Sub kvaranteno la Grand-Hotelo [en Esperanto]

La knabino ridetis.

– Kio estus? Mi estas malliberulino…

– Elder…

– Ne – diris la knabino, – vi. Laŭ Elder mi falis el sitelo en barelon – ŝi kliniĝis senpere super lin, – ĉar laŭ li vi ne plu lasos min libera… Ĉu estas vere?

Ili nur tiam disiĝis, kiam la ĉefinspektoro enpaŝis

Elder premis la manon de Felikso, pli malmole, ol alifoje.

– Mi ĵus telefonis al via patro, nemenciante, ke vi vundiĝis.

– Vi faris bone tion. Mi povas imagi, ke la kara oldulo, kiel nervoziĝis, kiam li vidis, ke la hotelo brulas. Ĉar Elder jam informis lin, ke mi estas ĉi tie – li tunis sin al Maud.

– Ĉu vi jam rakontis, fraŭlino Borckman, la epilogon de la krimo?

– Felikso nur nun vekiĝisd. Krome mi sentas tiel, ke ĝi estas via devo. Ankoraŭ estas multaj aferoj, kiujn nek mi komprenas.

Iu frapetis. La ĉambrokelnero alportis teon.

– Kiel do ĝi okazis?… – komencis Elder. – Ne kolodaĉu, Fernando.

– Estas superflue subaŭskulti – rimarkis Felikso. – Vi ricevos de mi unu someran vestaĵon kaj du binoklojn, nur foriru trankvile.

La kelnero konsterniĝis, kaj la glasoj ektintis en liaj tremantaj manoj.

– Mi petas vin…

– Tute ne parolante pri motociklo. Malaperu!

Ferdinando rapide kaj pale forlasis la ĉambron.

– Profesoro Decker estas grandstila krimulo – kimencis Elder.

– Kiel?… miregis Felikso.

– Ĉu vi scis nek tion? Decker estis la fantomo, la ĉantaĝisto, la krimulo, kredigante pri si, ke li estas Borckman.

– Mi sentis tiel, ke mi devas freneziĝi, kiam ĝi evidentiĝis – diris Maud.

– Mi jam la unuan tagon konjektis tion. La malnova, rusia fono de la afero estis sekreto ankaŭ por mi ĝis tiam, ĝis Decker rakontis tion. La profesoro kaj la patrino de fraŭlino Borckman estis gestudentoj en Moskvo. Li estis amanta al la bela medicinistino. Sed aperis duko Sergius, kiu uzis la nomon Borckman pere de aĉetitaj dokumentoj. Ili reciproke enamiĝis unu al la alia kaj geedziĝis. La vanta Decker esploris la pasintecon de Borckman. Sed li ne konjektis, ke duko Sergius kaŝiĝas malantaŭ tiu nomo. Post jaroj li hazarde eksciis, ke tiu Borckman estas rabmurdisto, kies nomon uzis la duko. Decker malamis lin, kaj lia ampasio ne ĉesis dum la pasintaj jaroj. Li denuncis Borckman-on, aŭ Sergius-on. Li eksciis, ke la malgranda familio loĝas en Aĉinsk. Kompreneble Sergius estus arestita laŭ la denunco kontraŭ Borckman. Sed bonvola polica prefekto vanigis la planojn de Decker. Li donis vojon de eskapo al Borckman-Sergius. Oni rekonis la Sergius-on en Ŝanghajo, kaj li devis disiĝi de la familio Borckman, li denove fariĝis duko. Decker tenis siajn okulojn sur la malgranda familio, sekrete, ke ili ne vidu lin. Kiam la virino staris kun la du infanoj en Ŝanghajo, li aperis antaŭ la virino, kiel la malnova kolego, ŝajnigante hazardan renkontiĝon. Decker protektis la familion kiel savanĝelo. Veturiginte ilin al Javo, li klopodis montri sin grandanima. Mi scias de li, kiom li trompiĝis. La virino estis dankema pro lia bonkoreco, sed ŝi ne forgesis dukon Sergius eĉ por momento. Sed ŝi fidis la malnovan kolegon tiom, ke ŝi rakontis la sekreton al li: Borkman ne estas sia edzo, sed duko Sergius. La kuracisto, ĉar li ankoraŭ ne estis profesoro, anstataŭ la ne atingebla celo, li elpensis pli realan. Li vojaĝis al Parizo por kelkaj semajnoj kaj komencis ĉantaĝi la dukon. Kvazaŭ li estus la „vera” Borckman. Li instalis sian unuan laboratorion sur Javo el la ĉantaĝita mono, kaj li komencis sian grandstilan, hipokritan vivon. Kiam la serioza profesoro forvojaĝis al Tahitio aŭ al Havajo por kelkaj semajnoj, li vivis monduman vivon, li havis vilaon, jaĥton, amikinon, li partoprenis ĉion de la burso ĝis la ruleto, poste li revenis en Javon, kaj li vere faris valoran laboron kiel serioza scienculo. Fine li atingis sian plej grandan rezulton per la invento de la bananoksido: la ŝtato aĉetis ĝin por kvincent mil nederlandaj florenoj.

