Migotliwy swiat

— W tym dniu właśnie się urodziłam — przypomniała sobie wyciągając spod kołdry swoje ręce, gładząc je i oglądając jak gdyby z boku.

Z żalem zauważyła, że budzić mogą litość, a w każdym razie nie są tak ładne jak na posagach lub znanych obrazach. Ale to nic. Nasyciwszy wzrok rękami, z niepokojem dotknęła nóg — czy czasem nie są krzywe — a może są krzywe? Wyciągnęła jedną nogę spod kołdry, uniosła do góry, ale oprócz białości, prostoty i maleńkiej stopy nie dostrzegła niczego innego. Nagle wyobraziła sobie, że ktoś obserwuje te dziwne zajęcia i wzburzywszy pościel, schowała się w niej jak w wodzie, ściągając przy tym z krzesła porzucone wczoraj ubranie, które niepokojąc się włożyła pod kołdrą.

Z szalem zawiniętym w gazety wyszła z kuchni i zaraz natknęła się na sąsiadów. Wesoła, garbata praczka energicznie zagrzmiała na nią na schodach, łapiąc ją przy tym za rękę i krzycząc jak do głuchej:

— Czy nie wyjechałaś? Kiedy wróciłaś?

Małżeństwo Punktirowie, wędrowni aktorzy i zabawni staruszkowie podlewali właśnie czajnikiem donice z kwiatami; kiedy spostrzegli Tawi ruszyli razem ku niej z nienaturalnym zaciekawieniem w oczach.

— Czy pani jakoś załatwiła swoje sprawy? — zapytała staruszka; on zaś, uniósłszy jedną brew, przygotowywał odpowiedni wyraz twarzy w zależności od tego, jaka będzie odpowiedź.,

— Tak, pani sprawy — powtórzył. — Niech pani odnajdzie w sobie talent, talent sceniczny, z pani pociągającą figurą…

Małżonka przerwała mu lodowatym spojrzeniem, schował więc głowę w ramionach, z wyraźnym jednak zadowoleniem na twarzy, strzepując przy tym nitkę z rękawa.

— U kogo więc pani będzie służyła, moja kochana? — spytała madame Punktir głosem, w którym można było dosłuchać się cierpienia.

Jeszcze kilka osób w pantoflach włożonych na bose nogi, z fajką lub szpilką w zębach zapytało Tawi w podobny sposób, ona zaś wszystkim odpowiadała, że nie zgodziła się na żadną pracę z powodu skąpstwa gospodarzy.

— No, jakoś to będzie! — padała ogólna odpowiedź.

Najkrócej porozmawiała dziewczyna z Kwangiem, którego masywną postać, spoczywającą na materacu przy drzwiach z wyciągniętymi nogami w poprzek ganku — nie podciągnąłby ich, gdyby nawet przechodził tędy cały szwadron — należało obejść albo przekroczyć. Kwang był namiętnym palaczem. Zobaczywszy Tawi, poruszył nogą, ale nie usunął jej, tylko podrapał się po plecach. Wyjąwszy z ust fajkę powiedział, kierując słowa w stronę ulatujących kółek dymu:

— Nie udało się?

— Nie — rzuciła w biegu Tawi. Rozmawiający nawet nie spojrzeli na siebie.

— Kiks? — zapytał Kwang.

— Fiu — gwizdnęła Tawi.

Kwang dalej palił fajkę.

Zapowiadał się jeden z urzekających swoim blaskiem gorących dni, pełen delikatnej świeżości pięknego poranka, przypominający wyciągniętą w powitalnym geście rękę, dotykającą oczu, zanim spojrzą one na szaleńcze przejawy uczuć pogrążonych w ciężkich kolorach. Tawi szła szybko, chcąc powrócić do domu jeszcze przed nastaniem upału, znalazła się więc w sklepie tuż po jego otwarciu. Był to jeden z tych sklepów, w których miała już nieraz okazję bywać, handlowano tu rzeczami o najróżniejszym przeznaczeniu.

— Chcę sprzedać ten szal — powiedziała surowo do sprzedawcy, który przerwał śniadanie z myślą o zarobku.

Przeżuwając resztki zaczął oglądać szal, obracając go przed swoją kwaśno-ponurą twarzą tak uważnie, jak chyba nawet tkacze tego nie czynią. — Póki pan ogląda, ja porozmawiam z pańskiego telefonu — powiedziała dziewczyna i odnajdując w pamięci właściwy numer, zaczęła dzwonić.

— Mieszkanie doktora Emmersona — powiedział jej do ucha daleki kobiecy głos.

— Więc ile pani chce za tę rzecz? — spytał sklepikarz.

— Czy Rita jest w domu? — zapytała Tawi. — Kosztował trzydzieści, może dwadzieścia pięć, nie doprowadzi to pana do bankructwa?

— Jest w domu i zaraz ją poproszę.

— Niech pani posłucha — powiedział handlarz — po co tu zbędne gadanie, ja sprzedaję taki sam i nawet lepszy za piętnaście, dwa, trzy, sto sztuk sprzedam.

— Przecież sprzedaję — potulnie powiedziała. — Rita, czy to ty?

— Tak, ja, kto mówi? — głos był spokojny i nieco głuchy.

— To ja, Tawi.

— Niech pani bierze dwanaście — powiedział sklepikarz.

— To lepiej go wyrzucę.

— Tawi, co ty tam wygadujesz? Nie zrozumiałam.

— Rita, nie przejmuj się, rozmawiam z tobą i jeszcze z takim jednym. Przyjdź do mnie dziś wieczorem ze swoim brzuchatym Butzem. Dziś dzień moich urodzin.