Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Цішыня разарвалася прыглушанымі крыкамі Місіс Уізлі, чатырма паверхамі ніжэй.
— Магчыма, Джыні пакінула плямку пылу на кольцы для сурвэткі, — сказаў Рон. — Я не ведаю, чаму Дэлякуры прыязджаюць за два дня да вяселля.
— Сястра Флёр — сяброўка нявесты, яна мабыць тут для рэпетыцыі, але яна занадта малая, каб прыехаць самастойна, — сказала Герміёна, разважаючы над “Барацьбой з Баншы”.
— Добра, госці не збіраюцца напружваць маму, — сказаў Рон.
— Што мы сапраўды павінны вырашыць, — сказала Герміёна, кідаючы “Тэорыю па магічнай абароне” у кошык, і вынімаючы “Даведнік магічнай адукацыі ў Еўропе”. — Гэта куды мы збіраемся, пасля таго, як сыдзем. Я ведаю, ты казаў, што жадаеш наведаць Годрыкаву лагчыну ў першую чаргу, Гары, і я разумею чаму… але… няўжо мы не павінны зрабіць Хоркруксы нашай асноўнай мэтай?
— Калі б мы ведалі, дзе хоць адзін Хоркрукс, я б пагадзіўся з табой, — сказаў Гары, не ў сілах павераць, што Герміёна сапраўды разумее яго жаданне вярнуцца ў Годрыкаву лагчыну. Не толькі магілы бацькоў прыцягвалі яго: Гары адчуваў, што менавіта гэтае месца дасць адказы на шматлікія пытанні. Гары цягнуўся да Годрыкавай лагчыны, з-за таго, што там ён выжыў пасля смяротнага заклёну Вальдэморта, і быць можа тады выявіцца, як жа процістаяць ворагу.
— Ты не думаеш, што Вальдэморт ахоўвае лагчыну? — спытала Герміёна. — Ён можа чакаць ад цябе менавіта гэтага — спробы ўбачыць магілы бацькоў.
Гэта не прыходзіла на розум Гары. Пакуль ён шукаў контраргументы, Рон загаварыў, відавочна, вынікаючы за ходам сваіх думак.
— Гэты чалавек, Р.А.Б. — сказаў ён. — Вы ведаеце, хто выкраў сапраўдны медальён?
Герміёна пакруціла галавой.
— Ён сказаў у сваёй занатоўцы, што збіраецца знішчыць яго, так?
Гары ўзяў заплечнік і дастаў падроблены Хоркрукс, у якім усё яшчэ была занатоўца ад Р.А.Б.
“Я выкраў сапраўдны Хоркрукс і збіраюся знішчыць яго, як толькі змагу.” — уголас прачытаў Гары.
— А калі ён сапраўды зрабіў гэта?
— Або яна, — уставіла Герміёна.
— Хто б гэта ні быў, — сказаў Рон. — Гэта значыць мінус адзін для нас!
— Так, але мы ўсё роўна павінны паспрабаваць знайсці сапраўдны медальён, ці не так? — сказала Герміёна. — Знайсці ў любым выпадку: знішчаны ён, або не.
— А калі мы яго знойдзем… Як мы знішчым Хоркрукс? — спытаў Рон.
— Ну, — адказала Герміёна. — Я вывучала гэта.
— Як? — спытаў Гары. — Кніг аб Хоркруксах няма ў бібліятэцы.
— Не, — адказала Герміёна, чырванеючы. — Дамблдор выключыў іх усе, але ён… ён не знішчыў іх.
Вочы Рона сталі падобныя на сподкі.
— Як, імем Мерліна, ты дастала кнігі аб Хоркруксах?!
— Я… я не выкрала іх, — хутка прагаварыла Герміёна, з адчаем гледзячы то на Гары, то на Рона. — Яны былі ўсё яшчэ бібліятэчнымі кнігамі, нягледзячы на тое, што Дамблдор прыбраў іх з паліц… У любым выпадку, калі б ён сапраўды не жадаў, каб хто-небудзь займеў іх, я ўпэўнена, ён бы схаваў іх лепш…
— Давай па ісце, — сказаў Рон.
— Добра, гэта было лёгка, ціха сказала Герміёна. — Я толькі выкарыстала Выклікальныя чары. Вы ведаеце — Акцыо. І яны перамясціліся з акна кабінета Дамблдора прама ў спальню дзяўчынак.
— Але калі ты зрабіла гэта? — спытаў Гары, захоплена і недаверліва гледзячы на Герміёну.
— Адразу пасля таго, як мы вырашылі, што пакінем школу і адправімся шукаць Хоркруксы. Я паднялася наверх сабраць свае рэчы… і я зразумела, што чым больш мы будзем ведаць аб іх, тым будзе лепш… я была адна там… і я паспрабавала… і гэта спрацавала. Яны ўляцелі прама праз адчыненае акно і я, я забрала іх.
Яна праглынула і ўмольна прашаптала:
— Я не думаю, што Дамблдор сердаваў бы. Бо гэта не тое самае, што выкарыстаць інфармацыю для стварэння нашых Хоркруксаў, ці не так?
— Ты думаеш мы станем скардзіцца? — спытаў Рон. — Дзе гэтыя кнігі зараз?
Герміёна дастала з кучы вялікую кнігу, у чорнай скураной вокладцы. Яна глядзела на яе з адварочваннем і трымала кнігу так, нібы гэта было нешта агіднае.
— Яна адзіная дае дакладныя інструкцыі аб тым, як зрабіць Хоркукс. “Сакрэты Цёмных Мастацтваў” — жудасная кніга, сапраўды жудасная, поўная цёмнай магіі. Мне цікава, калі Дамблдор выключыў яе з бібліятэкі… калі ён не зрабіў гэтага да таго, як стаў дырэктарам, іду ў заклад, Вальдэморт атрымаў усе патрэбныя яму інструкцыі з яе.
— Чаму тады ён пытаў Слагхорна , як зрабіць Хоркрукс, калі ўжо прачытаў гэта? — спытаў Рон.
— Ён толькі звярнуўся да Слагхорна, каб зразумець што здарыцца, калі ён расколе душу на сем частак, — адказаў Гары. — Дамблдор быў упэўнены, што Рэдл ужо ведаў, як стварыць Хоркрукс. Думаю ты права, Герміёна, ён усё прачытаў у гэтай кнізе.