– La grandegaj perdoj en la burso, la luksa, hipokrita vivo jam minacis lin per bankroto. Li apenaŭ povis forigi la katastrofon per tiu kvincen mil florenoj. Kaj li nun denove volis akiri kvincen mil florenojn. Li konis ŝtaton, kiu jam volonte estus paginta kvincen mil florenojn por akiri la monopolan vendadon de la Bananoksido, antaŭante la nederlandanojn. Sed la famekonata profesoro devintus oferi sian pozicion, ŝtelinte sian propran inventaĵon. Tiel naskiĝis la plano: devigi sian sekretarinon, Maud-on per ĉantaĝo, ke ŝi ŝtelu la dokumentojn de la Bananoksido, kaj ŝi fuĝu. La fuĝanta, privata sekretarino malsuspektigos la profesoron, kaj la persono de la kulpulo estos evidenta. La ceteraĵo jam okazis ĉi tie. Fraŭlino Borckman devis kunporti la notkajeron. Ŝi pensis domaĝi sian ĉefon favore al Borckman. Ŝi ne sciis, ke la du homoj estas unu persono. Ŝi venis en la Grand-Hotelon laŭ la ordono de Borckman, kaj aeroplano estis preta por ke ŝi fuĝu plu. Decker sub la preteksto de kongreso ne estis eĉ en la proksimo de la ŝtelo. Li alvenis ĉi tien inkognite, kun razita vizaĝo, luante malmultekostan, parteran ĉambron, kaj nokte, iel, li estus akirinta la kajeron kiel Borckman, tiel, ke Maud ne vidu lin vizaĝalvizaĝe.

– Li volis forporti ĝin de sur la sojlo – diris Felikso.

Feliĉe, la dramo fariĝis tragikomedio. La du trompistoj: Wolfgang kaj lia kunulo, tribestro, la Admirinde Insolenta Nalaya mensogis ĉion por kolekti monon al la estigo de banloko sur Malgranda Lagonda antaŭ dek jaroj. La indiĝena reganto kaj Wolfgang certigis por si la luon de la gastigaj establaĵoj dum dek jaroj. La dek jara kontrakto nun finiĝis. Sekvontjare la banko transprenos la funkciigon de la establaĵoj. La du trompistoj volis bone ekspluati la lastan okazon. Tiam ekideis al ili: plilongigi la sezonon tri semajnojn, kiam jam ne estus eĉ unu gasto. Ĝi signifas pli ol cent mil florenan enspezon, okaze de okdek gastoj, kaj laŭ mia opinio, ili estus forrabintaj la tutan sumon. Sed kiel plilongigi la sezonon? Pere de kvaranteno. Tio daŭras precize tri semajnojn. Nalaya konis venenon de plantaĵo, kiu havas karakterizajn simptomojn de bubona pesto, sed cetere ĝi ne kaŭzas mortan komplikiĝon. Ili elektis sensignifan gaston, grizan homon por iomete veneni lin en la intereso de la afero. La simpla inkognito de profesoro Decker erarigis ilin. Ili devis persvadi la ĉambrokelneron, ke li metu la venenon en la kafon de la profesoro. Tiu homo ricevis kvincent florenojn. La malgrandanimeco jam kaŭzis pereon de multaj krimuloj. Ankaŭ nun okazis tiel. La kelnero enportis la venenitan kafon al Decker. Matene la profesro malbonfartis. Venis doktoro Ranke. La kuracisto estas monavida, ne korekta homo. Rigardinte sur la profesoron, li faris du demandojn: li jam sciis, ke temas pri pesto. Poste li jam nur trandonis la kutiman medikamenton al li demalproksime, ke la malsanulo ŝmiru sian korpon per ĝi. Tiam la profesoro jam sciis, kian malsanon li havas. La fort-odora oleo mildigas la teruran bruldoloron de la pestaj ulceroj. Ŝmirante sin per la oleo, Decker direktis sinceran demandon al la kuracisto, staranta ĉe la sojlo: