Sub kvaranteno la Grand-Hotelo [en Esperanto]

– Ne… Mi fondis la banlokon, kaj mi ricevis dek jaran koncesion de la malajana reĝo, kiu estis leĝoobeema reganto sur la insulo Malgranda Lagonda, por fruktuzi la gastigajn establaĵojn. Sed tiel, ke li estas mia komanditanto. La nederlanda ŝtata administrado asprobis tion, kaj ankaŭ la „Nederlanda Banko”, kiel entreprenanto.

– Kiel eblas tiel simple manipulaĉi la ŝaltotabulon en la hotelo? Ekde hodiaŭ ni starigos gardiston tien.

– La elektra centralo estas apud la maŝinejo, kie restadas nur la hejtistoj kaj la mekanikisto. Ni ankoraŭ neniam havis kaŭzon estis singardemaj.

– Ni pridemandos la personaron de la maŝinejo. Krome tiuj indiĝenoj, kiuj nun estas en la hotelo, ili ĉiuj venu en la kontoron!

Wolfgang iris.

– Jen estas la fingrostampo – diris Sedlintz.

– Dankon. Jen prenu – respondis Elder kaj transdonis spegulon, pakitan en silkopaperon. – Fingropremaĵoj estas sur ĝi. Komparu ilin kun tiuj, kiujn ni jam havas.

Sedlintz forrapidis.

– De kie vi prenis la spegulon? – demandis la kapitano.

– Lastfoje ĝi estis en la mano de la krimulo.

– Ĉu ni arestos lin, se la fingrostapoj estos identaj kun tiuj, kiuj ni trovis sur la ŝaltostango.

– Ne. Ni havas malmulte da konvikto.

– Se li mallumigis ĉion dum la atako, ĉu tio ne estas sufiĉa pruvaĵo?

– Ĝi sufiĉas nur al tio, ke li partroprenis la perforton kontraŭ la polico, sed mi volas pruvi eĉ tion, ke li estas murdisto, ĉantaĝisto, rabisto!

– Kian alibion li havas?

– Nekontesteblan. Multaj fidindaj atestantoj, bonfide kaj ĵure konfesos, ke ili estis kun li…

– Kaj tamen…

– Tamen li estas la murdito.

Alvenis la personaro de la maŝinejo, la negra liftisto, mulata koktelisto, tamula ŝoforo, du indiĝenaj kuirhelpistoj, la malajana bildkart- kaj dancmaskvendisto, fine miksrasa lavistino.

– Ferguson! Bonvolu konduki la indiĝenojn en la najbaran ĉambron, elektu tiujn, kiuj havas senduban alibion, la ceteruloj envenu unuope.

…La kolorhaŭtuloj rigardis la policanojn kun timemaj, grandaj, rondaj okuloj. Ili sekvis Ferguson-on malkuraĝe flustrantaj.

– Nu – turniĝis Elder al la hejtistoj, starantaj en olea ĉemizpantalono. – Iu malŝaltis la kurenton proksimume antaŭ unu kaj duono da horo ĉe la elektra centralo. Kion vi scias pri tio?

– Mi tuj elrapidis, ĉar mi estis ĝuste apud la varmakva kaldronego – diris la mekanikisto, – kaj mi restarigis la elektrofluon kiel eble plej rapide. Polica oficiro, kiu venis kun lampo, anticipe faris ion.

Li estis Sedlintz, kiu kolektis fingrostampojn.

– Ĉu vi ne vidis aliulon?

– Ne.

– Mi vidis strangan homon – diris la hejtisto. – Mi liveris koakson per puŝĉaro el la karboglitejo, kaj la ŝaltotabulo de la ekektra centralo estis videbla ĉe la turniĝejo. Mi ekvidis iun por momento, kiu kaŝe foriris. Mi sekvis lin, sed li malaperis ĉe la alia turniĝejo, kaj mi devis urĝe liveri la koakson… Li estis tre stranga homo…

– Kio estis stranga sur li?…

– Nu… mi klare vidis… Li estis mar-oficiro…

– Ĉu vere?

– Ankaŭ mi opiniis tion nekredebla: nokte mar-oficiro en la subteretaĝo de la hotelo…

– Jes. Ĝi estas sufiĉe stranga…Dankon, vi povas foriri.

La laboristoj de la maŝinejo forlasis la ĉambron.

Poste sekvis la pridemando de la indiĝenoj. Nur du el ili ne povis prezenti alibion: la lavistino kaj la vendisto de la kuriozaĵoj de la insulo, kiu cetere vendis ankaŭ bildkartojn.

– Kiel vi nomiĝas? – demandis Elder la lavistinon.

– Ĝilda… mi venis el Djajpur… Hindio…

– Ĉu vi estas lavistino?

– Jes… Malsupre en la keletaĝo. De kiam malsana sahibo estas en la domo… ne estas permesate… suprenveni ĉi tien…

– Kie vi loĝas?

– En la lavoĉambro…Mi loĝis antaŭ nelonge sur la etaĝo, en malgranda ĉambro, sed de kiam estas malsana sahibo…

– Mi scias tion. Ĉu vi rimarkis nenion nokte, kio estis stranga?

– La luno… estis tute ruĝa… Kvankam ĝi ne kutimas…

– Kiel vi vidis la lunon el la keletaĝo?! Ĉu?!

Ĝilda, la lavistino timiĝis.

– En… mia… sonĝo.

– Ne mensogu, ĉar mi tondigos vian hararon kalva…

Nun envenis la direktoro kun Martino. La knabino fikse rigardis la serviston…

– Se tondigi mian hararon, mi…

– Silentu! Vi do suprenvenis el la subteretaĝo, kial kaj kie vi estis? Parolu, ĉar… – kaptinte ŝian brakon, li levis ĝin per subita movo tiel, ke la genuoj de Ĝilda fleksiĝis pro timiĝo.

– Mi… renkontiĝis… kun Martino… mi ami grandega blanka servisto.

– Ĉu ŝi renkontiĝis kun vi?

– Jes – respondis Martin hezite.

Elder vidis bone, ke li venis en sakstraton, kaj li ne povas plu demandadi, ĉar io ne estas ordo.

– Forportu vin! – li kriis al la knabino. – De nun miaj okuloj estos sur vi.

La virino rapide elŝteliĝis kun mallevita kapo, ĵetinte malesperiĝintan rigardon al Martino

Sekvis la malajana kuriozaĵ- kaj bildkartvendisto. Li estis plenvestita per eleganta kombineo de subakviĝisto, sen kapujo, sed kun blua bantkravato. Lia nigra, artista ĉapelo ne havis randaĵon, li ne portis ŝuojn, ŝtrumpojn, sed jam delonge elmodiĝintaj manumoj ekbrilis super liaj pojnoj, kaj li balancis ostoprenilan promenbatonon. Dancmasko pendaĉis el la poŝo de la subakviĝista kombineo.