetis pro timiĝo, kaj subite li devis eksidi.
XL
La nokta vagado de Felikso sufiĉe foruzis la uniformon de kapitano Dickman. Nua aŭrore silentiĝis la hotelo tiom, ke la junulo kuraĝis iri al la helika ŝtuparo. Ĉiuokaze li devas redoni la vestaĵon de la kapitano. Momente li estis ankoraŭ en la keletaĝo.
– Damne…
Miksrasa virino sidis kun hotelservisto ĉe la helika ŝtuparo.
– Kredu min, Maartiino… La junulo mesaĝis pere de la ĉefkelnero, ke mi venu… Kaj li diris, ke mi ne bone gladas liajn ĉemizojn… Li estas bela homo kun infana vizaĝo, sed por mi nur vi…
– Kion li volis de vi?
– Vi diris, Maartiino, ke vi edzinigos min, se ni havos mil florenojn, kaj ni faros grandan negocon… Vi purigos ŝuojn sur la strato, mi estos lavistino en vaporlavejo…
– Se vi ne rakontos rapide, vi ricevos du vangofrapojn.
– La junulo de belega vizaĝo diris: li donos al mi mil florenojn. Se mi helpos lin forlasi la kvarantenon… Mi permesu al li fuĝu tra la defluejo de la lavoĉambro, kiun kovras granda krado al la kanalo… Morgaŭ vespere… je la deka horo…
– Tiam li mortigis la gaston.
La virino diris milde:
– Li do murdis… La kompatindulo certe devis fari tion. Venos alia gasto, sed ni povas fari mision el la mil florenojn kiel geedzoj…
– Nu! Se oni ekscios tion, vi povas ricevi dek jaran punon.
– Oni ne ekscios, Maartiino… vi vidos… La junulo estas bela kaj saĝa, li havas blankan haŭton, nigrajn, longajn brovojn…
– Li estas murdito.
– Ankaŭ tio povas esti…
– Mi nun devas iri. Mi diras nur tion, ke estu singarda!.. Kaj ne menciu min, se okazos io malbona…
Kisoj ŝmacas. Poste Martino iras supren, la virino revenas en la lavoĉambron kaj zumkantas.
Ankaŭ Felikso ekiras. Sur la etaĝon. Li nun li reportos la uniformon de Dickman. Sed kion li surhavos? Sekura lampo lumis blue malproksime, ĉe la kaldronegejo. Li ekvidis kelkajn oleajn pantalonĉemizojn. Li vestis sin per iu. Li trovis ankaŭ tretitajn, tolajn ŝuojn… Nu tiel… Kaj nun ek…
Li reportis la uniformon de Dickman. La kapitano pendigis ĝin por purigi tion. Male ĝi espektis tiel, kvazaŭ lia vestaĵo estus tute foruzita dum unu nokto.
Nun al Maud!.. Li singarde ŝteliris sur la ŝtuparo, poste sur la koridoro… Li kaŝe elrigardis ĉe la turniĝejo…
Li timiĝinte retropaŝis.
Policisto staris antaŭ la ĉambro de Maud!
Li tuj sciis, pri kio temas. Oni arestis ŝin. Li turniĝis kaj rerapidis sur la koridoro. Li iris tre aplombe, sen ĉiu singardo sur la unuan etaĝon kaj frapetis sur iu pordo.
– Envenu.
Li enpaŝis. Elder sidis ĉe la tablo en piĵamo kaj kuiris teon.